Saturday, 18 July 2015
20 June 2021
زخم

«اعتراف می‌کنم، اما تلخ و دیرهنگام»

2011 May 25

افشان برزگر/ رادیو کوچه

تا چند وقت پیش خبر نوشتن از جرم و جنایت فقط تو صفحه‌های حوادث روزنامه‌ها، اون هم به‌صورت موردی امکان داشت و هر وقت می‌خواستی با مسوولی درباره آمار جرم و جنایت مصاحبه بگیری، یا می‌گفتند آماری نداریم، یا این‌که بعد از مصاحبه، مجبورت می‌کردن که مصاحبه رو قبل از انتشار باهاشون چک کنی تا خدای ناکرده، در انتشار آمارها اشتباهی صورت نگیره.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

اما اون چیزی که بعد از چک‌کردن مصاحبه‌ها اتفاق می‌افتاد، این بود که اکثر آمارهای مربوط به جرم و جنایت حذف می‌شد و فقط چند تا آمار درباره افزایش کشف جرم و چیزایی که جنبه مثبت عمل‌کرد دست‌گاه‌های ذی‌ربط رو نشون می‌داد، باقی می‌موند. البته اگر طرف مصاحبه‌ات نیروی انتظامی و پلیس به‌عنوان دست‌گاه کشف‌کننده جرم باشه که دیگه نمی‌تونی اونارو برای انتشار آمار به هیچ صراطی هدایت کنی.

هر وقت هم که علت این دست‌کاری‌ها و حذف آمار رو از مصاحبه شنونده می‌پرسیدیم، اغلب در جواب می‌گفتند که به صلاح نیست که آمار افزایش جرایم در کشور اعلام بشه، جنبه تشویقی برای مردم داره و از این توجیهاتی که فقط دنبال پاک‌کردن صورت مسئله بودند و به‌خاطر همین هم هست که یه آمار مستند و درست و حسابی درباره میزان جرایم در کشور وجود نداره و هر کسی ساز خودشو می‌زنه.

البته روند ارتکاب به جرایم این‌قدر در کشور بالا هست که دیگه همه خانواده‌ها اونو با پوست و گوشت خودشون لمس‌کردن و به قول معروف، صابون این جور کارا به تنشون خورده. اما این دفعه هرچند که دولت و پلیس همیشه به‌دنبال سرپوش گذاشتن بر اوضاع وخیم امنیت اجتماعی در کشور هستند، صدای قوه قضاییه بالاخره دراومد و مسوولان این قوه به افزایش انواع جرم در کشور اعتراف کردند.

اعترافی که هر چند دیرهنگامه، اما شاید حرکتی باشه تا آمارهایی که هیچ‌وقت به صفحه‌های روزنامه راه پیدا نکردند و همیشه سانسور شدند، حداقل روی میز مسوولان و برنامه ریزان بیاد تا شاید یه فکری به حال این اوضاع نابسامان بکنند، که البته با توجه به وضعیت فعلی کشور به لحاظ سیاسی و اقتصادی نه نتها نمی‌شه هیچ امیدی به این موضوع داشت، بلکه باید منتظر حوادث بسیار پیچیده‌تر و وحشتناک‌تر در حوزه آسیب‌های اجتماعی و سیر صعودی آمار جرم و جنایت در کشور باشیم.

چند روز پیش معاون اجتماعی و پی‌شگی‌ری از وقوع جرم قوه قضای‌ی‌ه در یک همایش به روند رو به رشد وقوع جرم و جنایت در کشور اعتراف کرد.

او با گلایه از تعداد زیاد پرونده‌های تشکیل شده در مراجع قضایی گفته که قوه قضای‌ی‌ه زی‌ر حجم عظی‌م پرونده های قضای‌ی دچار روزمرگی شده و بای‌د تعداد ای‌ن پرونده‌ها را کاهش داد.

این مقام مسوول عنوان کرده که تنها در سال 88 تعداد 5.11 می‌لی‌ون پرونده قضای‌ی در محاکم قضای‌ی و 5.4 میلیون پرونده در شوراهای حل اختلاف رسیدگی شد که با احتساب پرونده‌های قبل از سال 89، تعداد پروند ها به 5.13  می‌لی‌ون می‌رسد.

رییس قوه قضاییه نیز چندی قبل با اشاره به افزایش جرم و جنایت در کشور و تشریح چند پرونده فجیع تجاوز، عنوان کرده بود که شیوع  تجاوز به عنف، قمه‌کشی و سرقت مسلحانه افزایش چشم‌گیر داشته است.

هر وقت هم که علت این دست‌کاری‌ها و حذف آمار رو از مصاحبه شنونده می‌پرسیدیم، اغلب در جواب می‌گفتند که به صلاح نیست که آمار افزایش جرایم در کشور اعلام بشه، جنبه تشویقی برای مردم داره و از این توجیهاتی که فقط دنبال پاک‌کردن صورت مسئله بودند و به‌خاطر همین هم هست که یه آمار مستند و درست و حسابی درباره میزان جرایم در کشور وجود نداره و هر کسی ساز خودشو می‌زنه

تایید افزایش روند رو به رشد وقوع جرایم در ایران را می‌توان بر اساس رشد تعداد زندانیان در کشور نیز متوجه شد. اگر آمار زندانیان سیاسی را از زندانیان جرایم دیگر در کشور کنار بگذاریم، وضعیت زندان‌های کشور بسیار اسف‌بار است، به‌طوری که هرچند در گذشته مسوولان قضایی همیشه از نبود ظرفیت در زندان‌های کشور گله داشتند، اما امروز همین مسوولان اعتراف می‌کنند که کف‌خوابی، خوابی‌دن دو ی‌ا سه نفر بر روی‌ یک تخت، خوابی‌دن نوبتی‌، خواب در راه‌روها و پاگردها به امری‌ طبی‌عی‌ در زندان‌های‌ کشور بدل شده است.

پلیس هم اعلام کرده که اکثر اراذل و اوباش‌های بازداشتی، جزو افرادی هستند که برای اولین‌بار از سوی پلیس دستگیر شده‌اند که این امر نشان از این واقعیت دارد که علی‌رغم اجرای طرح ارتقای امنیت اجتماعی و وعده‌های داده شده مبنی بر پاک‌سازی کشور از اراذل و اوباش، میزان جرایم در سطوح مختلف جامعه رو به افزایش است.

اوضاع وقتی وخیم‌تر می‌شود که میزان وقوع جرم در میان زنان و کودکان نیز افزایش یابد، چراکه به‌دلیل شرایط جسمی، روانی و فرهنگی و سنتی کشور، این دو قشر کم‌تر تن به بزه‌کاری می‌دهند، اما وقتی تعداد پرونده‌های تشکیل شده برای کودکان و زنان افزایش یابد، باید تا آخر خط را خواند که جامعه ایران در چه منجلابی غوطه ور است.‌

بر اساس اعلام مسوولان ذی ربط، زنان ایرانی گوی افزایش آمار جرم را از مردان ربوده‌اند، به‌طوری که نیمی از بازار قاچاق و مصرف موادمخدر، سرقت‌های مسلحانه و غیرمسلحانه و فحشا در اختیار زنان قرار دارد.

در این راستا پلیس از افزایش روزافزون تعداد زنان قاچاقچی مواد مخدر جدید خبر داده و هم‌چنین گفته که دستگیری زنان سارق 51 درصد افزایش یافته که این میزان دستگیری، با دستگیری مردان سارق برابری می‌کند.

براساس نتایج تحقیقات انجام شده، جرم 70 درصد زنان زندانی مربوط به جرایم جنسی و مواد مخدر بوده و پس از آن جرایم اقتصادی با بیش از 10 درصد قرار دارد.

از طرف دیگر، روند وقوع جرم توسط کودکان نیز در حال افزایش است، هرچند که آمار مستندی در این زمینه وجود ندارد، اما بسیاری از کارشناسان و جرم شناسان نسبت به افزایش پرونده‌های مربوط به بزه‌کاری کودکان هشدار داده و می‌دهند.

به گفته این کارشناسان، جرایم معمول و رو به رشد در میان کودکان ایرانی، غیبت از مدرسه، دروغ‌گویی مداوم، خیانت در امانت، فرار از خانه، مزاحمت، ولگردی و گدایی، عیاشی، ایجاد حریق، تخریب، توزیع نوارهای مبتذل ویدئویی، ایجاد ضرب‌ و جرح، رانندگی بدون گواهی‌نامه، سرقت، حمل مواد ‌مخدر، مصرف مشروبات الکلی، قتل عمد و دزدی است.

البته مروری بر زندگی این دسته از کودکان نشان می‌دهد که 70 درصد آن ها در خانواده‌های از هم گسیخته زندگی می‌کنند و والدین 25 درصد از این کودکان سابقه زندان دارند. حتا برخی از این کودکان در زندان‌ها به دنیا می‌آیند و تا سن شش سالگی هم‌راه مادران خود، محیط زندان را به‌عنوان خانه تجربه می‌کنند.

در کنار این مسایل افزایش وقوع جرم توسط اتباع بی‌گانه مخصوصن افاغنه در ایران، اوضاع اجتماعی کشور را بیش از پیش دچار بحران کرده است، به‌طوری که وقوع جرایم سنگین هم‌چون قتل‌های عمد، کلاه‌برداری و تجاوز توسط این افراد سال به سال در حال افزایش است.

این مباحث در حالی مطرح می‌شود که جامعه‌شناسان و کارشناسان متفق‌القولند سیاست‌های اشتباه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی باعث افزایش میزان جرم و جنایت در کشور شده است، به‌طوری که این سیاست‌ها نتیجه‌ای جز نابرابری درآمدی، ناکامی‌ها، تعارض در زندگی، احساس حقارت، تردید در لیاقت، فقدان امنیت، بی‌اعتمادی و احساس ناتوانی به هم‌راه نداشته است.

در حالی که جامعه‌شناسان عوامل دیگری هم‌چون چون طلاق، بی‌سرپرستی، کم‌شدن ارزش‌ها و اعتقادات مذهبی، بی‌کاری، اعتیاد به مواد مخدر، وجود تبعیض‌های اجتماعی، برخورد قهری با مجرمان، نبود سیاست‌های پیش‌گیری از وقوع جرم و حتا اجرای قانون هدف‌مندشدن یارانه‌ها را از دیگر دلایل شیوع جرم در کشور می‌دانند، رییس پلیس ایران گفته که تا قبل از سال 88، وقوع جرم در کشور روند نزولی خود را طی می‌کرد، اما در سال 88 و بعد از آن، به‌دلیل این که بیش‌تر نیروی پلیس صرف مقابله با فتنه‌گران شد، مجرمان نیز حداکثر استفاده را از این موقعیت بردند و بدین ترتیب آمار وقوع جرم و جنایت در کشور افزایش یافت.

البته احمدی مقدم در اظهارنظری دیگر هم درباره وقوع تجاوز که آمار آن در کشور به‌شدت رو به افزایش است، عنوان کرده که این خود زنان هستند که زمینه وقوع جرم در مورد خودشان را مهیا می‌کنند، چراکه گشتن با ظاهر نامناسب در جامعه در این زمینه بسیار تاثیرگذار است.

البته وی به نقش پلیس در پیش‌گیری از وقوع جرم هیچ اشاره‌ای نکرده است، اما اگر اظهارات آقای «احمدی‌مقدم» درست باشد، پس تمام زنانی که در سایر کشورها بدون رعایت حجاب اسلامی زندگی می کنند، قربانی چنین جنایتی بوده یا خواهند شد.

لذا بهتر است، مسوولان کشور با بحث وقوع جرم و جنایت در کشور به‌صورت شفاف و منطقی برخورد کنند، چراکه کتمان وجود جرایم در کشور از سوی مسوولان و سیاست‌گذاران دردی را دوا نخواهد کرد و نتیجه آن می‌شود که  جمعیت زندانیان کشور که قبل از انقلاب 10 هزار نفر بود، در حال حاضر به 170 هزار نفر برسد، در حالی که جمعیت ایران دو برابر شده و به‌صورت طبیعی ما باید در حال حاضر 20 هزار نفر پشت میله‌های زندان داشته باشیم نه 170 هزار نفر.

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,