Saturday, 18 July 2015
22 October 2020
نامه نرگس کلهر

«نامه‌ای به برادرهرگز ندیده‌ام»

2009 November 17

برادر عزیزم، نمی دانم در آینده چگونه مردی خواهی‌شد مردی چماق بدست یا آزادی خواهی بی پدر! اما می‌دانم هرآن‌چه در انتظار تو است سخت و دردناک است.

زمانی که خواندن و نوشتن نمی‌دانستم پدر برای جزئی‌ترین خطاهای ما فریاد می‌زد خواهرانم من را در آغوششان می‌فشردند مادر عاجزانه بارها عذرخواهی می‌کرد و من در گوشه تاریک اتاق در انتظار پایان جنجال زمان را سپری می‌کردم در آن زمان آرزویم این بود برادری می‌داشتم که در مقابل پدر می‌ایستاد بدنش مثل من نمی‌لرزید و به جای فریاد بغض تمام وجودش را فرا نمی‌گرفت اما امروز دیگر اینجا در فاصله‌ای فرسنگ‌ها دورتر از مکانی که تو در آن هستی دیگر خبری از عربده نیست او اکنون پیش تو است و من نگران آرزوهای کوچک تو هستم و نبود آغوش گرم یک خواهر در کنار.

20091117-soc-kalhor

سخت‌گیری‌های پدر هرچه بود علاقه ما را نسبت به خودش کم نمی‌کرد. او برای من یک اسطوره بود بالاخص زمانی که در سکوت وآرامش مشغول کشیدن نقاشی بود نه یک کلمه حرف می‌زد و نه به جایی غیر از مقوای نقاشی‌اش نگاه می‌کرد. آنقدر در صورت‌اش آرام بود که به سختی می‌توانستم شب بحرانی گذشته را بخاطر بیاورم. نمی‌دانم این روزها پدر خطوط مواج و رنگ‌های درخشان را به روی کاغذ به  حرکت درمی‌آورد یا نه؟ آیا با تو از سبک‌های هنری خواهد گفت؟ از تجربه سفرهایش؟ از تمرین‌های تاتر در جوانیش؟ اکنون در یک اتاق کوچک واقع در یک کمپ پناهندگی ر کشور آلمان نشسته‌ام با نگاه به این دو دختر کرد و آفریقایی از خودم می‌پرسم: «پدر آرمانی من به یکباره چه شد؟ من این‌جا چه می‌کنم؟ و چه بر ما گذشت که به اینجا رسیدیم؟»

خوب به خاطر می‌آورم اولین کتابی که پدر به من داد کتابی با عنوان «قلعه حیوانات» نوشته جرج ارول بود. در آن زمان حدود 9 سال سن داشتم. کتابی با متنی روان و داستانی گیرا در باب شکل‌گیری و افول یک انقلاب. جلد کتاب را هنوز یادم هست. خواندن‌اش را یک روزه تمام کردم اما پیش خود نگه‌اش داشتم و هروز طرح روی جلداش را که نقاشی چند حیوان بود بدقت نگاه می‌کردم. همان موقع پدر تفسیر کاملی از داستان این کتاب برایم کرد و مثال‌هایی عینی از آن آورد. من مجذوب تبحر نویسنده و تفاسیر پدر شدم. بعید می‌دانم که در این روزها زمانی که تو توانایی خواندن و نوشتن را پیدا کنی پدر این کتاب با ارزش را به تو امانت بدهد اما امیدوارم در اولین فرصت آن را بخوانی. حتی می‌توانی از پدر بپرسی که آیا این کتاب را هم‌چنان دارد یا نه؟ نمی‌دانم دقیقن  به تو چه جوابی بدهد؟ شاید بگوید هرگز این کتاب را نخوانده‌است و یا نمی‌دانم کجا گذاشته‌ام!

این گونه جواب‌های عجیب و غریب پدر تجربه‌ای بود که حدود 5 سال پیش من را حیرت‌زده کرد. پس از شنیدن این‌گونه پاسخ‌ها از جانب او فاصله‌ای عمیق بین خود و پدر احساس کردم. فاصله‌ای که یک شبه ایجاد نشد. فاصله‌ای که محدود به دفتر ریاست جمهوری و خانه کوچک ما نبود. فاصه‌ای که امروز در بارزترین نمونه اش پدر را مجاب کرد که دختران‌اش را دشمن خود و ایدئولوژی‌هایش بپندارد.

20091117-soc-nargeskalhor

مسیری که در آغاز جوانی‌ام با ورود به جامعه برای خودم برگزیدم راهی نبود که به همراهی پدر منتهی شود. اطرافیان به آنگونه نبودند که پدر در آن سال‌ها درموردشان قضاوت می‌کرد و من دیگر بی‌چون و چرا پذیرنده سخنان‌اش نبودم. ایده‌های فیلم‌های کوتاه‌ام برای پدر بی‌ارزش شده‌بود و پیشنهادهای‌اش برای ساختن فیلم‌های سفارشی من را به وحشت می‌انداخت. به ظاهر فیلم‌سازی را کنار گذاشتم تا دیگر پدر از من نخواهد که در جشنواره‌های ایمان نور و نبوت… شرکت کنم. برادرم فاصله‌ها بیشتر شد و پدر خشمگین‌تر و من تنها‌تر آن هم فقط بخاطر یک دلیل: تفکری مستقل  لحظات خوبی است برای یادآوری زندگی‌ام.

تردید ندارم که تا آن زمان که تفکری نداشته باشی و توان تجزیه و تحلیل امور پیرامونت را نداشته باشی پدر همیشه در کنارت خواهدماند. تنهایی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که اطراف‌ات راببینی. خاطرات را در ذهن‌ات مرور کنی و فراموشی را کنار بگذاری.

می‌دانی هیچ چیز سخت‌تر از آن نیست که زندگی‌ات را به‌طورکامل تغییر بدهی آینده‌ای نامعلوم را برای خودت انتخاب کنی و تصویر پدرت را در گوشه‌ی ذهنت برای همیشه بایگانی کنی. ولی برادرم این راهی است که باید رفت که درغیر این صورت چاره‌ای جز یک عمر سکوت باقی نخواهدماند.

منبع: روزآنلاین

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: