Saturday, 18 July 2015
15 June 2021
روحش شاد‌، پدربزرگم،

«ما اسیران هر روزه بلا شده‌ایم»

2011 July 06

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد. نظر‌های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید.

احمد مطلایی

منبع: وبلاگ شخصی

روحش شاد‌، پدربزرگم، دوچرخه فروش معروفی بود، در شهری که برای خودش زنده رودی داشت، مغازه‌اش درست روبه‌روی عمارت چهلستون بود، با پستو و زیرزمینی نمور و سرد ولی با عطری که دوست می‌داشتم و هنوز در مشامم مانده است،

بوی لاستیک و لنت‌های دوچرخه‌ها، ‌زنگ‌های استیل‌، بوی تیوپ‌ها‌، نوارها‌، گلپره‌ها و بوق‌های رنگی.

بخش مهمی از خاطرات کودکی و اوایل  نوجوانی من با آن فرم‌ها شکل گرفت.

پستو و زیرزمین آن مغازه پر بود از پوسترها و تبلیغات خوش آب و رنگ قدیمی دوچرخه‌ها و موتورسیکلت‌هایی که بعد از تولد من، یعنی زمستان 57 دیگر تصاویری ممنوعه شده بودند.

و ناگزیر یکی یکی از جلوی مغازه به پستو نقل مکان کرده بودند.

پدربزرگم خیلی دوست داشت من فوت و فن بازار را یاد بگیرم و این خواستش هرگز رنگ واقعیت که نگرفت هیچ، تازه کار به جاهای باریک هم کشیده شد‌، من بیش‌تر از این‌که‌ کاسب خوبی شوم فضول خوبی شدم، فضولی توی پوسترها‌، عکس‌ها و تصاویر و این شد پیشه من تا امروز!

آن‌قدر مرور می‌کردم آن عکس‌ها و شخصیت‌ها و فضای آن تصاویر را که عجین شده بودم با همه چیز آن‌ها.

یکی از پوسترها تبلیغی ساده بود برای موتور سیکلت یاماهای مونتاژ ایران که دو دختر جوان و خندان ایرانی را نشان می‌داد  نشسته در کنار دو پسر جوان مو پریشان بر سبزه‌های اطراف میدان شهیاد (آزادی) وموتور سیکلت‌های اسپرتی که در کنارشان بود.

هر کدامشان را سوار بر موتورسیکلتشان تصور می‌کردم و شگفت‌زده از خودم می‌پرسیدم: «مگر می‌شود دختران هم سوار موتور شوند؟!»

با تمام شخصیت‌های آن تصاویر رفیق شده بودم و گاه‌گاهی روی آن سبزه‌ها می‌نشستم و با آن‌ها گپی هم می‌زدم!

دنیای آن پوسترها برایم رنگ و بو و لبخندی خاص داشتند که در دنیای حقیقی اطرافم  آن خنده‌ها را بر لبان مردمان نمی‌دیدم.

روزها روزهای جنگ ایران و عراق بود، صداها و تصاویر دنیای بیرون آن پوسترها، صدای آژیر قرمز و تصویر اعزام نیرو به جنگ بود و بوی سوختن خانه‌ها پس از اصابت موشک‌، و گریختن گاه و بی‌گاه به پناه‌گاه‌های تاریک و سراسر وحشت و وحشت!

دنیای آن پوسترها آرمان‌شهر آن روزهای من بودند.

و ناگهان صدای پدربزرگم بود که مرا ار دنیای معطرم بیرون می‌کشید تا برای رفع و رجوع مشتریان مغازه کمکش کنم  ولی باز در فرصتی مناسب به دنیای خودم برمی‌گشتم.

کسی نمی‌توانست حال و روز آن روز مرا بفهمد جز خودم، کسی سوالاتم را نمی‌توانست جواب بدهد‌،

البته خیلی سوال هم نمی‌شد پرسید!

همیشه دلم می‌خواست آن میدان سبز را از نزدیک ببینم.

اولین بار در گرگ و میش دم صح  با چشمانی خواب آلود‌ آن میدان دوست داشتنی را در فضای واقعی دیدم.

با خانواده‌ام بودم‌، در اتوبوسی که به سمت مشهد می‌رفت‌، باید می‌گذشتیم تا به آن‌جا برسیم و نشد که پیاده شوم‌ و نخستین تصویر واقعی من از آن پوستر جنجالی به یک لانگ‌شات با رنگ‌مایه‌ی  سرمه‌ای صبح‌گاهی و البته کمی بوی دود ختم شد.

اتوبوس ما از میدان می‌گذشت و چشمان جست‌وجوگر کودکی من هم‌چنان به دنبال شخصیت‌های آن پوسترها و مرکب‌های مدرنشان می‌گشت!

چند سالی دیگر گذشت تا روزی که برای اولین بار این امکان را یافتم که تنها برای خودم سفر کنم،

تو دیگر بزرگ شده‌ای‌، باید با دنیای واقعی کنار بیایی، این‌جا دیگر آن جایی نیست که در آن پوسترها می دیدی، این‌جا همه چیز عوض شده است

جنگ لعنتی هم تمام شده بود و حالا من دوربینی داشتم که هدیه همان پدربزرگ بود،

رسیدم به میدان بزرگ دوست داشتنی‌ام و درکنار انبوهی از آدم‌های جورواجور.

اما هر چه گشتم دختری را ندیدم که لبخندی به لب داشته باشد، مردانی را ندیدم که آسوده کنار دلبرکانشان نشسته باشند، به دوربینم پناه بردم تا شاید از دریچه آن به شهر فرنگ کودکی‌ام وارد شوم اما همین‌که از دریچه دوربین میدان را به نظاره گرفتم صدای خشن مردی را از پشت سر شنیدم که نامحترمانه من را از عکاسی منع می‌کرد!

آری پسرجان‌، بیدار شو!

تو دیگر بزرگ شده‌ای‌، باید با دنیای واقعی کنار بیایی، این‌جا دیگر آن جایی نیست که در آن پوسترها می دیدی، این‌جا همه چیز عوض شده است.

دیر رسیده‌ای آقاجان!

ولی من می‌خواستم خواب باشم، خواب ببینم، برگردم پیش رفقای موتورسوارم‌، روی همان چمن‌ها، حتا همان لانگ‌شات سرمه‌ای دم صبح، از پنجره اتوبوس هم غنیمت بود.

سال‌های دیگر هم آمد و بیش‌تر از خواب بیدار شدم و دیدم واقعن داستان چیز دیگری است، دیدم که در سرزمینی  زندگی می‌کنم که خیلی چیزهایش به غارت رفته است.

پوسترها که دیگر جای خود دارند!

به همه چیز سرزمین من دست‌برد زده شده، به خنده دختران سرزمینم، به شور مردان پر غرور،

حتا به قامت بلند تندیس‌ها و دیوار نگاره‌ها…

راستی!

وقتی از کسی سرقت می‌شود با کجا باید تماس بگیرد؟

اگر به زنی تجاوز گروهی کنند؟

نمادهای شهرت را بدزدند؟

به خنده‌ها و رویاهایت دست‌برد بزنند چطور؟

شاید آن خنده‌های روی پوسترهای کودکی با همان موتورهای اسپرت به جایی دور رفته‌اند!

ولی بی‌شک گم نشده‌اند!

ما اسیران هر روزه بلا شده‌ایم،

این روزها سبزه‌ها و گل‌ها گریخته‌اند، این روزها صدای خنده مستانه تبربه دستانی است که قامت اسطوره‌های ایستاده بر میدان‌ها را هم نشانه گرفته‌اند.

شهریاران و سواران را بر خاک مهربانی سرنگون می‌کنند…

و ما جایی نداریم که داد طلب کنیم.

اگر بپرسی می‌گویند‌: خموش، اسرار الهی است!

اما ما پوسترهای پستو را دور نریخته‌ایم، پنهان کرده‌ایم ولی نابود نه.

نباید رویاهای‌مان را فراموش کنیم این رویاها برای فردا کارسازند.

رویاهایمان را نگه می‌داریم، تا دوباره عندلیبان بر سبزینه شاخه‌های خون چکیده «آزادی» بنشینند و بهاران‌ ساز کنند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,