شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
08 October 2016
به بهانه درگذشت «منوچهر سخایی»

«روزنگاشت/غروب خواننده مشهور کلاغ‌ها»

۱۳۹۲ اردیبهشت ۰۹

محبوبه شعاع/ رادیو کوچه

[email protected]

هشتم اردیبهشت 1390 برابر بود با درگذشت «منوچهر سخایی»  خواننده و بازیگر سینمای قبل از انقلاب و از قدیمی‌ترین چهره‌های موسیقی پاپ. «منوچهر سخایی»، در سال ۱۳۱۴ در شهر تهران زاده شد. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در تهران ادامه داد و از همان دوران تحصیل به مقولات هنری به‌ویژه موسیقی علاقه و اشتیاق نشان داد. با این وجود وی قبل از آن که وارد دنیای موسیقی شود، برای مدتی در روزنامه «کیهان» مشغول به کار شد و به عنوان خبرنگار پارلمانی این روزنامه فعالیت کرد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

دوستی او با «پرویز ایرانفر» نقطه شروعی برای ورودش به دنیای هنر بود و در اواسط دهه سی به موسیقی روی آورد. گرچه در آن زمان موسیقی پاپ در ایران چندان شناخته شده نبود، اما سخایی با بهره از آثار موزیسین‌های خارجی از همان ابتدا نسبت به این نوع موسیقی گرایش نشان داد و از سال ۱۳۳۷ فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان خواننده در رادیوایران آغاز کرد.

20130429_sakhaee_koocheh

در همین سال‌ها او فعالیت سینمایی خود را نخست به عنوان خواننده و سپس به عنوان بازیگر آغاز کرد و در فیلم‌های «پستچی»، «دخترها این‌طور دوست دارند»، «ببر کوهستان» و «در انتهای ظلمت» به ایفا نقش پرداخت.

اما در مجموع دوران اوج شهرت و محبوبیت منوچهر سخایی در دهه چهل خورشیدی بود، صدای او سبک و کلاس خاص خودش را داشت و او نیز هم‌چون «ویگن»، «عارف» و «محمد نوری» طرف‌داران خاص خود را داشت. وی هم‌چنین درسال‌های فعالیت هنری‌اش در تلویزیون شوی تلویزیونی «زنگوله‌ها» را برای تلویزیون ملی ایران تهیه کرد که در آن به معرفی چهره‌های جدید موسیقی پاپ می‌پرداخت.

منوچهر هم مانند بسیاری دیگر از خوانندگان، بعد از انقلاب ایران در سال 1357 راهی آمریکا شد و ساکن شهر «لوس آنجلس» شد و تلاش کرد تا فعالیت هنری‌اش را در آن‌جا ادامه دهد. از جمله در نخستین سال‌های اقامتش در آمریکا اقدام به تهیه چند ترانه به صورت سه آلبوم استودیویی کرد. اما در این آلبوم‌ها نتوانست موفقیت‌های گذشته‌اش را تکرار کند و بدین ترتیب وی تصمیم گرفت که برای چند سال سکوت پیشه کند.

حاصل سکوت طولانی مدت و غیبت منوچهر سخایی از صحنه موسیقی، جمع‌آوری تعدادی مصاحبه از شخصیت‌های مختلف مطرح در موسیقی پاپ فارسی بود. وی هم‌چنین در این سال‌ها دست به تهیه کتابی درباره موسیقی مدرن و موسیقی پاپ ایران زد که در آن تقریبن با همه کسانی که در دسترس او بودند از جمله با «محمد نوری»، «حمید قنبری» و «نعمت مین باشیان» گفت و گوهایی انجام داد.

سخایی پس از مدت‌ها سکوت، سپس آلبومی تهیه کرد که در آن از ترانه‌های اجتماعی استفاده کرده و به مضامینی نظیر حقوق بشر پرداخته بود. او در این آلبوم، سعی کرد تا سبک خواندنش را تغییر داده و نت‌ها و گام‌هایی را اجرا کند که در گذشته به ندرت مورد استفاده‌اش قرار گرفته بود و به گفته خودش برای ارائه این آلبوم سه سال کار مداوم انجام گرفته و موسیقی آن با ارکستر سمفونی پاریس به شکل زنده ضبط شده بود.

20130429_sakhaee1_koocheh

سخایی در سال‌های اقامت خویش در خارج از کشور و در همان دورانی که سکوت پیشه کرده و خبری از او نبود، با اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران ارتباط برقرار کرده و به این سازمان سیاسی پیوسته بود. حرکتی که برخی آن را غیرمنتظره و حیرت آور توصیف کردند و آن را خدشه‌ای بر کارنامه هنری او در طی مدتی قریب به نیم قرن دانستند.

هرچند عده‌ای نیز این اقدام او را تحسین کردند و از جمله اعضای سازمان مجاهدین به وی القابی چون «هنرمند مقاومت» و «خواننده مردمی» دادند. پیوستن او به سازمان مجاهدین خلق ایران به واکنش‌های تندی گاه از جانب دوستان و هواداران قدیمی او نیز منجر گردید و از جمله به‌عنوان نمونه «فرزاد فرزین فر» در تاریخ بیست‌و یکم سپتامبر ۲۰۰۵ (۳۰ شهریور ۱۳۸۴) در سوئد مقاله‌ای بسیار تند با عنوان «سلام بر آن که دیده گشود» علیه منوچهر نوشت.

او علاوه بر نوشته‌های هنری، در سال‌های اخیر مواضع سیاسی خود را نیز در قالب مقالاتی تحریر کرده بود و این مقالات را در وبسایت‌های وابسته به مجاهدین از جمله در وبسایت «همبستگی ملی» منتشر می‌ساخت.

منوچهر برادری به نام «محمود» داشت که رییس شهربانی در زمان نخست وزیری «محمد مصدق» در کرمان بود که در جریان وقایع بیست و هشت مرداد 1332 در این شهر به طرز فجیعی به قتل رسیده بود. منوچهر در یکی از کنسرت‌هایش گفته بود که ترانه «پرستو» را بعد از این واقعه به درخواست مادرش و به یاد برادرش خوانده است.

و اما در نهایت منوچهر سخایی خواننده پاپ ایرانی در هشتم اردیبهشت 1390 و در سن هفتاد و شش سالگی در کالیفرنیا، آمریکا درگذشت. از او آثار و ترانه‌های بسیاری باقی مانده است که از  معروف‌ترین آلبوم‌های او می‌توان به: هم‌کلاس، جان جان، کلاغ‌ها، خداحافظ، نمکی، برگرد برگرد و هفت ستاره اشاره کرد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , , , 

۱ Comment


  1. تهمورث
    1

    برای ما جوانان اواخر دهه سی و اوائل چهل حرف اول و آخر را منوچهر و ویگن میزدند و این دیگران پشت در بودند تا کی کار آنها تمام و بصحنه بیایند. کلسکه منوچهر و یاد از کوههای بختیاری با اسب سم طلای ویگن همزاد شد و چه جوانان که در خیابان های اهواز ایندو آهنگ را زمزمه میکردند و بعد انفار کلاغها بود و خواندن دسته جمعی جوانان آنرا . بهر حال منوچهر هم مثل بسیاری از خوش خوانندگان سنتی و پاپ مثل الهه و مرضیه دوچار غم دوری از خواسنتگاه و وطنش شد همینجا بگویم ویگن خوش شانس بود که تعلق به اقلیت ارامنه و غلطیدنش در میان آنان به خوش اقبالی نه بمثل ایران بل تا اندازه ای قابل قبول رسید و متاسفانه این خوانندگان را جماعت خوش برخورد مهاجر انچنان مورد بی اعتنائی قرار دادند که سازمانی مثل مجاهدین آنان را مثل هلوی رسیده ای چید و از نامشان سوء استفاده نمود و ما مثل همیشه که بعد از دست دادن فرد تازه فضائل اورا کشف میکنیم زمانی از آنها یاد کردیم که فرسنگها از ما فاصله داشتند. من منوچهر سخائی را با یا آهنگهای زیبایش بیاد دارم نه آن چهره منسوخ ترسیم شده اش توسط مجاهدین خلق.