Saturday, 18 July 2015
23 June 2021
پس‌نشینی تند

«نگرش سطحی به اعتراض‌های مالزی»

2011 July 10

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

یکی از ویژگی‌های کلاسیک چپ‌گرایان حمایت از جنبش‌های آزادی‌خواهانه و احزاب اپوزیسیون در نقاط مختلف جهان بوده است. پس از آغاز جنبش‌های دموکراتیک در کشورهای عربی، خاورمیانه و شمال آفریقا این حرکات و اقدامات از سوی احزاب اپوزیسیون در کشورهای دیگر از جمله هواداران جنبش‌سبز در ایران مورد پشتیبانی قرار گرفت. ایرانیان تجربه‌ی چنین حمایت‌های کورکورانه و چشم‌بسته‌ و عواقب آن را یک‌بار در ابتدای انقلاب اسلامی داشته‌اند. پشتیبانی‌هایی که گه‌گاه به قدرت گرفتن احزاب تندرو در آفریقا، افغانستان و برخی از کشورهای آمریکای‌ جنوبی منجر گردیدند و نه تنها به گسترش آزادی‌های سیاسی و اجتماعی بیش‌تر کمک نکردند بلکه خود تبدیل به نمونه‌های فاجعه‌باری از دیکتاتوری‌های ایدئولوژیک شدند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

اعتراض‌های اخیر احزاب مخالف در مالزی و پشتیبانی بدون شناخت روشن‌فکران چپ‌ غیرمذهبی، سبزها و اصلاح‌طلبان ایران از این حرکات نیز نمونه‌ای دیگر از جوگرفتگی و سطحی‌نگری ماست. واقعیت این است که شرایط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی هر کشور با کشورهای دیگر متفاوت بوده و حمایت و صدور رای بر له یا علیه احزاب حاکم یا اپوزیسیون بدون تحلیل و بررسی گروه‌ها، خواسته‌ها و گرایش‌های آنان ناشی از ساده‌انگاری و بی‌مایه‌گی این ناظران است.

شکی نیست که حزب حاکم «آمنو» در مالزی یک حزب دموکراتیک با تعاریف استاندارد آن نیست. بر انتخابات برگزار شده توسط آن و نوع برخورد با مخالفان سیاسی‌اش نقدهای جدی وارد است و در جامعه‌ای که رهبری آن سال‌ها توسط این حزب اداره می‌شده تبعیض‌های فراوانی به چشم می‌خورد. اما به‌تر است تا نگاهی به خواسته‌ها و انتظارهای مخالفان بیاندازیم تا درک واقع‌بینانه‌تری از شرایط موجود داشته باشیم. مهم‌ترین حزب منتقد دولت کنونی مالزی که اکنون بخش‌هایی از پارلمان را هم در اختیار خود دارد حزب «پاس» و یا همان «حزب‌اسلامی پان‌مالزی» است. رهبران این حزب که به عنوان حزبی بنیادگرا و تندروی اسلامی شناخته می‌شود، هیچ‌گاه گرایش‌های اسلام‌گرایانه خود و علایق‌شان برای ایجاد یک حکومت‌اسلامی و اجرای احکام شریعت در مالزی را پنهان نکرده‌اند. «هادی آونگ» از اعضای این حزب اجرای احکامی چون قطع دست و گردن‌زدن را برای ایجاد امنیت ضروری می‌داند. با فشار این حزب سال گذشته از برگزاری مراسم «ولنتاین» یا «روزعشاق» به وسیله‌ی مسلمانان در مالزی جلوگیری به عمل آمد و شمار فراوانی از کنسرت‌های موسیقی در مالزی لغو شد که ملموس‌ترین آن برای ایرانیان کنسرت خواننده و آهنگ‌ساز ایرانی «محسن ‌نامجو» بود. این حزب بر آن‌ست تا پوشش اسلامی و جلوگیری از فروش و نوشیدن مشروبات الکی را در ایالت‌هایی که قدرت را در دست دارد اجباری کند.

بخش مهمی از متحدان کوچک حزب «پاس» که با نام ائتلاف «برسیح» گرد هم آمده‌اند را اقلیت‌های هندی و چینی‌تبار تشکیل می‌دهند. واقعیت این است که وجود قوانین تبعیض‌آمیز در متن قانون اساسی مالزی و برتری‌ها و امتیازات ویژه‌ایی که شاید در قانون وجود نداشته اما نژاد «مالایی» یا «بومی‌پوترا»ها در عمل و آشکارا از آن برخوردارند، ریشه‌ی بسیاری از اعتراض‌های چند ساله‌ی اخیر در برابر حزب حاکم بوده است. اما نگاهی ساده به عمل‌کرد حزب «آمنو» و «پاس» در این زمینه و مقایسه‌ی رفتار سیاسی آن‌ها در عمل نشان می‌دهد که حداقل در ظاهر، حزب حاکم گام‌های جدی‌تری را برای رفع این اختلاف‌ها برداشته است. یادمان نرود که یکی از نخستین و تندترین منتقدان طرح «یک‌مالزی» که به‌وسیله‌ی نخست‌ وزیر «نجیب ‌تون ‌رزاق» پا گرفت، کسی نبود به جز «انور ابراهیم». او با این بهانه که طرح «نجیب» یک ایده‌ی اسراییلی است، بر برتری و حق ویژه‌ی مالایی‌ها تاکید کرد.

با این چشم‌انداز از شیوه‌ی رفتار سیاسی احزاب حاکم و مخالفان‌شان، پرسش اساسی این‌جاست که با موضع‌گیری عجولانه، احساساتی و جانب‌دارانه از این گرایش‌ها و حمایت چشم‌بسته از اپوزیسیون مالزی به‌وسیله‌ی بزرگ کردن تیتر و عنوان کلی خواسته‌های معترضین «که خواهان اصلاح قانون ‌فعلی ‌انتخابات و تغییر در شیوه‌های رای‌گیری» هستند، چه کمکی  به بهبود شرایط سیاسی و اجتماعی این جامعه‌ی در حال رشد می‌توان نمود. یادمان نرود که تحصیل شمار فراوانی از مالایی‌تباران در دانش‌گاه‌های اسلامی‌ سلفی در عربستان و چند کشور عربی دیگر و بازگشت آن‌ها به کشورشان یک تهدید جدی است که به شدت زمینه را برای حضور اسلام‌گرایان تندرو در مالزی فراهم کرده است، چیزی که نشانه‌های آن هم اکنون نیز به‌راحتی قابل مشاهده است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,