Saturday, 18 July 2015
08 December 2021
پس‌نشینی تند

«مرده باد آزادی»

2011 September 07

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

هفته‌نامه‌ی «شهروند امروز» نیز توقیف شد. یک تیر دیگر با آرامش تمام به بدن نحیف و در حال مرگ مطبوعات مستقل ایران شلیک شد. آن‌چه که دردناک‌تر از همه می‌نماید این است که تعطیلی «شهروند امروز» در حقیقت خفه‌کردن صدای بخشی از بدنه‌ی روشن‌فکری ایران است که اصرار دارد تا بگوید هنوز راهی برای گفت‌و‌گو با حکومت و امیدی برای یافتن گوش‌های شنوایی هست که انتقادات مشفقانه را برای درمان این سیستم بیمار بپذیرند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

با وجود عمر کوتاه این مجله، خط‌مشی و اصول کاری «شهروند امروز» چنان آشکار و شفاف بود که جای هیچ شک و شبهه‌ای در نیات دل‌سوزانه‌ی گردانندگان و نویسندگانش باقی نمی‌گذاشت. نگاهی گذرا به اسامی این دوستان از بالا تا پایین نشان می‌داد که با وجود اختلاف سلیقه‌های سیاسی و ایدئولوژیک آشکار در میان آن‌ها، همه در یک چیز با هم اتفاق نظر دارند و آن اعتقاد کامل به روش‌های اصلاح‌طلبانه برای ایجاد تغییرات گام به گام و اندک در جامعه بود. رعایت انصاف و شنیدن حرف‌ها و سخنان مخالفان و منتقدین جریان روشن‌فکری یکی دیگر از شیوه‌های منصفانه‌ای بود که مدیران این هفته‌نامه به آن پای‌بند بودند. در کنار هم قرارگرفتن نام‌هایی چون «علیرضا‌ علوی‌تبار»، «خشایار دیهیمی»، «محسن‌ آرمین»، «عباس‌ عبدی» و شمار دیگری از روشن‌فکران و نویسندگانی که دارای خاست‌گاه‌ها و گرایشات مختلف فکری و سیاسی هستند، نشان از عمق روح مدارایی داشت که بر این نشریه حاکم بود، چیزی که در کم‌تر مجله و یا روزنامه‌ای در سال‌های اخیر دیده شده است.

نگاه تحلیلی یکی دیگر از ویژگی‌های مثبتی بود که به مدد دیدگاه‌های «رضا خجسته‌رحیمی» بر «شهروند امروز» حاکم شده بود. این البته همواره ادعای بسیاری از نشریات ایرانی بوده است که مسایل را نه با نگاه غرض‌ورزانه که ناقدانه و علمی مورد کنکاش قرار می‌دهند اما در عمل کم‌تر چنین بوده است. در هر کدام از موضوعاتی که در پرونده‌های سری تازه‌ی انتشار «شهروند امروز» مورد بررسی قرار می‌گرفت، روح و نگاه نقادانه موج می‌زد و این موضوع و ویژگی «شهروند» خوانندگان نکته‌سنج را راضی نگاه می‌داشت. دیدگاه این نشریه و گردانندگان آن نسبت به آینده امیدوارانه و مثبت بود. آنان گمان می‌کردند که شرایط و عقلانیتی در سیستم و جناح حاکم حکومت به وجود آمده است که پس از دوسال تلاش دارد تا دوباره اندکی درها را بر روی نگاه‌های مخالف خود باز کند و دستی را که با فشار بر گوش‌هایش فشرده اندکی سست کند تا صداهای متفاوتی را هم بشنود، اما افسوس که تعطیلی «شهروند امروز» خط بطلانی بود بر تمام این خوش‌بینی‌ها.

نگارنده سخت بر این باور است که بازنده‌ی اصلی تعطیلی چنین نشریاتی تمامیت جمهوری ‌اسلامی و برنده‌ی اصلی آن نیروهای تندرویی هستند که با تمام وجود سعی می‌کنند تا نشان دهند که چنین ساختاری اصلاح‌پذیر نبوده و چاره‌ای جز سرنگونی حکومت در پیش روی منتقدین نظام نیست. جالب این‌جا است که در شماره آخر «شهروند امروز» و به بهانه‌ی آزادی جمعی از زندانیان سیاسی «عباس‌ عبدی» در نوشته‌ای با نام «فقط با بردباری نتیجه می‌گیریم» از حکومت خواسته بود که به چنین حرکاتی ادامه دهد و حتا فضا را برای مطبوعات مخالف و منتقد بازتر نیز بکند، او خوش‌بینانه انتظار داشت که حکومت از خود سعه‌ی صدر نشان دهد و گفته بود: «تداوم این راهی که آغاز شده بیش از آن ارزش‌مند است که به‌واسطه‌ی برخی احساسات متوقف شود. سرنوشت کشورهای منطقه پیش چشم ماست. اگر از آن‌ها عبرت نگیریم، در برابر نسل‌های بعدی این ملت مسوول خواهیم بود…» اما گویا که حکومت نمی‌خواهد از وقایع منطقه درس عبرت بگیرد و راهی را که به مقصد ترکستان در پیش گرفته است ادامه دهد تا به انتهایش برسد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , ,