شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
30 August 2016
قصه‌های ما، از رویا تا واقعیت

«لباس نو»

۱۳۹۰ فروردین ۲۷

شهره شعشعانی / رادیو کوچه

ghesseha@koochehmail.com

«ویرجینیا وولف» نویسنده، مقاله‌نویس و ناشر انگلیسی متولد 25 ژانویه ‌1882 یکی از مهم‌ترین چهره‌های ادبی و مدرن قرن بیستم است که در سال‌های میان دو جنگ جهانی از اعتبار چشم‌گیری در جامعه ادبی لندن برخوردار شد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

آثار معروف او عبارتند از «خانم دالوی»(1925) ، «به سوی فانوس دریایی» (1927)، «اورلاندو» (1928) و «اتاقی از آن خود» (1929)

وولف در طول زندگی‌اش گرفتار نوسانات خلقی و افسردگی ادواری می‌شد. با این‌که این بی‌ثباتی اغلب تحت‌تاثیر زندگی اجتماعی بود اما  بازده ‌ادبی او را دچار وقفه نکرد.

داستان کوتاه «لباس نو» در سال 1924 به پایان رسید. هم‌زمان که او در حال نوشتن رمان «خانم دالوی» (انتشار: 1925) بود. از این رو بعضی منتقدین، به ویژه از نظر شباهت شخصیت‌ها و رخدادها، احتمال می‌دهند که این داستان در اصل فصلی از رمان «خانم دالوی» بوده باشد. «لباس نو» در ماه می 1927 در نشریه ماهانه «نیویورک» به چاپ رسید.

ویرجینیا وولف اثرات مخربی از ناآرامی‌های اجتماعی و جنگ را دیده بود‌، اما او هم‌چنین می‌‌دانست که حوادث کوچک در هر زندگی می‌تواند پی‌آمد قابل توجهی داشته باشد و یک حرکت یا اشاره سر ممکن است افکار یا جریان عمل فردی را تغییر دهد. او در یکی از مقاله‌های منتشر شده‌اش در «داستان معاصر»، نویسنده‌ها را ‌تشویق می‌کند که: «ذرات اتم را به همان ترتیبی که بر ذهن‌تان فرود می‌آیند، ثبت کنید…»

جریان سیال ذهن

داستان کوتاه «لباس نو» به شیوه جریان سیال ذهن از دید سوم شخص روایت می‌شود که در آن افکار و احساسات «میبل وارینگ» در مرکز روایت قرار دارند. وولف هم‌راه با «ادوارد دوژاردن» و «جیمز جویس» خالقین و نخستین پیش‌روان استفاده از این شیوه داستان‌نویسی بودند، شیوه‌ای که در آن تمرکز بیش‌تر بر شخصیت است تا حوادث، در واقع حوادث به مرور که خواننده با شخصیت اصلی آشنا می‌شود، خود را برملا می‌سازند. داستان از ورای افکار میبل ‌و به تدریج که او به صورت جسته گریخته مهمان‌ها را مورد خطاب قرار می‌دهد و ضمیر ناخودآگاهش با یک نگاه یا حرکت برانگیخته می‌شود، خود را آشکار می‌کند. هیچ تحول منطقی در طرح داستان وجود ندارد، ‌طرح‌ها به صورت تصادفی هم‌چنان که افکار میبل در درون و بیرون مهمانی شناور است رخ می‌دهند. داستان در یک خط افقی و عاری از توصیف ادامه پیدا می‌کند، جزییات و شخصیت‌های داستان به مرور متبلور می‌شوند و تعارضی برجسته بر سرتاسر داستان سایه می‌افکندو کشمکش درونی میبل وارینگ که با وسواس نگران طرز فکر دیگران در مورد لباس نو خود است در حالی‌که این دیگران سعی دارند در مورد آن‌چه در زندگی خودشان اهمیت دارد، مانند فرزندان‌شان و غیره، صحبت کنند…

ویرجینیا وولف در 28 مارس 1941 با جیب‌های پر از سنگ به «رودخانه اوز» در «رادمال» رفت و خود را غرق کرد.

«لباس نو» در مجموعه «آخرین خنده» توسط «سعید سعید‌پور» به فارسی ترجمه شده است.

موسیقی متن:

William Byrd – “First Pavan and Galliard”

William Byrd – Hughe Ashton’s Ground

Francois Couperin – Les barricades mysterieuses

 

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , 

۱ Comment