Saturday, 18 July 2015
23 June 2021
مرتضوی: من تبرئه شده‌ام

«محکومیت سعید مرتضوی در افکار و وجدان عمومی»

2011 July 21

محمد مصطفایی / وکیل دادگستری

روز دوشنبه بیست و هفتم تیرماه، سعید مرتضوی که یکی از قضات شناخته شده دادگستری است، یادداشتی نوشت و آن را به خبرگزاری فارس داد تا در سایت این خبرگزاری منتشر گردد، چکیده این یادداشت، اعلام برائت خود و دو هم‌کار قضایی‌اش بود که پیش‌تر توسط نمایندگان مجلس شورای اسلامی و شکات خصوص در رابطه با جنایت کهریزک متهم اصلی شناخته شد و نیز ایشان اعلام مظلومیت کرده و از دیگران خواسته‌اند که دیگر در خصوص اقداماتی که در زمان حکومتش بر دادستانی کرده‌اند، سخنی نگویند. ‌پیش‌تر نیز هم‌دست مرتضوی، آقای حیدری‌فر اعلام کرده بود که قرار منع تعقیب نسبت به این پرونده صادر شده و تمام قضات امنیت و دادستان پیشین تهران، بی‌گناه شناخته شده‌اند.

در این یادداشت تنها می‌خواهم به عنوان وکیلی که از نزدیک با نحوه عمل‌کرد دادیار، بازپرس، قضات و دادستان تهران آشنا بوده است، بگویم و شهادت دهم که اگر چه، این قضات متخلف و جنایت‌کار، در نزد فرماندهان و هم‌کاران یک‌سان با خود، مصون از گناه شناخته شده‌اند، اما در میان افکار و وجدان عمومی و در بین عدالت‌خواهان واقعی و دل‌سوزان به کشور ایران، هم‌چنان جنایت‌کارند و محکوم به بازداشت غیر‌قانونی، بدرفتاری با متهمان سیاسی و امنیتی و خانواده آن‌ها، قتل و صدور دستورهای برخلاف قانون هستند.

بیاییم یک بار به صورت کوتاه مرور کنیم که چرا جنایت‌کارند؟ چرا وارث تاج و تخت آن‌ها، هم‌چنان بر جنایت‌هایی که  به انجام رسانده‌اند، پای‌بند بوده و ادامه دهنده راه‌شان هستند؟ بیاییم مروز کنیم که حال که سعید مرتضوی از کرسی قضاوت در دادگستری غیرمستقل جمهوری اسلامی به کنار زد شده است و پست‌های بهتری دریافت نموده، و دیگری به جای ایشان بر دادستانی تهران حکومت می‌کنند، آیا عدالت برقرار گشته یا …؟

متهم بعد از ساعات اداری و بیش‌تر در شب‌ها و نیمه شب‌ها بازجویی می‌گردد، متهم باچشم بند و رو به دیوار بازجویی می‌شود، از متهم در ساعات طولانی بازجویی به عمل می‌آید، متهم برای اخذ اقرار در انفرادی نگه‌داری می‌شود

سعید مرتضوی یک شناسه بسیار ممتاز دارد و آن غلام حلقه به گوش بودنش است که بعد از رفتنش، هم‌چنان این غلام آقای جعفری‌دولت‌آبادی هستند، هر دوی آن‌ها مستقل نبوده و تابع دستورات بیت رهبری، وزارت اطلاعات و سپاه هستند، البته منافع شخصی آن‌ها و درآمدهای میلیاری آن‌ها را نباید نادیده گرفت.‌ مرتضوی در زمان حکومت خود بر دادستانی تهران، در پرونده‌های امنیتی و سیاسی، دکانی در طبقه سوم دادگاه انقلاب تهران، به نام دادسرای ویژه امنیت تشکیل داد، تاسیس این دادستانی برخلاف قانون بوده و ایشان هیچ حکمی از احدی در خصوص ادامه فعالیت این دکان نداشته‌اند، البته این دکان از گذشته‌ها بوده است، اما بعد از روی کار آمدن سعید مرتضوی رونق دیگری به خود گرفت و بعد از این‌که مرتضوی برای خفه کردن صدای برخی از نمایندگان مجلس و چند نفر از دل‌سوزان به کنار زده شد، آقای دولت‌آبادی این دکان را مستقلن در داخل زندان اوین مستقر کردند.

نحو این قسمت از دادسرای انقلاب به این نحو بوده و هست:

 در این دادسرا چهار نفر قاضی تحت نظر شخصی به نام حسن زارع دهنوی با اسم مستعار قاضی حداد مشغول به کار بودند، هیچ کدام از این قضات تابع قانون نبوده و اساس دستورات و قرارهایی که صادر می‌کردند، سلایق شخصی آ‌ن‌ها بوده است. این سلیقه شخصی از جانب چند نهاد مجزا و غیر‌مستقل وابسته به رهبری ‌سرچشمه می‌گرفت از جمله این نهادها در وحله اول و شروع کار وزارت اطلاعات بوده است، سپس سپاه قدرتش به مراتب بیش‌تر از وزارت اطلاعات شد و توانست گوشه‌ای از قدرتش را در دست‌گاه قضایی به کار گیرد و با ارتباطات قوی که داشت، فسمتی از دست‌گاه قضایی را به خود اختصاص داد و در نهایت بیت رهبری که اطرافیان رهبری در آن نقش داشتند و با قدرت رهبری و برای وی، این قسمت از دست‌گاه قضایی را در حیطه کاری خود در آوردند. بنابراین دست‌گاه قضایی لااقل در این قسمت، هیچ استقلال قضایی ندارد. نه بازجویان که عمدتن از ماموران سپاه و بیت رهبری و لباس شخصی‌ها و سربازان گم‌نام امام زمان تشکیل می‌شوند، مستقل هستند و نه مراجع قضایی که با این افراد و نهاد ها فعالیت می‌کنند مستقلند.

 تا این‌جا یک مرحله از رسیدگی مشخص شد، بازجویان و کارشناسان که تحقیقات مقدماتی را انجام می‌دهند، متهم را با سلیقه شخصی خود دستگیر کرده و آن‌ها را بازجویی و تحت شکنجه و بازداشت قرار می‌دهند، عمدتن آن‌ها از شکنجه سفید استفاده می‌کنند و گاهی اوقات نیز در کنار شکنجه سفید از شکنجه فیزیکی نیز استفاده می‌شود. در شکنجه سفید، هویت متهم از وی گرفته می‌شود، ارتباط متهم با خارج از بازداشت‌گاه قطع می‌گردد، ملاقات با متهم در روزهای متوالی و طولانی قطع می‌گردد به عبارت دیگر ارتباطات عاطفی متهم توسط بازجو سلب می‌گردد، متهم بعد از ساعات اداری و بیش‌تر در شب‌ها و نیمه شب‌ها بازجویی می‌گردد، متهم باچشم بند و رو به دیوار بازجویی می‌شود، از متهم در ساعات طولانی بازجویی به عمل می‌آید، متهم برای اخذ اقرار در انفرادی نگه‌داری می‌شود و ….. دستاویز این اعمال و پشتوانه این اقدامات وجود یک قسمت از دست‌گاه قضایی است که این افراد و گروه‌ها، این قسمت را در اختیار خود در آورده‌اند، این افراد و گروه‌ها افرادی مانند سعید مرتضوی، حیدری‌فر و … را اجیر کرده و به آن‌ها امتیاز می‌دهند و آن‌ها امیدوار به پشتیبانی رهبری می‌کنند، همان کاری که در حال حاضر در مورد افراد دیگری انجام می‌شود، افرادی مثل آقای دولت‌آبادی و عبدی و …. که به آن‌ها نیز خواهم پرداخت.

هزاران پرونده قضایی در این قسمت از دست‌گاه قضایی مورد بررسی قرار گرفته است، از جمله این پرونده‌ها، پرونده دانش‌جویان، مدافعین حقوق زنان، کودکان، کارگران، سیاسیون، مجاهدین، کمونیست کارگری، روزنامه‌نگاران، وکلای دادگستری، پزشکان، هنرمندان، احزاب ثبت شده و ثبت نشده داخل ایران و … بوده است، که با یقین و بدون هیچ تردیدی اذعان می‌دارم که حتا یک پرونده از پرونده‌هایی که توسط این قسمت از دست‌گاه قضایی مورد رسیدگی واقع شده و می‌شود، بی‌مشکل  و غیرمخدوش نیست، همه آن‌ها دارای ایرادات مهم شکلی و ماهوی دادرسی هستند. صدها پرونده در این دادسرا را مطالعه کرده و از حقوق بسیاری از متهمین این دادسرا دفاع نموده‌ام، به خداوند متعال سوگند یاد می‌کنم که هیچ‌کدام از پرونده‌هایی که توسط این دست از مراجع، رسیدگی می‌شود عادلانه نبوده و اعمال برخلاف حقوق متهمین به کرات در این پرونده‌ها دیده می‌شود.

اما کار ماموران بازجو، به این قسمت ختم نمی‌شود، از آن‌جایی که دادسرا تنها مکلف به جمع آوری دلایل است، آن‌ها در مقدمه می‌بایست دلایل را جمع‌آوری کنند، دلایل برای آن‌ها معنی و مفهومی ندارد، هدف اگر حبس یا حذف یک فرد یا افراد و گروه‌ها باشد، مقدمه این اعمال در تحقیقات مقدماتی که زیر نظر دادستان انجام می‌پذیرد، مهیا شده است، در گذشته غلام ‌حلقه به گوش آن‌ها سعید مرتضوی و یارانش بود و حال این غلام آقای جعفری‌دولت‌آبادی و یارانش است. اما این مرجع تنها می‌تواند فرد را بازداشت کند و لوازم قانونی را در اختیار بازجو قرار دهد. لازم است نفوذی هم در دادگاه ایجاد گردد تا بعد از صدور قرار مجرمیت و کیفرخواست، حکم محکومیت نیز صادر گردد، نفوذ در دادگاه از سالیان گذشته پیش‌بینی شده است. بازجویان وزارت اطلاعات و سپاه بعد از مدتی پروانه قضاوت گرفته و بر کرسی قضاوت می‌نشینند تا به اتهام‌های متهمان این‌گونه جرایم رسیدگی کنند. ملاحظه می‌فرمایید که چند شعبه خاص برای برآورده کردن خواسته حافظان به اصلاح نظم و امنیت ولی در عمل قدرت، مبادرت به انشا رای در زمینه پرونده‌های سیاسی و امنیتی می‌کنند از جمله آن‌ها شعبه 15، 26 و 28 است قضات گران‌قدر – برای حکومت – آقایان صلواتی، پیرعباسی و مقیسه که هر کدام از آن‌ها در گذشته،  بازجوی اطلاعات و رابطان بیت رهبری بوده‌اند.

این قضات با درخواست بازجویان و دستورات آن‌ها، حکم محکومیت صادر کرده و بر خواسته ماموران وزارت اطلاعات و سپاه و بین رهبری جامه عمل می‌پوشانند. اما مرحله بعدی هم باید فراهم گردد و آن مرحله مرحله تجدید‌نظر است که شعبات 36 و 54 و چند شعبه دیگر برای تایید احکام برخلاف قانونی که صادر می‌گردد، تعییین می‌شود و در نهایت اجرای احکام که زیر نظر دادستان است، این احکام ناعادلانه را اجرا می‌کند.

آقای دولت آبادی دادستان کنونی تهران، دست آقای مرتضوی را از پشت بسته است، او خیال همه وکلای دادگستری و خانواده متهمین را راحت نموده است. ایشان دادسرایی به نام دادسرای شهید مقدس در داخل زندان اوین تاسیس نمودند

این پروسه از دادرسی ناعادلانه، آزادی و حیات بسیاری از انسان‌های بی‌گناه را سلب کرده است که اگر بخواهیم به دقت وارد این‌گونه پرونده‌های از بدو تشکیل چنین دادسراها و دادگاه‌ها شویم، صرفن در همین قسمت، می‌توانیم دلایل بسیاری بر جنایت علیه بشریت به دست آوریم. انسان‌های بسیاری که نامی از آ‌ن‌ها نیست و خانواده‌هایشان نیز از بردن نام آن‌ها بیم دارند، شکنجه می‌شوند و گروه گروه افراد تحت شدیدترین تدابیر امنیتی محاکمه و جانشان گرفته می‌شود. صدای دادخواهی و فریاد دادرسی که از چند فعال سیاسی شناخته شده می‌شنویم، چند قطره از دریای ظلم  و ستم‌هایی است که در این بخش از قوه قضایی توسط قاضی مرتضوی و یارانش در گذشته و حال قاضی جعفری‌دولت‌آبادی و یارانش انجام می‌گیرد.

در گذشته دادسرای امنیت در دادگاه انقلاب مستقر بود و وکلا و خانواده متهمین – نه به راحتی – ولی می‌توانستند به گونه‌ای سمجانه، با قاضی پرونده ملاقات کنند و از وضعیت و محاکمه فرد بازداشت شده مطلع گردند، اما حال چگونه است؟

آقای دولت آبادی دادستان کنونی تهران، دست آقای مرتضوی را از پشت بسته است، او خیال همه وکلای دادگستری و خانواده متهمین را راحت نموده است. ایشان دادسرایی به نام دادسرای شهید مقدس در داخل زندان اوین تاسیس نمودند و کار را برای خود و هم‌کارانشان برای انجام جنایت راحت کرده‌اند، دیگر نه وکیلی می‌تواند وارد این دادسرا شود که اگر وارد گردد خود نیز متهم و بازداشت می‌شود و یا اعضای خانواده بازداشت شده، می‌توانند سراغ بازداشت شده را بگیرند، آقای دولت آبادی فضا را برای خود بسیار راحت‌تر از حکومت سعید مرتضوی کرده است و جنایت‌هایی که این مرد انجام می‌دهند به مراتب بسیار بدتر و شدیدتر از جنایت‌هایی است که آقای مرتضوی انجام داده‌اند، اگر در زمان مرتضوی، ترس و واهمه‌ای در ایشان نسبت به سلامت زندانی وجود داشت در زمان جعفری دولت آبادی چنین نیست، ایشان پستی و زذیلت را به حد اعلای خود رسانده‌اند، به گونه‌ای که به راحتی پا روی قانون می‌گذارند و در روز روشن هر آن‌کس که دوست داشته باشند و دستور بگیرند، چه هنرمند، چه فعال سیاسی و اجتماعی و چه وکیل دادگستری را بازداشت و مورد شکنجه و آزار و اذیت قرار می‌دهند. به همین دلیل است که جمهوری اسلامی تمایلی به حضور گزارش‌گر ویژه در ایران را ندارد.

در نهایت یاد آوری می‌کنم که جنایت‌های کهریزک، در قبال جنایت‌هایی که افرادی مثل مرتضوی و جعفری دولت آبادی که نامی از آن‌ها در مطبوعات و رسانه‌ها برده می‌شود، بسیار اندک است، به گونه‌ای است که اگر جنایت‌های آن‌ها را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهیم خواهیم دید که آن جنایت‌ها در مقابل دیگر جنایات هیچ بوده‌‌اند و مسلم و بدیهی است که نباید امیدوار بود که امثال آقای مرتضوی محکوم به مجازات گردند، آن‌ها تحت فرمان رهبری و نیروهای متعلق به رهبری مرتکب جنایت شده‌اند و تنها زمانی می‌توانیم امیدوار باشیم که این افراد به سزای اعمالش می‌رسند، که سر دسته آن‌ها مورد محاکمه و تعقیب کیفری قرار گیرد و این امر محقق نخواهد شد تا زمانی که مردم خود، آگاه به جنایت‌هایی باشند که بر فرزندانشان روا می‌گردد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,