Saturday, 18 July 2015
19 June 2021
مجله جاماندگان-سایه‌ای هراسان در شبستان عتیق-قسمت صدوبیست‌و‌سوم

«رژیم سمج و اپوزیسیون لج‌باز»

2011 June 14

شراره سعیدی/ رادیو کوچه

اگر فرض را بر این بگذاریم که ادامه حکم‌رانی جمهوری اسلامی با منافع ملی ایرا‌یان در تعارض است و اکثریت جامعه بالغ صاحب رای خواهان تغییرات هستند و به دور از شعارهای ایده‌آلیستی و با تکیه بر واقعیات قابل استناد، سماجت این نظام را در تکیه بر قدرت باور کنیم، راهی نمی‌ماند مگر حمایت از اپوزیسیونی که قدرت‌مندانه در صدد رساندن جامعه به این مرحله باشد، اما آن‌چه در حال حاضر در جریان است تنها سماجت نظام بر ماندگاری با صرف هر هزینه‌ای و لج‌بازی اپوزیسیون برای رسوایی هم با هر تاوانیست، علت این اتفاق نامیمون، سوژه چند برنامه خواهد بود.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

شناخت گروه‌های اپوزیسیون و نقاط ضعف و قوت آنان و هم‌چنین میزان اشتراکات و آرمان‌های‌شان شاید تا حدودی پاسخ‌گوی چرایی ادامه نظام جمهوری‌اسلامی باشد، البته هرگز نمی‌توان نقش دول خارجی را در استحکام‌بخشی به این حکومت فراموش کرد.

وقتی در کشورهای عربی انقلاب اپیدمی یافت، کشورهایی که در ظاهر هم‌پیمانان آمریکا بودند بسیار سریع‌تر موجبات سرنگونی‌شان فراهم شد تا کشورهایی که داعیه استقلال دارند، سوریه هم‌پیمان ایران با وجود سرکوب‌های مخوف و عجیب‌اش با الگوبرداری از جمهوری‌اسلامی تمایلی در کشورهای غربی برای طرف‌داری از مردم این کشور را برنمی‌انگیزد، آمریکا و سایر دول غربی در حمایت از مردم کشورهای «مصر» و «لیبی» پیش‌گام شدند، اما در مورد سوریه بالحنی مداراجویانه تذکراتی ملایم روانه دربار اسد می‌نمایند، این اتفاقی است که دو سال پیش نیز در مورد کشورمان شاهد بودیم، ژست‌های بی‌مایه اختلافات حاکمان تا به آن حد اغفال‌کننده نیست که در این هزاره از چشمان عوام به دور باشد، پس نمی‌توان از نقش حمایتی یا حداقل بی‌طرفی سودجویانه‌شان در پایداری جمهوری‌اسلامی گذشت.

نوع فعالیت‌های گروه‌های اپوزیسیون با یک‌دیگر تفاوت دارد. برخی گروه‌ها از جمله نهضت آزادی سعی دارند که در چارچوب قانون اساسی فعالیت کنند و بدین منظور حتا در انتخابات‌ها نام‌نویسی می‌کنند که اغلب رد صلاحیت می‌شوند

و اما اپوزیسیون:

مخالفان جمهوری اسلامی ایران به گروه‌ها و افرادی گفته می‌شود که به‌دلایل مختلف سیاسی، فرهنگی، قومی و نژادی و … با حکومت جمهوری اسلامی ایران مخالف هستند و خواستار سرنگونی یا تغییرات کلی در آن است.

به جز سلطنت‌طلبان سایر گروه‌های اپوزیسیون در انقلاب سال 57 نیز نقش داشته‌اند‌. ابوالحسن بنی‌صدر اولین رییس‌جمهوری ایران، از سمت خود برکنار شد و سپس تابعیت فرانسه را گرفت و یکی از نیروهای اپوزیسیون شد. شاپور بختیار آخرین نخست‌وزیر نظام سلطنتی ایران نیز پس از خروج از ایران به مبارزه با حکومت جمهوری اسلامی پرداخت و در نهایت در فرانسه ترور شد. در هفدهم سپتامبر سال 1992 ساعت یازده شب در رستورانی به‌نام میکونوس هشت مخالف جمهوری اسلامی از جمله چهار تن از اعضای ارشد حزب دموکرات کردستان ایران به قتل رسیدند.

«صادق شرفکندی»، «فتاح عبدلی»، «نوری محمد پورده‌کردی» و «همایون اردلان» جان‌باختگان این عملیات تروریستی بودند، سازمان مجاهدین خلق نیز پس از عدم حصول به سهم مورد انتظارش پس از اولین انتخابات ریاست‌جمهوری تبدیل به یک گروه اپوزیسیون شد، در این فهرست باید به تجزیه‌طلبان نیز اشاره کرد که هراز چند گاهی با حمایت دول همسایه نقشی اپوزیسیون‌وار ایفا می‌نمایند، البته این گروه‌ها با حامیان اقلیت‌های قومی متفاوتند و اما اصلاح‌طلبان گروهی از بدنه نظام که اکنون و به خصوص پس از انتخابات سال 88 تا حدودی تبدیل به اپوزیسیون رانده شده هستند، واژه اپوزیسیون داخل نظام دیگر کلمه‌ای درست برای توصیف آنان نیست.

نوع فعالیت‌های گروه‌های اپوزیسیون با یک‌دیگر تفاوت دارد. برخی گروه‌ها از جمله نهضت آزادی سعی دارند که در چارچوب قانون اساسی فعالیت کنند و بدین منظور حتا در انتخابات‌ها نام‌نویسی می‌کنند که اغلب رد صلاحیت می‌شوند. این گروه سعی در نزدیکی باگروه‌های قانونی اصلاح‌طلب کرده‌ است و از نظریه فشار از پایین، چانه‌زنی از بالا که توسط اصلاح‌طلب‌ها مطرح می‌شود حمایت می‌کند. سلطنت‌طلب‌ها ونهضت‌نجات‌ملی‌ایران از روش نافرمانی مدنی حمایت می‌کنند.

آن‌ها امیدوارند که اتفاقاتی مشابه انقلاب نارنجی «اکراین» در ایران روی دهد. روش‌های آنارشیستی نیز توسط گروه‌های مخالف از طریق شبکه‌های ماهواره‌ای مطرح می‌شود، پرچم‌دار گروه‌های خشونت‌طلب مجاهدین هستند که از ابتدا با رفتارهای خشن مانند ترورهای خیابانی سعی در سرنگونی نظام داشتند و سپس با نقل مکان به عراق در زمان جنگ هشت‌ساله به این رفتار ادامه دادند، آنان هم‌چنان در حال مشروعیت‌طلبی از سوی دول خارجی هستند. دو گروه «پژاک» و «جنداله» سیستان نیز دارای فعالیت‌های خشونت‌آمیز علیه جمهوری اسلامی هستند.

اصلاح‌طلبان خود دارای انشعابات و احزاب گوناگونی هستند که به فراخور رفتارشان دارای حدود انعطافی گوناگونی‌اند، مانند: «حزب کارگزاران سازندگی»، «حزب اعتماد ملی»، «مجمع روحانیون مبارز»، «حزب اسلامی کار»، «حزب مردم‌سالاری»، «حزب جامعه مدنی همدان»، «حزب اعتدال و توسعه»، «حزب اسلامی رفاه کارگران»، …

پس از اوج‌گیری اختلافات درون حکومتی پس از انتخابات و راندگی کامل اصلاح‌طلبان از بدنه سیستم و غیرقانونی اعلام‌شدن چند حزب اصلاح‌طلب ما شاهد بودیم که این گروه نیز «البته به آهستگی» دارای انشعابات ناپیدا‌شده و هرچه زمان می‌گذرد این اختلافات به نقاط حساس نزدیک‌تر می‌شود، اکنون که بیش‌ترین تعداد زندان‌یان سیاسی را اصلاح‌طلبان به خود اختصاص داده‌اند، درک میزان دل‌خوری سایر گروه‌های اپوزیسیون از اصلاح‌طلبان برای مماشات با حکومت، برای تعداد قابل توجه‌ای از این گروه آشکار گشته و نظام جمهوری اسلامی به این وسیله فرصتی تاریخی را در اختیار نیروهای مخالف خود گذاشته است .

اصلاح‌طلبان به واسطه حضور دایمی «در نوسان میان حداقل و حداکثر» در قدرت و شعارهای سهل‌الوصول در میان توده محبوب‌ترین گروه اپوزیسیون فعلی هستند، البته نباید از خاطر برد که گروه‌های دیگر به علل متفاوتی هرگز ابزار اطلاع‌رسانی و حضور در کشور و رقابت تنگاتنگ را با اصلاح‌طلبان در اختیار نداشتند و همین دوری سبب گشته که وعده‌های این گروه از منظر عوام واقعی‌تر و عمل‌تر به نظر آید، گرچه همین شعارهای حداقلی نیز موجبات افزایش سطح توقعات توده را فراهم آورده، اما به همین میزان هم سبب ناامیدی نسبت به تغییرات کلی و بنیادی گشته است.

با تمام این تعاریف با توجه به سماجت نظام حاکم و خودرایی و خودباوری حکومت نسبت به استقرار جای‌گاه‌اش لزوم هم‌رایی این گروه‌ها ابتدایی‌ترین نکته برای ایجاد تغییرات محتوایی و کلی در نظام حاکم بر ایران است، لزومی که شاید با وجود علم به حقیقت‌اش تاکنون به علل متفاوت محقق نشده است، ما در حال حاضر شاهدیم که گروه‌های اپوزیسیون با لجاجت طرف منازعه را اشتباه گرفته و با هم می‌جنگند، در برنامه بعدی درحد بضاعت به نکات افتراقی و مسبب عدم پیوند خواهیم پرداخت.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,