Saturday, 18 July 2015
02 December 2020
دایره‌ی شکسته

«شهود یک هنرمند»

2011 April 18

مه‌شب تاجیک/ رادیو کوچه

«دیوید هاکنی» هنرمند انگلیسی یکی از مهم‌ترین پیش‌گامان جنبش پاپ «آرت» در دهه‌ی ۱۹۶۰ است. دیوید هاکنی، نقاش، طراح و نقشه‌کش، استاد چاپ و عکاس است. او موفقیت‌های بین‌المللی بسیاری در سن 20 سالگی به‌دست آورد و جای‌گاه خود را به‌عنوان مشهورترین هنرمند انگلیسی نسل خود، تحکیم کرد. نقاشی‌های اولیه او که پایه و اساس پاپ آرت بودند به روشی مضحک کار شده بودند، برای او شهرت و اعتبار پیش‌گام پاپ آرت را رقم زدند. او بیش‌تر عمر خود را در آمریکا گذرانید و «استخر کالیفرنیا» یکی از محبوب‌ترین موضوعات او بود. اغلب کارهای هاکنی دارای یک عشق شهوانی قوی هستند. او به اندازه‌ی یک گرافیست حرفه‌ای نیز مهارت دارد، کارهایش در این زمینه شامل تصویر‌سازی‌های چاپی  شعرهای «کایافی» و شش داستان «برادران گریم»  است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«دیوید هاکنی» در ۹ ژوئیه سال ۱۹۳۷ در «برادفورد» به‌ دنیا آمد. او تحصیلات خود را در مدرسه «گرامربرادفورد»، «کالج هنر برادفورد» و «کالج سلطنتی هنر» در لندن‌، جایی که با «رونالد بی کیتاج» آشنا شد و تحت تاثیر او به نقاشی پیکرنما و بهره‌گیری از منابع ادبی روی آورد، ادامه داد. هنگامی‌که در کالج سلطنتی هنر بود‌، در نمایش‌گاه معاصران جوان در کنار «پیتر بلیک»، که ورود هنر پاپ آرت انگلیسی را اعلام کرد، با چهار نقاشی به شیوه‌های مختلف و با عنوان کلی تظاهرات شرکت کرد‌. او به‌طور کامل در امتداد هنر پاپ انگلیسی قرار گرفت اگرچه در کارهای اولیه‌ی او عناصر اکسپرسیونیستی نیز دیده می‌شود. در برخی آثار او، مانند «ما دو پسر در کنار هم شفیقیم» که بر اساس شعری از «والت ویتمن» کشیده شده است آثاری به چشم می‌خورد که به هم‌جنس‌گرایی او ارتباط داده می‌شود. از ۱۹۶۳ آثار هاکنی توسط یکی از تاثیرگذارترین دلالان هنر، «جان کاسمین »عرضه ‌شد. هم‌چنین در ۱۹۶۳ هاکنی به نیویورک رفت و در آن‌جا با «اندی وارهول» تماس پیدا کرد. بعدها، در دیداری از کالیفرنیا جایی که اقامت گزید، موضوع‌های زندگی بورژوا‌ها را نقاشی کرد‌، هم‌چنین نقاشی‌های رنگ و روغنی از استخرهای لوس‌آنجلس کشید. این کارها واقع‌گرا‌تر و با رنگ‌های زنده‌تری اجرا شده‌اند. او هم‌چنین به اجرای چاپ‌های دستی‌ پرتره‌هایی از دوستان، تصویرسازی برای شعر پرداخت. دفتری از طراحی‌هایش را با نام سفرهایی با قلم، مداد و مرکب به چاپ رسانید‌. طی سال‌های بعد به طراحی صحنه برای «رویال کورت تئاتر»، «گلین دبورن»، «لا اسکالا» و «متروپولیتن اپرا» در نیویورک پرداخت. او که گه‌گاه عکاسی می‌کرد، از اوایل دهه ۱۹۸۰‌، دست به تجربه‌هایی در فتوکلاژ زد که تصویرهای هم‌زمان در نقاشی کوبیست را به یاد می‌آورند.

پیش‌رفت دیوید هاکنی سه بخش عمده را شامل می‌شود. نقاشی‌های شناخته شده‌ی دهه 60، طراحی‌های صحنه‌ی مورد تحسین دهه‌ی 70 و عکس، کارهای دهه‌ی 80.  هاکنی به‌طور تقریبی در تمام زندگی‌اش عکس گرفته است. بسیاری از نقاشی‌هایش در دهه‌ی 60 مهم بودند و نشانه‌های تئاتری صریحی در خود داشتند و با پرده‌ی نمایش و سن تکمیل می‌شدند. هاکنی از آن نوع هنرمندانی است که با یک سوال در کارشان مواجه هستند و مهم نیست سوال چه‌قدر کوچک و بی‌اهمیت است او آن‌را دنبال می‌کند تا به نتیجه برسد و پاسخ‌اش را دریابد. او در سراسر زندگی پربارش انرژی قابل ملاحظه‌ای را صرف طراحی و به ویژه چاپ کرد. هاکنی نه در اواخر دهه‌ی 60 از نقاشی دست کشید و نه کار طراحی صحنه را در دهه‌ی 80 را رها کرد در واقع این بخش‌ها فقط تحلیل رفتن علاقه به‌صورت موقتی بودند.

هاکنی به‌طور کامل به انتزاع‌گرایی جذب نشد او در برادفورد به‌عنوان یک دانش‌جو مشتاقانه به نقاشی‌های «اسکار کوکوشکا» علاقه‌مند بود و در آثارش قرابت‌های مشهودی با نقاشی‌ها و مجسمه‌های معاصر «بیکن»، «ژان دوبوفه»، «لین چادویک» و سایر اکسپرسیونیست‌های برجسته که به‌طور کامل انتزاع‌گرایی را اختیار نکرده بودند مشاهده می‌شود. اولین اثر چاپی او در دهه‌ی ۱۹۸۰ دو لیتوگراف بزرگ از شخصی به‌نام «سلیا» بود که توسط جمینی جی. ای. ال. چاپ شد. هاکنی هم‌چنین دو طرح به بزرگ‌داشت پابلو پیکاسو پس از درگذشتش در ۱۹۷۳، کسی که هاکنی کارهایش را تقدیر می‌کرد و تحت تاثیر آن نیز بود، خلق کرد. در یک بهره‌گیری نامتعارف از نقاشی، عنوان آغازین فیلم «سوییت کالیفرنیا» از «نیل سایمون»، بر اساس نمایشی از او به همین نام، با نمایش ده‌ها نقاشی با موضوع کالیفرنیا از آثار هاکنی شروع می‌شود.

هاکنی هم‌چنین به کار عکاسی نیز می‌پرداخت‌، او تعداد بسیاری عکس بین ۵ تا ۱۵۰ عدد پولاروید یا عکس‌های کوچک را از یک موضوع در کنار هم به‌صورتی ترکیب می‌کرد که اثری واحد خلق می‌شد. از آن‌جا که این تصاویر از زوایای مختلف و در زمان‌هایی متغییر اگرچه اندک انداخته شده‌ بودند، نتیجه اثری بود که حال و هوای کارهای کوبیستی را تداعی می‌کرد، فضایی که هاکنی شیفته آن بود. برخی از این کارها مناظری مانند بزرگ‌راه «پیربلوسام» شماره دو  و برخی دیگر چهره‌نگاری بودند. کلاژ عکس‌های دیوید هاکنی شاید همانند پرده‌های کوبیستی تلاشی هستند برای به تصویر کشیدن ابعاد و وجود مختلف یک شی در یک اثر دو بعدی.‌

هاکنی در اقدامی جالب با استفاده از گوشی آی فون خود نقاشی نیز می‌کند و می‌گوید روش کار من زدن ضربه‌های آرام روی گوشی است. این نقاش  معروف که به‌طور عمده با آیفون تصاویری از طبیعت و گل نقاشی می‌کند و برای دوستانش می‌فرستد، می‌گوید تازه گل‌های من تازه‌ترند و پژمرده هم نمی‌شوند. هاکنی به سبب نوجویی پی‌گیر، تنوع و تناقض آثارش یکی از هنرمندان نام‌دار و اثرگذار دهه‌های اخیر به‌شمار می‌آید.‌

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,