Saturday, 18 July 2015
15 August 2020
ایران قدرت اول منطقه در سال 1404

«توهم جای‌گاه نخست اقتصادی ایران در منطقه»

2011 July 04

مهرآفرین بهرامی/ رادیو کوچه

علی‌رغم ادعای مسوولان ایرانی برای تبدیل شدن به قدرت اقتصادی اول منطقه در سال 1404، گزارش‌ها نشان می‌دهد ترکیه با 11 درصد، بالاترین ضریب رشد اقتصادی جهان را داشته است و قطری‌ها نیز با دارا بودن بالاترین سرانه درآمد، ثروت‌مندترین کشور دنیا شناخته شده‌اند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

تبدیل شدن به قدرت اول اقتصادی، سیاسی، علمی در سال 1404 شمسی از تریبون‌های مختلف و از سوی مسوولان رده بالای نظام جمهوری اسلامی در حالی شنیده می‌شود که گزارش‌های اقتصادی مراجع معتبر حاکی از سبقت گرفتن کشورهای همسایه از ایران در تولید نفت، گاز، ثروت ملی و حتا رشد اقتصادی است.

بنا بر آمارهای رسمی دولت ترکیه، رشد اقتصادی این کشور در سه ماه اول سال 2011 به بیش از 11 درصد رسیده است که بالاترین میزان رشد در جهان طی مدت زمان مذکور بوده است و بخش خرده فروشی نیز اقتصاد این کشور بیش از 17 درصد رشد داشته است و بخش‌های ساختمان‌سازی و صنعت نیز بیش‌ترین نرخ رشد را در بین سایر بخش‌های اقتصادی ترکیه داشته‌اند.

از طرف دیگر بنا بر گزارش نشریه‎ «گلوبال فاینانس» قطر در راس ثروت‌مندترین کشورهای جهان قرار دارد و شهروندان قطری با درآمد سالانه بیش از 90 هزار دلار به عنوان پردرآمدترین شهروندان جهان از لحاظ درآمد سالیانه شناخته شده‌اند. قطر تنها در یک میدان گازی مشترک خود با ایران یعنی پارس جنوبی 2 برابر بیش‌تر از ایران گاز برداشت می‌کند که درآمد سالانه حداقل 21 میلیارد دلار بیش‌تر از ایران برای آن‌ها تولید می‌کند.

و در منابع نفتی نیز، عربستان به عنوان دارنده جای‌گاه نخست در تولید نفت اوپک تا 9 سال آینده، با تولید روزانه 28 میلیون بشکه سهم تولید نفتی خود در اوپک را تا چهار برابر بیش‌تر از ایران می‌کند و عراق نیز با انجام طرح‌های توسعه‌ای، جای‌گاه دوم در اوپک را از ایران خواهد گرفت؛ حال با توجه به این شرایط ایران  چگونه می‌خواهد آرزوی اولین بودن خود در منطقه را محقق کند؟

توسعه ایران تنها در یک دهه امکان‌پذیر است

یک کارشناس اقتصاد سیاسی در این باره به رادیو کوچه گفت: «دست‌یابی به قدرت اقتصادی، سیاسی و علمی منطقه که از سوی مسوولان نظام مطرح می‌شود تنها یک شعار است که مانند برخی دیگر از ادعاهای آنان هیچ‌گونه پشتوانه منطقی و علمی ندارد و با توجه به دور بودن زمان تحقق آن یعنی 14 سال آینده، زمان کافی برای ترسیم و تخیل یک دست‌آورد کاذب در ذهن مردم وجود دارد و در سال 1404 نیز فهرستی از دلایل عدم دست‌یابی به این هدف به مردم ارایه خواهد شد.»

این کارشناس تصریح کرد: «طی سی سال بعد از انقلاب، همواره بازسازی واقعی کشور و ایجاد زیر ساخت‌های توسعه کشور به آینده حواله داده می‌شده است و همان‌طور که بر همه مسلم است، طی سه دهه بعد از انقلاب فقط با تعدادی برنامه و شعار بازی شده است تا زمان بقا‌ حکومت تمدید شود وگرنه برای کشور با زیر ساخت‌های ایران در صورت اجرای سیاست‌های درست، تنها در یک دهه می‌توان زیرساخت‌های توسعه‌ای را به وجود آورد.»

وی ادامه داد: «در حال حاضر موانع سیاسی عمد‌ه‌ترین مشکل برای توسعه ایران محسوب می‌شود. زیرا از یک طرف تحریم‌ها شرکت‌های بزرگ اقتصادی را از هم‌کاری با ایران محروم می‌کند و از طرف دیگر سیاست تقابل ایران و آمریکا در منطقه خاورمیانه و نقش مهم آمریکا در معادلات سیاسی و اقتصادی منطقه و هم‌چنین به وجود آوردن فضای ترس اعراب از ایران و دشمنی پنهان آنان و در نهایت هم‌کاری ایران با سوریه و لبنان، مجموعه عوامل سیاسی است که بیش‌ترین صدمه را به روند توسعه اقتصادی کشور وارد می‌کند.»

این کارشناس متذکر شد: «با توجه به مجموع ذخایر نفتی، گازی، معدنی و پتانسیل‌های جغرافیایی مانند استفاده از حریم هوایی (با توجه به قرارگیری ایران در یکی از نقاط پرتردد هوایی درخاورمیانه)، دریایی (استفاده از تنگه هرمز) و صنعت کشاورزی و بازرگانی و صنعت توریسم (هفتمین کشور جاذب توریستی جهان)، ایران تنها با اتخاذ سیاست صلح‌جویانه در دنیا و دست برداشتن از برخی دوستی و دشمنی‌های بی‌دلیل مانند دشمنی با آمریکا و دوستی با نیروهای حماس در لبنان می‌توانست در یک دهه فقر را به معنی واقعی از کشور ریشه کن کند و ایران را از وضعیت کنونی برهاند.»

حداقل 40 درصد عقب ماندگی از اهداف برنامه چهارم وجود دارد

یک اقتصاددان و عضو هیت علمی دانش‌گاه «علامه طباطبایی» نیز در این باره به رادیو کوچه گفت:  «برنامه‌ریزان کشور یک برنامه 20 ساله از 1384 تا 1404 طراحی کرده‌اند که شامل 4 برنامه 5 سال است و سال 89 پایان دوره 5 ساله اول این طرح  و در واقع برنامه چهارم توسعه بود اما هیچ یک از  اهداف آن به‌طور کامل محقق نشد و در مجموع شاخص‌ها در خوش‌بینانه‌ترین حالت حداقل 40 درصد عقب ماندگی از برنامه توسعه چهارم وجود دارد.»

وی ادامه داد: «به عنوان مثال تا پایان برنامه چهارم توسعه  می‌بایست نرخ بی‌کاری، نرخ تورم و سود بانکی تک رقمی می‌شد که در پایان سال89  نرخ بی‌کاری حدود 25 درصد، شاخص نرخ سود بانکی حدود 11 درصد و تورم بالای 20 درصد بوده است و نرخ رشد اقتصادی نیز باید به 8 درصد می‌رسید که بنا بر آمار اولیه صندوق بین‌المللی پول صفر درصد و بنا بر اظهارات مسوولان دولتی 6 درصد اعلام شده است. دولت هم‌چنین در برداشت از ذخایر ارزی کشور نیز کاملن در روندی معکوس به جای کاهش برداشت، تا سه برابر بیش‌تر از قبل از ذخایر ارزی کشور مصرف کرده است.»

این اقتصاددان خاطر نشان کرد: «برخی از نمایندگان مجلس خواستار جبران 40 درصدی عقب ماندگی از اهداف برنامه چهارم در قالب برنامه پنجم توسعه شده بودند و این در حالی است که شروع اجرای برنامه پنجم با طرح هدف‌مندکردن یارانه‌ها و حذف سوبسید‌ها هم‌راه بوده است که خود اقتصاد کشور را دچار شوک‌های تورمی جدی می‌کند و حل پیامدهای آن کاری کارستان است و در مقابل همسایگان ایران بدون داشتن هیچ‌گونه محدودیت سیاسی برای توسعه خود، با استفاده از فرصت گران شدن قیمت نفت، طرح‌های توسعه‌ای خود را شتاب سریع‌تری داده‌اند و حال با این شرایط چگونه ایران می‌خواهد قدرت اول منطقه شود، جای تردید جدی دارد.»

 

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,