شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
26 August 2016
در پی درگذشت آقای هدی صابر،

«دولت‌مردان ایرانی مسوول مرگ زندانیان هستند»

۱۳۹۰ خرداد ۲۶

آن‌چه در این بخش می‌آید انتخابی از رادیو کوچه در بین رسانه‌ها است.

منبع: فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر

عبدالکریم لاهیجی، نایب رییس فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر و رییس جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران امروز گفت: «درگذشت هدی صابر در زندان اوین نشانه دیگری از خطر بروز  فاجعه انسانی در زندان های ایران است. شرایط در زندان‌های ایران بسیار پایین‌تر از موازین بین‌المللی است و روز به روز نیز بدتر می‌شود. دولت‌مردان مسوول امنیت و جان تمام زندانیان هستند، اما پیوسته از رفتار منصفانه و انسانی با زندانیان‌ـ‌به ویژه زندانیان عقیدتی‌ـ‌کوتاهی می‌کنند. اکثر زندانیان از امکان رسیدگی پزشکی و امکانات بهداشتی محروم هستند. کارشناسان سازمان بین‌المللی نظارت بر زندان‌ها که در لیون مستقر است، سال‌هاست که خواهان بازدید از زندان‌های ایران شده‌اند، اما جوابی نگرفته‌اند. جامعه بین‌المللی باید مقامات ایرانی را به گشودن در زندان‌ها  برای چنین بازدیدهای وادار کند.»

گزارش‌های دریافتی از ایران حاکی است که آقای هدی صابر، یک زندانی سیاسی دیگر، پس از یک هفته اعتصاب غذا، در اعتراض به مرگ هاله سحابی که در اثر حمله ماموران امنیتی درگذشت، در تاریخ 20 خرداد 1390 در زندان اوین در تهران جان خود را از دست داده است.

در شهادت‌نامه‌ای که به تاریخ 23 خرداد منتشر شد، 64 زندانی سیاسی که همگی از هم بندان هدی صابر هستند، اعلام کردند که او پس از احساس درد در ناحیه سینه و اختلال در سیستم گوارشی «در ساعت چهار بامداد جمعه ۲۰ خردادماه به بهداری مستقر در زندان اوین منتقل شد اما دو ساعت بعد در حالی که از درد به خود می‌پیچید  و می‌گفت «در بهداری نه تنها هیچ رسیدگی به وضعیتم نشد بلکه مورد ضرب و شتم و توهین قرار گرفته‌ام.»‌ در پی وخامت حال او و بروز اسهال و تهوع، چند ساعت بعد او را بار دیگر بر روی برانکار بیرون بردند و او در شرایط نامعلومی در همان روز درگذشت.

هدی صابر (زاده 1338)، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی، طی یک دهه گذشته بارها بازداشت شده و هربار مدت‌های طولانی، از چندین ماه تا دو سال، را در زندان گذرانده بود. در هنگام فوت، او از 2 مرداد 1389 در بازداشت به سر می‌برد.

در دو سه دهه گذشته، تعداد زیادی از زندانیان ایرانی در نتیجه شکنجه و بدرفتاری‌های دیگر، محرومیت از رسیدگی پزشکی، کوتاهی مسوولان زندان و خط مشی احتمالن عمدی سر به نیست کردن بعضی از زندانیان سیاسی جان خود را در زندان از دست داده‌اند.

فهرست زیر نام بعضی از زندانیان عقیدتی و سیاسی در ایران را در برمی‌گیرد که در یک دهه گذشته جان خود را در زندان از دست داده‌اند، اما این فهرست به هیچ وجه کامل نیست:

زهرا کاظمی، عکاس خبری ایرانی-کانادایی، در نتیجه ضربه به جمجه در تیر 1382 در زندان اوین جان باخت.

علی بترانی، عرب ایرانی، در تظاهراتی در فروردین 1384 در اهواز (خوزستان) جان خود را از دست داد.

اکبر محمدی، فعال دانش‌جویی، در مرداد 1385، در زندان اوین جان باخت.

ولی‌اله فیض محمدی، زندانی سیاسی، در شهریور 1385 در زندان اوین جان خود را از دست داد.

زهرا بنی‌یعقوب (نیز زهرا بنی عامری)، دانش آموخته پزشکی از دانش‌گاه تهران، در مهر 1386 پس از این به هم‌راه نامزدش به وسیله گشت نهی از منکر بازداشت شد، در بازداشت‌گاهی در همدان جان خود را از دست داد.

ابراهیم لطف‌اللهی، دانش‌جوی جوان کرد، در دی ماه 1386 در زندان سنندج جان خود را از دست داد.

عبدالرضا رجبی، زندانی سیاسی، در مهر 1387 در زندان رجایی شهر جان باخت.

امیر‌حسین حشمت‌ساران، فعال سیاسی، در اسفند 1387 پس از انتقال از زندان رجایی شهر به بیمارستان جان باخت.

امیدرضا میرصیافی، وبلاگ‌نگار، در فروردین 1388 در زندان اوین درگذشت.

حداقل سه بازداشتی، به نام‌های امیر جوادی‌فر، محسن روح‌الامینی و محمد کامرانی، در تابستان 1388 در بازداشت‌گاه به شدت غیر‌استاندارد کهریزک جان باختند. چند تن دیگر نیز پس از آزادی در نتیجه شکنجه‌ها و بدرفتاری‌های دیگری که در همان بازداشت‌گاه متحمل شده بودند درگذشتند.

غلامرضا بیات، جوان کرد، در مرداد 1389 پس از ضرب و شتم در بازداشت‌گاهی در کامیاران در گذشت.

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,