Saturday, 18 July 2015
23 June 2021
مجله جاماندگان- سایه‌ای هراسان در شبستان عتیق- قسمت صد و چهل‌و‌نهم

«احکام قانونی انواع کافران»

2011 July 12

شراره سعیدی/ رادیو کوچه

قبل از پرداختن به روش برخورد جمهوری‌ اسلامی با اقلیت‌های دینی، باید تعاریف مربوط به آنان و دامنه افرادی که در این گروه قرار می‌گیرند را شناخت.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

اصولن تمامی احکام دین اسلام در زمان قرار داشتن در اقلیت و اکثریت متفاوت است، این احکام مختص پیروان دین‌های دیگر نیست و تقریبن در مورد تمامی مسایل صدق می‌کند، در کشور ما ایران که توسط یک نظام مذهبی-دینی کنترل می‌گردد نیز کلیت روابط بر اساس خواست اکثریت قدرت‌مند تعریف می‌شود.

از نظر قانون اساسی، «اقلیت دینی» به کسانی اطلاق می‌شود که پیرو یکی از ادیان یهودی، مسیحی و یا زرتشتی بوده و دارای تابعیت جمهوری اسلامی ایران باشند، این عده را «اهل کتاب» نیز می‌خوانند. قانون اساسی، تنها برای اقلیت‌های دینی رسمی و شناخته شده تعریف دارد.

در اصل سیزدهم قانون اساسی آمده است: «ایرانیان زرتشتی، کلیمی و مسیحی تنها اقلیت‌های دینی شناخته می‌شوند که در حدود قانون در انجام مراسم دینی خود آزادند و در احوال شخصیه و تعلیمات دینی بر طبق آیین خود عمل می‌کنند.»

با توجه به اصل بالا، تنها پیروان سه دین یهودی، مسیحی و زرتشتی به رسمیت شناخته شده‌اند. بنا بر این، مشرکین و پیروان دین‌های دیگر به خصوص ادیانی که پس از اسلام ترویج شده‌اند مثل بهاییت، به رسمیت شناخته نمی‌شوند و از حقوق اقلیت‌های مذکور در اصل سیزدهم نیز بهره‌مند نخواهند شد. اسلام  برای ادیان پیش از خود که در آن موقعیت زمانی و مکانی «عربستان» شناخته شده و محمد با آن‌ها آشنایی داشته است حرمتی در حد کافر ذمی قائل است که البته بعضی از فقها مانند «آیت‌اله بهجت» آن‌ها را نجس نیز می‌دانند. اما فردی که به هیچ دینی پای‌بند نیست، «خارجی» نامیده می‌شود و یک مسلمان مجاز نیست با کافران مراوداتی داشته باشد و جامعه اسلامی هم نسبت به فرد «خارجی» واکنش‌هایی ظاهر می‌سازد که در مجموع نشانه خطرناک بودن «خارجی» برای اسلام است و به او باید به چشم دشمن نگریست، البته این مسئله می‌تواند در مورد اهل کتابی که به ترویج دین‌شان در کشور اسلامی بپردازند نیز صدق کند، که در آن صورت بنا بر رای حاکم آن سرزمین ممکن است همان کافر ذمی به کافر حربی تبدیل شود که در آن صورت حکم‌اش با خارجی یکیست، در هر صورت اسلام جز با پیروان ادیان شناخته‌شده‌ای که در قرآن از آن‌ها نام برده شده و در صدر اسلام خضور داشته و برای گسنرش دین مجبور به انجام معاهداتی بوده است، سازش یا هم‌زیستی نمی‌کند و با اهل کتاب هم تنها در صورت اطاعت مطلق، در مورد دین زرتشتی نیز از آن‌جا که روزی دین رسمی کشورمان ایران بوده و در هیچ صورتی نمی‌توان ملیت این گروه را رد نمود یا دین‌شان و حضور پیامبرشان را انکار کرد دولت اسلامی مجبور به مماشات شده است .

 فقها معتقدند از دید اسلام، همه‌ی انسان‌ها برابرند، ولی گروه‌های «خارجی»، برای پیش‌برد و گسترش اهداف اسلام خطرناکند چه این که ممکن است در میان جامعه، تبلیغاتی علیه اسلام و قرآن انجام دهند، و محمد در سیره عملی‌اش، با پیروان ادیان آسمانی مثل مسیحیت و یهودیت رفتار مسالمیت‌آمیز داشت، اما با بت‌پرستی مبارزه سرسختانه کرد، چون که بت‌پرستی، دین محسوب نمی‌شود بلکه یک انحراف و گم‌راهی آشکار است که وظیفه الهی پیامبر ایجاب می‌کرد که در مقابل آنان آرام ننشیند، البته معیار سخن این عالمان دین اسلام میزان تاثیرگذاری ادیان دیگر در قبال اسلام است، آن‌ها ترجیح می‌دهند از تماس مسلمانان با دیگر ادیان چه حربی، چه ذمی و چه خارجی جلوگیری کنند تا آن‌که مجبور به ارایه استدلالات قوی‌تر و جذاب‌تری باشند یا پس از دست‌دادن مسلمانی مجبور به اجرای حکم ناپسند ارتداد شوند.

پیروان اهل کتاب در ایران، در احوال شخصیه نظیر ازدواج، طلاق، ارث و وصیت طبق اصل سیزدهم قانون اساسی، تابع قوانین و مقررات خودشان می‌باشند و ملزم به رعایت قوانین مدنی ایران، که مبتنی بر فقه و شریعت اسلامی است، نمی‌باشند. هم‌چنین، تدریس تعلیمات دینی و آموزش زبان عربی و قرآن در مدارس اقلیت‌های مذهبی الزامی نیست.

در مورد فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی اقلیت‌های دینی در ایران در اصل بیست‌و‌ششم قانون اساسی آمده است: «احزاب، جمعیت‌ها، انجمن‌های سیاسی، صنفی و انجمن‌های اسلامی یا اقلیت‌های دینی شناخته شده آزادند، مشروط به این‌که اصول استقلال، آزادی، وحدت ملی، موازین اسلامی و اساس جمهوری اسلامی را نقض نکنند. هیچ‌کس را نمی‌توان از شرکت در آن‌ها منع کرد یا به شرکت در یکی از آن‌ها مجبور ساخت.» البته باید به یاد داشت که تمامی این قوانین در صورتی انجام می‌گیرد که تنها در دایره خود آن اقلیت مذهبی در جریان باشد و اگر ماجرایی دو سویه اتفاق بیافتد که یک طرف آن مسلمان شیعه مذهبی باشد تمامی قوانین برعلیه آن شخص قد علم کرده و او در هر صورت بازنده شده و به یکی از قربانیان تبعیض نژادی بدل می‌شود.

پس طبق اصل بیست‌و‌ششم آن‌ها می‌توانند فعالیت‌هایی سیاسی و اجتماعی هم داشته باشند، مشروط بر این‌که اصول مندرج در این ماده نقض نشود، البته این قانون مانند بسیاری از قوانین دیگر توسط قانون‌گذار جای تفسیر و اعمال سلیقه شخصی را باز گذاشته است.

ما می‌دانیم تشکیل اجتماعات و راه‌پیمایی بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد، برای همگان و از جمله اقلیت‌های دینی آزاد است. در اصل بیست‌و‌هفتم قانون اساسی می‌خوانیم: «تشکیل اجتماعات و راه‌پیمایی‌ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است.» اما اصولن اقلیت‌های مذهبی عبرت گرفته از هم‌وطنان مسلمان‌شان ترجیح داده‌اند از این حق با توجه به سرباز بودن قوانین استفاده نکنند.

اهل کتاب می‌توانند از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‌های گروهی و تدریس ادبیات مخصوص خود در کنار زبان فارسی، استفاده کنند. در اصل پانزدهم قانون اساسی آمده است: «زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است. اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد، ولی استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‌های گروهی و تدریس ادبیات آن‌ها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است.» البته چاپ کتاب‌های انجیل و تورات به زبان فارسی ممنوع است.

افزون بر این، اقلیت‌هایی دینی شناخته شده توسط اسلام حق دارند که در مجلس شورای اسلامی، نماینده داشته باشند. در مجموع پنج نماینده برای کل اقلیت‌های غیر مسلمان در نظر گرفته شده است. در اصل شصت و چهارم آمده است: «… زرتشتیان و کلیمیان هر کدام یک نماینده و مسیحیان آشوری و کلدانی مجموعن یک نماینده و مسیحیان ارمنی جنوب و شمال هر کدام یک نماینده انتخاب می‌کنند…»

به گواهی ناظران مسایل حقوق بشر حکومت فشار بر اقلیت‌های دینی گوناگون در ایران «ذمی یا خارجی» را به خصوص از زمان روی کار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد افزایش داده است. چنان‌چه بارها از بیش‌تر شدن فشار بر بهاییان یا اهل سنت در ایران گزارش شده است. از نمونه‌های روشن افزایش این فشار دستگیری‌ها و محاکمه‌های اخیر بهاییان در ایران، نوکیشان مسیحی و منصوب کردن مخالفان سیاسی دولت به بهاییت است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,