Saturday, 18 July 2015
24 June 2021
تکنو کوچه- چه کسی برنده واقعی جنگ آمریکا و عراق بود؟

«اطلاعات و تکنولوژی کلید پیروزی آمریکا در عراق»

2011 August 02

کیومرث سجادی / رادیو کوچه

پیروزی سریع نیروهای آمریکایی در عراق بزرگ‌ترین پیروزی نظامی تاریخ جنگ‌های مدرن بود. آمریکا چگونه این‌کار را کرد؟ به‌طور کلی، جواب یک کلمه است. اطلاعات، عکس‌ها و داده‌های ناوبری که توسط ماهواره‌ها و هواپیماهای بدون‌سرنشین داده می‌شد، کمک بزرگی به نیروهای ائتلاف برای از بین بردن ابهامات موجود کرد. هنوز هم اتفاقات ناخواسته رخ می‌داد، اما نیروهای آمریکا و انگلیس این اجازه را به فرماندهان سربازان پیاده‌نظام و تانک‌های‌شان می‌دادند که بدانند خود و دشمنان‌شان دقیقن در چه موقعیتی قرار دارند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

از آن مهم‌تر این‌که فرماندهان ائتلاف می‌دانستند که نیروهای‌شان کجا هستند. در مقابل، در ازای تاکتیک‌های حمله هوایی و تعداد قابل ملاحظه عملیات‌های ویژه زمینی، نیروهای عراقی بیش‌تر جنگ را در درگیری با تاریکی به‌سر می‌بردند. بسیاری از عملیات‌های ویژه هم‌چنان محرمانه است، اما بسیاری معتقدند که آمریکا در همان ساعات ابتدایی جنگ سیستم فرمان‌دهی و کنترل نیروهای عراقی را از کار انداخت و آن‌ها را حتا از داشتن اطلاعات ابتدایی در مورد وضعیت‌شان محروم کرد.

ماهواره‌ها موثرترین وسیله  بودند. آمریکا آخرین تجهیزات ماهواره‌ای نظامی را داشت. حدود 100 دست‌گاه در مدار حرکت می‌کردند و لینک‌های ارتباطی امن، اطلاعات ناوبری، جزییات روی زمین و مشاهدات جوی خود را در اختیار فرمان‌دهان آمریکایی قرار می‌دادند.

فرمان‌دهان بر روی زمین عکس‌های لحظه‌ای به هم‌راه اطلاعات مربوط به  اهداف را بر روی لپ‌تاپ‌های‌شان دریافت می‌کردند. ماهواره‌های جاسوسی با لنزهایی‌ که توانایی خواندن تیتر روزنامه‌ها را از فضا داشتند نیز به آن‌ها در پیدا کردن اهداف‌ کمک می‌کردند. ماهواره‌های رادار‌دار تصویربرداری «لاکروس» (Lacrosse) می‌توانستند در تاریکی و در هر آب‌وهوایی دید داشته ‌باشند. دست‌گاه‌های موقعیت‌یابی دستی، سربازان را قادر می‌ساخت تا بتوانند موقعیت دقیق خود را در هر لحظه تشخیص دهند.

کامپیوترهای متصل به‌هم، دست‌گاه‌های موقعیت‌یابی و هدایت لیزری به فرمان‌دهان کمک کردند تا زمان شناسایی و زدن یک هدف را از ساعت‌ها به دقایقی کاهش دهند.

هواپیماهای بدون‌سرنشین کنترل‌ از‌ راه‌دور نقش عمده‌ای را در این نبرد بازی می‌کردند.

«RQ-4A Global Hawk» ، جت 13.4 متر طول، نیروی هوایی آمریکا که در ارتفاع 60 هزار پایی پرواز می‌کرد، می‌توانست تصاویر از مناطقی به بزرگی ایالت «آیوا» (Iowa) را تصویربرداری راداری کرده و از صدها هدف معمولی عکس‌برداری کند. لنز دوربین‌های هواپیماهای بدون‌سرنشین می‌تواند یک فرد یونیفرم پوش را از بین جمعیت تشخیص داده و عکس‌برداری نماید.

نزدیک 70 درصد بمب‌های انداخته‌ شده در عراق کاملن هدایت‌ شده بودند که از مقر فرمان‌دهی و با موقعیت‌یابی از طریق مختصات جهانی و یا لیزر هدایت می‌شدند. بعضی از این بمب‌ها آن‌چنان برای یک هدف خاص درنظر گرفته‌ شده‌ بودند که هیچ ماده انفجاری را حمل نمی‌کردند. برای محدود کردن منطقه تخریب بمب‌ها به جای مواد انفجاری با بتون پر شده‌ بودند و اثر تخریبی آن‌ها محدود به انرژی‌ای بود که برای خراب کردن یک ساختمان کوچک و یا یک پناه‌‌گاه زیرزمینی لازم بود.

بمب‌های ضدزره و تخریب‌کننده پناه‌گاه به‌راحتی در خطوط دفاعی عراقی‌ها نفوذ می‌کردند. سربازان آمریکایی با پوشیدن جلیقه‌های ضدگلوله «کولار»(Kevlar) و کلاه می‌توانستند از خود در برابر اکثر صلاح‌های دستی معمولی محافظت کنند. از عینک‌های دید در شب استفاده می‌کردند. در بسته‌بندی‌های آماده و به میزان نیاز غذا مصرف می‌کردند. آن‌ها با تانک‌ها و وسایل نقلیه‌ای که از مواد سبک و مستحکم ساخته‌شده‌ بودند، سریع‌تر و باقدرت مانور بیش‌تری از هر وسیله‌ای که عراقی‌ها استفاده می‌کردند، و با کمک توپ‌خانه‌ها و موشک‌هایی با قابلیت قدرت کشتار شدید به هم‌راه دقت بسیار بالا از مسافت‌های دور به پیش می‌رفتند.

چنین تسلط تکنولوژیکی در میدان جنگ، جنگ‌ به سبک گذشته را کاملن منسوخ کرده است.

خیلی دوست نداشتم که فضای تکنوکوچه رو به مباحثی مثل جنگ آلوده کنم اما خواستم خیلی مختصر اشاره‌ای کنم که در دنیای امروز هر چیزی، اگر اون‌جوری که باید به پیش می‌ره حتمن یک جورایی با فناوری ‌اطلاعات عجین شده و قضیه جنگ هم در این امر مستثنا نیست…

منبع: مقاله‌ای از Manuel Cereijo

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,