Saturday, 18 July 2015
24 June 2021
پس‌نشینی‌تند

«بازگشت به نقطه‌ی صفر»

2011 June 20

اکبر ترشیزاد/ رادیوکوچه

در روزهای اخیر و با بالا‌گرفتن دعواهای درون گروهی میان اصول‌گرایان، نشانه‌های از نرم‌ترشدن برخورد محافظه‌کاران با بخشی از اصلاح‌طلبان  به چشم می‌خورد. با از سرگیری انتشار روزنامه‌ی «اعتماد»، امید به رفع توقیف شماری دیگر از روزنامه‌های اصلاح‌طلب نیز بالا گرفته است و از سوی دیگر یکی دو روزنامه‌ی تندرو هم‌چون هفته‌نامه «9دی» نیز توقیف شدند. زمزمه‌هایی از احتمال تایید صلاحیت برخی از کاندیدهایی نه چندان شناخته‌شده و گم‌نام‌تر جناح‌منتقد نیز شنیده می‌شود و اندکی از فشار بر روی فعالین‌سیاسی مستقل کم شده است. با شرایط موجود راه‌برد اصلاح‌طلبان برای انتخابات پیش‌روی مجلس چه خواهد بود و چه باید باشد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

نخستین چیزی که به گمان نگارنده باید روشن شود اینست‌که آیا تغییر رفتار جناح تمامیت‌خواه یک بازی تاکتیکی است و اصول‌گرایان به یک چرخش موقتی و حداقلی دست زده‌اند یا این‌که واقعن به بخشی از اشتباهات خود پی برده‌اند. واقعیت اینست‌که با وجود آن‌که محافظه‌کاران سعی می‌کنند که نشان دهند تغییرات‌سیاسی و اجتماعی در منطقه خاورمیانه ریشه‌های متفاوتی با اعتراضات‌اخیر در ایران دارد و سکوت موجود در کشور را نشانه‌ی هم‌راهی مردم بدانند، اما می‌شود به راحتی دریافت که لایه‌های فهیم‌تر اصول‌گرایان نگران کاهش مشروعیت مردمی نظام و عواقبش هستند.

یکی از روش‌های بازگرداندن این محبوبیت مردمی به نظام، برگزاری انتخابات پرشور و هیجان و اگر نه با هم‌راهی تمامی جناح‌ها، حداقل به طور نسبی با حضور نیروهای وفادار به نظام است. چنین نمایشی می‌تواند تا اندازه‌ی زیادی از فشارهای خارجی موجود بر نظام کاسته و تداوم آن‌را ممکن سازد.

یکی از روش‌های بازگرداندن این محبوبیت مردمی به نظام، برگزاری انتخابات پرشور و هیجان و اگر نه با هم‌راهی تمامی جناح‌ها، حداقل به طور نسبی با حضور نیروهای وفادار به نظام است. چنین نمایشی می‌تواند تا اندازه‌ی زیادی از فشارهای خارجی موجود بر نظام کاسته و تداوم آن‌را ممکن سازد

اگر حاکمیت به حضور برخی از اصلاح‌طلبان در انتخابات راضی شود، آیا شرکت در این بازی نتیجه‌ای ارزش‌مند برای جناح منتقد خواهد داشت؟ اصلاح‌طلبان داغ‌کننده‌ی تنوری خواهند بود که معلوم نیست چیزی که از آن بیرون بیاید قابل اعتماد خواهد بود یا نه. آیا می‌شود به حاکمیتی که دو سال پیش چنان تقلب آشکار و وسیعی را انجام داد و پس از آن با شدیدترین شکل ممکن با منتقدان این حرکت برخورد کرد، بازهم اعتماد کرد؟ اگر دوباره دست‌کاری در نتایج صورت بگیرد که به‌هیچ عنوان بعید هم نیست، عواقب فریب و سرخوردگی مجدد جامعه با چه کسی خواهد بود.

این‌ها پرسش‌های سختی‌ست که پیش‌روی اصلاح‌طلبان است. آن‌ها اگر نتوانند برای رعایت بی‌طرفی و سلامت انتخابات تضمینی محکم از حاکمیت بگیرند، نباید به هیچ‌عنوان به این بازی تن در دهند. حالا به قول معروف توپ در زمین اصول‌گرایان است و اکنون این حاکمیت است که برای بقای خود به رای منتقدین و حامیان‌شان نیاز مبرم دارد و این پتانسیل کوچکی نیست. گرچه که جلب مجدد رضایت توده‌های مردم برای شرکت دیگرباره در بازی که به شدت به آن مشکوک‌اند آن‌قدر کار دشورای است که معلوم نیست که اصلاح‌طلبان بتوانند از پس آن برآیند.

نکته آخر اینست‌که اگر تا چندی پیش نظام برای خودش خط قرمزهایی داشت حالا و پس از گذشت دوسال از جنبش آزادی‌خواهانه‌ی مردم ایران، مردم نیز برای خود خط‌قرمزهایی دارند که عبور اصلاح‌طلبان از آن‌ها شاید به قیمت از دست رفتن کامل محبوبیت مردمی‌شان تمام شود. کف این مطالبات آزادی تمای زندانیان‌سیاسی و رهبران‌جنبش و مجازات عاملین و عامرین کشتارها و شکنجه‌ها و هتک‌حرمت‌هایی است که از سوی عوامل حکومت انجام شده است، خواسته‌ای که بعید به‌نظر می‌رسد حاکمیت به سادگی به آن تن بدهد، مگر روزی که لرزش واقعی پایه‌های حکومت خود را هم‌چون همتایان سوری‌اش حس کند.

 

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , ,