Saturday, 18 July 2015
19 June 2021
مجله جاماندگان-‌سایه‌ای هراسان در شبستان عتیق-‌قسمت صد‌و‌چهل‌ام

«ایران، بی‌نیاز از هر پانیست»

2011 July 03

شراره سعیدی/ رادیو کوچه

وقتی که در نقد پانی برآیی، یعنی عبور کرده‌ای از خطوط قرمز و وارد شده‌ای به منطقه خشونت، تحقیر، تهدید و تهمت. پان یعنی نژادپرستی در قالب زیبای همه و پان ایرانی، یعنی جرقه‌ای که اگر بگیرد انبار باروتی را در کشور ما مشتعل نموده که مسلمن هیچ گروه و قومی از آن نخواهند جست، افغانستان که سهل است، پس از سال‌های بسیار حکم‌رانی نظام فعلی و حمایت نامحسوس و گوناگون آن از گروه‌های تندرو و نژادپرست، آینده‌ای ناگوارتر را در پیش خواهیم داشت.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

بحث بر سر «پان ایرانیسم» است، همان‌گونه که در نقد پان ترکیسم گنجانده شد این نوشته‌ها تنها مرتبط با کسانی است که پارا فراتر از وطن یا قوم دوستی گذارده و دچار افراط گشته و به بهای نادیده گرفتن حقوق اقوام دیگر درصددند که نژاد خود را فراتر از دیگر هم‌وطن‌نشان جلوه داده و امتیازی کسب نمایند.

می‌دانیم که نژادپرستی نوع خاصی از تعصب است که بر مبنای استدلالات پر سفسطه و عمومیت دادن برخی خصوصیات به گروهی از انسان‌ها، به گونه‌ای غیر قابل انعطاف، شکل می‌گیرد. تعصب به معنای پیش داوری کردن پیش از روشن شدن حقایق است. هرگاه فردی اجازه دهد عقاید متعصبانه‌اش مانع از رشد و حرکت دیگری شود تبعیض نژادی رخ داده است و آنان که اکثریت افراد یک نژاد را از برخی مشاغل خاص، مسکن، حقوق سیاسی، فرصت‌های تحصیلی یا تعاملات اجتماعی محروم می‌کنند یا حتا آرزومند آن هستند و درصدد ایجاد بستری برای تحقق این خواسته می‌باشند، عاملان تبعیض نژادی هستند.

نژادپرستی گاه شامل محرومیت‌های اجتماعی ناشی از خودستایی بوده و زمانی منجر به نسل‌کشی‌های تحت حمایت حکومت‌ها شده است. نژاد‌پرستی احساس ترس یا نفرتی است نا به جا از یک انسان تنها به دلیل نژاد وی. حتا زمانی که رنگ پوست مطرح نباشد عوامل دیگری چون زبان، مذهب، ملیت، تحصیلات، جنسیت یا سن وسال منجر به بروز تعصبات شده است.

احساسات ما در نوع نگرش‌مان تاثیرگذار است و این احساسات وقتی هم‌راه با پیش‌داوری شکل گرفته شود، آن گاه عقایدمان و در پس آن رفتار و حتا تصورات ذهنی‌مان متعصبانه می‌شود. نژاد‌پرستی عقیده‌ای است بر اساس استدلال نادرست و تصورات غلط و عمومیت دادن این تصورات برای عینیت یافتن ذهن پردازنده آن با نام‌گذاری، نسبت‌های نژادی و ساختن جوک آغازمی‌شود و به صورت آهسته هسته تفکرات عمومی جامعه می‌گردند، هر‌چه که قوم ضعیف‌تری جامعه هدف این تهاجمات قرار داشته باشند، نفرت، ترس و بدبینی مضاغفی را در بین آن اقلیت جاری و نهادینه می‌نماید هم‌چنین قربانیان تعصب اغلب خودشان به این عقاید نادرست دامن می‌‌زنند. آن‌ها می‌آموزند با استفاده از روش‌هایی که برای حیات‌شان ضروری است، از خود دفاع کنند. توهین‌هایی که به یک قوم و نژاد خاص نسبت داده می‌شود، موجب می‌شود احساساتی چون رنجش، خشم، شرم، خصومت، محرومیت و پریشانی یک‌جا در وجود یک فرد جمع شود.

نژادپرستی گاه شامل محرومیت‌های اجتماعی ناشی از خودستایی بوده و زمانی منجر به نسل‌کشی‌های تحت حمایت حکومت‌ها شده است. نژاد‌پرستی احساس ترس یا نفرتی است نا به جا از یک انسان تنها به دلیل نژاد وی. حتا زمانی که رنگ پوست مطرح نباشد عوامل دیگری چون زبان، مذهب، ملیت، تحصیلات، جنسیت یا سن وسال منجر به بروز تعصبات شده است

وقتی که در سنین کودکی آموخته شود که در هنگام خشم تنها بیان قومیت یک شخص با پسوند یا پیش‌وند موجب تحقیر حریف خواهد شد، در گام ابتدایی 2 هدف پوشش داده می‌شود

1 – کودک هتاک نژاپرست، دگم و خودبزرگ‌بین می‌شود.

2 – کودک تحقیر شده، ناامید از قرار داشتن در جامعه خودی، خشم‌گین و ناچار به دنبال راهی برای اصلاح شرایط‌اش می‌گردد.

راه حل عمومی قوم تحریک شده اصولن در 2 دسته قرار می‌گیرد‌: یا خود وجودی و تعلق به قومیت‌اش را برای رهایی از فشار انکار می‌کند که همین تعارض در فرداهای‌اش او را ترسو و رنجور و مترصد تلافی می‌کند و یا درصدد نابودی قوم اکثریت برمی‌آید که در معنای کلان آن موجب آنارشی جامعه‌ای انبوه از تنوع قومی خواهد شد.

این رفتار نژادپرستانه اصولن منشا در سیاست‌های حاکمان داشته و کم‌تر از سوی جامعه مهندسی می‌شوند، اتفاق خطرناکی که در کشور ما اکنون در سطح دنیای مجازی نیز جاری‌ست.

پان‌ ایرانیسم گرچه مدعی‌ست برای رویارویی برای پان‌های دیگر موجود در کشور ایران طراحی گشته اما تاکنون با گرایش ناسیونالیسم خاک و خون «مرز و نژاد» سعی در تبیین تفکراتی داشته که فی‌ذاته مغایر با اصول اولیه حقوق بشر است .

اجبار در اطلاع‌رسانی و روش‌های موذیانه فرهنگ‌سازی برای قرار گرفتن قومیت‌ها در مسیری یک‌سویه باهدف یکسان‌سازی در هیچ قالب تعریف‌شده‌ای از دموکراسی قرار نمی‌گیرد، در مقابل این نوع ناسیونالیسم، نوع دیگری نیز وجود دارد که آن مبتنی است بر جمهوری‌خواهی، مدرنیسم، سکولاریسم و احترام به حقوق بشر و آزادی‌های اساسی که پندار و رفتاری پذیرفته شده توسط شعور متعارف است.

بی‌شک پان ایران‌ها از این نکته غافل نبوده‌اند که وقتی سخن از فلات ایران به میان می‌آید ادعایی بر تمامیت ارضی همسایگانی مطرح می‌شود که هیچ‌گاه دست بسته تسلیم این سودای باستانی نخواهند شد و شاید بهانه‌ای به‌تر از این برای آنانی که اکنون ما را ضغیف پنداشته‌اند مهیا نباشد.

یکی از مضرات رواج فرهنگ پان ایرانی را نیز می‌توان رواج تکیه بر آن شکوهی دانست که اکنون هیچ نشانه‌ای جز یک حس خوب به هنگام یادآوری از آن باقی نمانده است، ایجاد غرور ملی بسیار متفاوت از خودشیفتگی اغراق‌آمیز است، این خودباوری افراطی حتا در رفتار ایران‌یان در خارج از مرزهای جغرافیایی‌شان نیز مشهود است، ما می‌توانستیم برای مهار انهدام باورهای‌مان در زیر یورش افکار خوره‌مانند بیگانگان، مکانیزم موثرتری بیاندیشیم تا متهم به نژادپرستی نشده و نقطه کانونی اتحادمان در آن‌جایی قرار گیرد که هود محل جنجال نباشد، وقتی تمامی تکیه‌مان تنها بر خون و نژاد شد آن‌گاه خود راه را برای مباحث ایران و توران و جولان فرصت‌طلبان هموار کرده‌ایم.

البته که در این مسیر نظام فعلی هم کم بهره نبرده، او بسیار مسرور از این بحث قدیمی و گسترش چالش میان اقوام با زیرکی، گرچه ادعای بی‌طرفی می‌نماید و تنها امتیاز را تدین نمادین قلمداد می‌کند، اما از هیچ فرصتی برای تبلیغ این شکاف نمی‌گذرد، حکومتی که کوچک‌ترین رفتار شهروندان‌اش را زیر نظر دارد، اجازه ورود رهبران پان‌ایرانی را صادر می‌کند، به بهانه‌ای کاذب اقوام را تحقیر می‌کند، در تعقیب و گریزی پرصدا آن‌ها را محبوس می‌کند و در آخر خود داعیه مکتب ایرانی با وجوه دیگر را از آستین بیرون می‌کشد، سپس بر سر همین ادعا نیز ماه‌ها جنجال‌آفرینی کرده به تحریک احساسات اقوام همت گماشته و به صورتی ناگهانی نعره‌زنان و نمایشی آن را جریان انحراقی می‌نامد و به این‌گونه مطمئن می‌شود که خوراک فکری لج‌بازان با حکومت را برای مدت‌های مدیدی فراهم کرده است.

خلاصه کلام آن‌که پان ایرانیسم یا هر پان دیگری از آن‌جا که متعصب است بالقوه می‌تواند تبدیل به انسانی خطرناک برای جامعه و حتا خودش باشد، سخن گفتن افراطی از نژاد و خون و مرزهای باستانی در نفس خود بوی خون، جهل و جنون به هم‌راه دارد و این دقیقن آن‌ چیزی‌ست که کشور ما ایران به آن نیازی ندارد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , 

۲ Comments


  1. رضا
    1

    پس چرا زیر این نوشته پر از کامنت های پان ترک ها و پان ایرانی ها نشد؟
    استدلالاتش محکم تر از اونی بود که بتونند هیاهو کنند؟ یا به خاطر موضعگیری عجولانه شون خجالت کشیدند؟


  2. amisi
    2

    اگر منظورتان تورک ها هستن باید گفته بشه برنامه های قبلی این قسمت در واقع توهین به تورک ها در غالب موضوع پان تورکیسم بود
    ولی اینجا د رواقع تبلیغی برای پان ایرانیسم صورت گرفته که مخاطبش هم خود پان ایرانیست ها هستن
    هیچ استدلال قوی صورت نگرفتههمه کپی پیستی و از ویکی پدیا کپ زده شده برای نقد هر موضوعی باید به ظآن اشراف داشت