Saturday, 18 July 2015
23 June 2021
مجله جاماندگان-سایه‌ای هراسان در شبستان عتیق-قسمت صد‌و‌هجده

«باش‌گاه صدتایی‌های تهران»

2011 June 08

شراره سعیدی/ رادیو کوچه

سردار «حسین ساجدی‌نیا»، رییس پلیس تهران بر طبق آمار اعلام کرد : «کم‌تر از 100 زن خیابانی در تهران وجود دارد.» حال اگر فرض کنیم آقای سردار می‌داند تهران دقیقن کجاست و تعریف زن خیابانی چیست و از آن مهم‌تر آن‌که یک مقام مسوول موظف به صداقت و ارایه آمار صحیح است و این یک خوش‌اخلاقی نبوده و وظیفه است، در این نوشته سعی خواهیم کرد در مورد صحت این جمله خبری کمی اطلاع‌رسانی نماییم.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

بعد از این مصاحبه سوژه‌ساز جانشین فرمان‌دهی نیروی انتظامی در مورد خبر منتشره مبنی بر این‌که فرمان‌دهی پلیس تهران اعلام کرده که تنها یک‌صد زن خیابانی در تهران هستند، گفت: «من این خبر را تکذیب می‌کنم.»

مهر نوشت: «سردار «احمدرضا رادان» در نشست خبری روز سه‌شنبه در پاسخ به سوال خبرنگار مهر مبنی بر این‌که آیا مبارزه با کارگران جنسی «روسپی‌گری» و هم‌چنین زنان خیابانی در طرح امنیت اخلاقی قرار دارد گفت: «جمع‌کردن کارگران جنسی کاری ندارد ولی مراکزی باید باشند تا آن‌ها را تحویل بگیرند و اصلاح کرده و برای آن‌ها کارآفرینی کنند تا آن‌ها بهانه‌ای نداشته باشند. وی افزود: در کشور ما واقعن نباید عاجز باشیم که برای 500 نفر از این افراد کار نداشته باشیم و باید در این مورد دستگاه‌های مسوول وارد شده و قوه قضائیه هم‌کاری داشته باشد و سپس سردار رادان در مورد مصاحبه اخیر سردار «ساجدی‌نیا» فرمان‌دهی پلیس پایتخت در مورد حضور کم‌تر از 100 زن خیابانی در پایتخت گفت: «من این خبر و آمار را تکذیب می‌کنم، اما تلویحن این رقم را تا مرز 500 نفر افزایش داد .»

فروردین ماه سال 1390 سایت «حجاب» به نقل از مدیران شهرداری تهران اعتراف کرد گسترش روزافزون زنان خیابانی در تهران به یکی از مشکلات بزرگ این شهر تبدیل شده است. در این گزارش اذعان شده است مدیران شهرداری تهران تایید کرده‌اند تعداد زنان خیابانی از جمله زنان معتاد و دختران بی‌سرپناه خیابان‌نشین، چنان زیاد شده که به تازگی یک مرکز نگه‌داری این زنان در «لویزان» گشایش یافته است. در عین حال مدیران شهرداری تهران اذعان کرده‌اند این مرکز پاسخ‌گوی نیاز شمار رو به افزایش زنان خیابانی معتاد شهر تهران نیست.

فروردین ماه سال 1390 سایت «حجاب» به نقل از مدیران شهرداری تهران اعتراف کرد گسترش روزافزون زنان خیابانی در تهران به یکی از مشکلات بزرگ این شهر تبدیل شده است

در پی اعلام این آمار عجیب تعدادی از مقامات مسوول نظام با ملایمت سعی در انکار این عدد خنده‌دار برآمدند: «داریوش قنبری» عضو کمیسیون اجتماعی مجلس این آمارها را چندان با اهمیت ندانست و گفت: «تهیه آمار برای زنان خیابانی دشوار است و نمی‌توان با قاطعیت گفت چه تعداد زنان خیابانی وجود دارد. اگرچه تعداد این زنان بر اساس آمار ارایه شده کم است اما نمود زیادی دارند و باید بپذیریم این افراد چهره شهر را زشت کرده و قبح بسیاری از مسائل را ریخته‌اند. او ادامه داد‌: جمع‌آوری این زنان کار مشکلی نیست، آن‌چه اهمیت دارد نگه‌داری و بازپروری این زنان از لحاظ روحی و اخلاقی است.»

این عضو کمیسون اجتماعی مجلس می‌گوید: «در مسایلی چون آمار معتادان یا زنان خیابانی و… می‌توان بر اساس تحلیل‌ها تخمین زد و این آمار نیز بر اساس تحلیل‌ها به‌نظر واقعی نمی‌آید. «مصطفا اقلیما»، رییس انجمن علمی مددکاران وجود صد زن خیابانی را بعید نمی‌داند و به مهر می‌گوید: «شاید این تعداد در خیابان‌های شهر تهران باشند و توسط نیروی انتظامی دست‌گیر و در کلانتری‌ها پرونده داشته باشند اما با توجه به رشد دختران مجرد و مردانی که امکان ازدواج ندارند این رقم بسیار بالاتر است. دخترانی که از طریق فضای مجازی و یا تلفن صیغه می‌کنند و برای رابطه‌ای که دارند پول ماهیانه دریافت می‌کنند در این آمارها نمی‌آیند. اقلیما ادامه می‌دهد: تعداد محدودی از این زنان در خیابان‌ها هستند و برخی تلفنی به مکان‌های گوناگون فرستاده می‌شوند اما در شرایطی که که سالیانه 60 هزار نفر به زنان سرپرست خانواده اضافه می‌شود و بسیاری از ‌آن‌ها گرفتار فقر هستند نمی‌توان گفت تنها 100 زن خیابانی وجود دارد.»

«فاطمه آلیا»، عضو فراکسیون زنان با بیان این‌که می‌توان این برداشت را هم داشت که این صد نفر سرگروه جریان‌هایی هستند که سبب فریب دختران می‌شوند گفت: «اصل را بر اعتماد می‌گذاریم و آمارصد نفر را می‌پذیریم بنابراین شناسایی و جمع‌آوری این افراد کار سختی نیست و مجلس نیز می‌تواند در این زمینه کمک کند و اگر آن‌ها شناسایی شده اند در برخورد با آن‌ها تعلل نشود.»

و اما واقعیت این است که تاکنون هیچ آمار رسمی از این زنان اعلام نشده و بیش‌تر آمارها در این رابطه بر اساس حدس و گمان بوده. مصطفا اقلیما، رییس انجمن علمی مددکاران تعداد آمار این زنان را بسیار بالاتر از ارقام اعلام شده می‌داند. این پژوهش‌گر هم‌چنین افزوده‌شدن سالیانه 30هزار نفر به زنان سرپرست خانواده و گرفتاری آنان در فقر را دلیل دیگری بر شیوع این پدیده در کشور ایران می‌داند.

دو سال پیش، روزنامه «سرمایه»،خبر از تشکیل «بانک اطلاعات زنان و دختران خیابانی» در قوه قضاییه داده بود و گفته بود: «طرح سامان‌دهی زنان خیابانی که به‌صورت پایلوت در «خراسان رضوی» اجرا شد اکنون به‌عنوان یک طرح موفق شناخته‌شده و به زودی در سراسر کشور اجرا می‌شود. و با آن‌که خبری از انجام آن، از دو سال پیش تاکنون منتشر نشده، ولی هم‌چنان آمارهای غیررسمی نشان‌گر آن است که شمار این افراد رو به گسترش است. طبق آخرین تحقیقی که در رسانه‌های رسمی مانند خبرگزاری «ایلنا» منتشر شد، سن روسپی‌گری در ایران به 12سال تقلیل یافته است. این در حالی است که برخی از جامعه‌شناسان، تعداد زنان خیابانی زندانی در کشور را رقمی بالاتر از 6 هزار نفر عنوان کرده‌اند.

«امان‌اله قرایی مقدم»، جامعه‌شناس، در این‌باره گفته است: «در بررسی که در خصوص گروه سنی زنان خیابانی انجام شد از بین شش هزار و 53 زن خیابانی که در کل کشور زندانی بودند، دختران بین 12 تا 25 سال بیش‌ترین تعداد را تشکیل می‌دهند. او هم‌چنین در سال 1385 گفته بود: «دست کم 300 هزار زن خیابانی در تهران زندگی می‌کنند.» البته آماری که هیچ‌گاه تایید نشد.

با این وجود، برخی آمارهای جسته و گریخته در برخی خبرگزاری‌های رسمی نیز اعلام شده است. از جمله دکتر «معتمدی»، مدیر کل وقت دفتر امور آسیب‌دیدگان اجتماعی بهزیستی 8 سال پیش از جمع‌آوری 2 هزار زن خیابانی و 500 دختر فراری از خیابان‌های تهران خبر داده بود و پیش‌بینی کرده بود این میزان تا 4 هزار نفر نیز افزایش یابد.

به گفته این مقام مسوول، آمارهای رسمی در آن سال بیان‌گر تعداد 4 هزار زن خیابانی بوده، ولی باز هم نمی‌توان آمار دقیقی از تعداد زنان و دخترانی که در معرض آسیب‌های اجتماعی هستند ارایه داد.

ما می‌دانیم که پدیده تن‌فروشی مختص کشور ایران نیست اما آمار دروغ چرا، این بدرفتاری تنها مختص بدترین کشورهاست، گرچه این آمار کذب می‌تواند اسباب شوخی را در مقایسه با آن‌چه واقعیت است فراهم کند، اما متاسفانه چند نکته قابل اغماض نیست و توهین به شعور و حتی چشمان مردمی که در آن کلان‌شهر زندگی می‌کنند و وضوح میزان وقاحت در ارایه آمار کذب توسط یک مقام مسوول چشم‌گیرترین‌های آنست.

واقعیتی که به هیچ‌عنوان قابل کتمان و تکذیب نیست، افزایش آمار زنان خیابانی است. این، موضوعی است که از قانون‌گذار تا مسوول و پژوهش‌گر به آن اقرار و اعتراف دارد. در همین راستا عزت‌اله یوسفیان نماینده مجلس و عضو کمیسیون برنامه و بودجه در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس درباره مسایل و مشکلات زنان خیابانی به آن پرداخته. به گفته این نماینده مجلس، بسیاری از زنان مطلقه و رها‌شده در جامعه برای کسب درآمد و تامین مایحتاج زندگی خود به دام افراد فرصت‌طلب افتاده و به‌نوعی خیابانی می‌شوند.»

«یوسفیان» با بیان این‌که بیش‌تر زنان خیابانی دختران فراری هستند، تاکید می‌کند: «نوع زندگی و عدم وابستگی برخی افراد به اعتقادات قومی قبیله‌ای هم‌چنین نداشتن روابط خانوادگی سالم و عاطفی می‌تواند در فرار دختران و در نتیجه خیابانی شدن آن‌ها موثر باشد.»

«صمد فدایی» عضو کمسیون اجتماعی هم به خبر آنلاین می‌گوید: «شناخت و مقابله با آسیب‌های اجتماعی در حوزه زنان یکی از مهم‌ترین وظایف سازمان بهزیستی است. در همه دنیا شهر‌داری‌ها پا‌به‌پای بهزیستی‌ها این مسوولیت را به انجام می‌رسانند و بخشی از اعتبارات و بوجه سالانه خودشان را در این بخش هزینه می‌کنند. البته شهرداری‌ها در تهران هم طرح تاسیس خانه‌هایی «ریحانه» را داشتند. اما چرا این طرح به انجام نرسید؟ بهر حال ما باید برای زنان خیابانی هم برنامه داشته باشیم. بهزیستی در این خصوص باید برنامه بدهد و در پی توان‌مند‌سازی و اشتغال این زنان باشد. اگر این اتفاق نیفتد ما هم‌چنان شاهد آن‌چه که اکنون می‌بینیم خواهیم بود. راه‌کار من در این خصوص، یک کاسته‌شدن سیاست‌های پیش‌گیرانه معضلات اجتماعی است. به این ترتیب‌، بهزیستی‌، شهرداری و نیروی انتظامی در این خصوص باید به یک اجماع برسند و دولت‌ها از آن‌ها حمایت کنند. چراکه نیاز است که دولت در این قسمت سرمایه‌گذاری کند.»

چیزی که عیان است، رسیدگی به پدیده زنان خیابانی نباید تنها به‌عنوان یک معلول مورد بررسی قرار بگیرد،‌ رسیدگی به این امر باید از بررسی علت‌های گرایش به این کار آغاز شود و در این میان، قطعن نیروی انتظامی یا دادگستری، مقصر نیستند. جامعه مقصر است.جامعه.»

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,