شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
26 August 2016
مجله جاماندگان- سایه¬ای هراسان در شبستان عتیق(قسمت دویست وشش)

«قاتل مردان تبعیدی»

۱۳۹۰ شهریور ۲۵

 شراره سعیدی/ رادیو کوچه

با آن­که دولت جمهوری اسلامی مدت نسبتن طولانی است که اقدام به ترورهای خارج از کشور ننموده است اما برای آن­که پرونده حکومت روحانیون کامل گردد نمی­توان از این ترورها چشم­پوشی نمود.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

آمران و عاملان این ترورها اگرچه کم­تر با نام رسمی شناخته و یا محاکمه شدند اما نام جمهوری اسلامی را به عنوان دولتی که اقدام به ترور شهروندان­اش می­کند، ثبت نمودند. گروه حقوق بشر پارلمان انگلیس در ماه مارس 1994 گزارشی درباره  ترورهای جمهوری اسلامی در خارج از کشور منتشر کرد.

در مقدمه ‏این گزارش آمده است که :  قرن­ها یکی از اصول حقوق بین­المللی حمایت ‏از قربانیانی بود که برای فرار از سرکوب در کشورهای دیگر پناه می­جستند. ‏در قرن بیستم، قربانیان هیتلر، استالین، موسولینی… همگی در پناهندگی از امنیت ‏برخوردار شدند. برای اولین بار در تاریخ، یک کشور برای کشتن مخالفان خود ‏که در تبعید هستند در سراسر جهان اقدام می­کند. این گزارش مجموعه­ای ‏است که اعضای پارلمان و علاقمندان را در جریان جزییات اقدام­های دولت ‏ایران قرار می­دهد. گزارش به قطع­نامه سوم کمیسیون حمایت از حقوق ‏اقلیت ها مورخ 17 اوت 1993 اشاره می­کند و به اقدام­ها و تحقیقات ‏پروفسور گالیندوپل، گزارش­گر ویژه سازمان ملل متحد، می­پردازد و سپس ‏سازماندهی دست‌گاه ترور ایران را معرفی می­کند و به ترتیب در مورد پرونده ‏آدم­ربایی مهندس مجتهدزاده، قتل دکتر عبدالرحمن قاسملو، بهمن جوادی، ‏حسین کشاورز، ترور ناموفق حسین میرعابدینی، ترور دکتر کاظم رجوی، ‏سیروس الهی، عبدالرحمن برومند، دکتر شاهپور بختیار، علی­اکبر قربانی، ‏صادق شرفکندی و دوستان­اش، محمد حسین نقدی، محمد حسن ارباب، طه ‏کرمانج به تفصیل و با استناد حدود صد و پانزده گزارش و سند گوناگون ‏بحث می­کند. در جمع بندی با ذکر این که «سال 93 با تسلیم دو تروریست ‏مظنون به قتل دکتر کاظم رجوی به ایران خاتمه یافت»، مداخله شورای ‏امنیت ملل متحد را برای تسلیم آمران و عاملان این آدم­کشی­ها به ‏دادگاه­های صالحه درخواست می­کند… ‏

می­توان گفت ترور و کشتار درخارج از کشور با برقراری حکومت اسلامی آغاز شد، با ‏برقراری حکومتی  که به علت سبک رفتاری­اش میلیون­ها ایرانی به ‏ناگزیر ترک وطن کردند.‏

در آغاز تعداد زیادی از وابستگان رژیم شاهنشاهی، نظامیان، ماموران ‏امنیتی، سرمایه­داران بزرگ و اهالی فرهنگ و هنر درباری از ایران گریختند، اینان بیش ازهر جای  دیگردر امریکا سکنی گزیدند. بزرگ­ترین موج ‏مهاجرت اما از سال 1360 آغاز شد، سالی که سرکوب احزاب و سازمان­های سیاسی و تشکل­های صنفی و دموکراتیک شدت کم­سابقه­ای یافت. ‏این بار اعضا و هوداران سازمان مجاهدین، طیف گسترده­ای از نیروهای چپ ‏و نیروهای ملی و چهره­ها و شخصیت­های  مستقل سیاسی و فرهنگی و ‏اقلیت­های مذهبی تن به تبعید سپردند. اکثریت این بخش از مهاجرین  در ‏اروپا ساکن شدند. موج سومی هم از تبعید و مهاجرت بعد از شکست ‏‏«جنبش دوم خرداد» اتفاق افتاده است، که بخشی از «اصلاح طلبان ‏حکومتی» ایران را ترک کردند.‏

 ترور و کشتار دگراندیشان و مخالفان حکومت اسلامی در خارج از کشور ‏‏ از آغاز برقراری این حکومت در دستور کار حکومتی­یان قرار ‏گرفت و سالیان متمادی ادامه یافت. در طول نزدیک به سی و سه سالی که از عمر ‏این حکومت می­گذرد ده­ها نفر از تبعیدیان دگراندیش و مخالف حکومت ‏اسلامی به دست «سربازان امام زمان» در خارج از کشور به ‏قتل رسیدند. در اکثر این جنایات، با اتکا به اسناد و مدارکی که از سوی ‏مسوولین کشورهایی که کشتارها در آن کشورها  انجام شد، رهبران و ‏روحانیون طراز اول حکومتی و کارمندان دولت جمهوری اسلامی آمرین و ‏عاملین جنایات معرفی شدند. در برخی موارد نیز عاملین دست­گیر شده­اند. ‏اما  اکثر قاتلین، که مقرشان  سفارت­خانه­های  حکومت اسلامی  بود، به ‏یاری امکانات حکومتی از چنگ عدالت گریخته­اند.‏

برخی از آمرین ترورها آشکارا فرمان کشتار صادر کردند و درباره­اش ‏سخن گفتند: ‏

«آیت­اله خلخالی، حاکم شرع و رییس دادگاه انقلاب اسلامی تهران، به ‏سال 1358در یک مصاحبه مطبوعاتی در جمع خبرنگاران  داخلی و خارجی ‏‏……ضمن تاکید حقانیت احکام صادره از سوی دادگاه­های انقلابی اعلام داشت ‏‏: شاه مخلوع، فرح، فریده دیبا( مادر فرح)، غلام­رضا پهلوی، اشرف، شاپور ‏بختیار، ارتشبد ازهاری، شریف امامی، ارتشبد اویسی، سپهبد پالیزبان، ‏هوشنگ نهاوندی، اردشیر زاهدی و شعبان بی­مخ، که از نظر ملت ایران ‏مجرم شناخته شده­اند، محکوم به مرگ­اند و هر ایرانی که یکی از این افراد ‏را در کشورهای خارجی  اعدام کند، عامل اجرای حکم دادگاه محسوب ‏خواهد شد.»

فلاحیان، وزیر اطلاعات و امنیت کشور، در 30 اگوست 1992 در یک ‏مصاحبه تلویزیونی گفت : ‏

«ما ردپای آن­ها (مخالفین رژیم) را در خارج نیز تعقیب می­کنیم. ما ‏آن­ها را تحت نظر داریم و سال گذشته موفق شدیم که ضربه­های سنگینی به ‏اعضای برجسته آن­ها بزنیم.»

فلاحیان درباره کشتار مخالفان حکومت اسلامی در برلین گفت، این «نتیجه منطقی اقدامات متقابل علیه مخالفان رژیم ایران، به ویژه حزب ‏دموکرات کردستان ایران است.»

روح­اله حسینیان، رییس مرکز اسناد انقلاب اسلامی، در دفاع از سعید ‏امامی، طراح و مجری  برخی از کشتارها در داخل و خارج کشور، ‏در مدرسه حقانی گفت :‏

«شاید صدها عملیات برون مرزی ….خیلی عملیات داشت و اعتقادش ‏همین بود…»

نخستین  قربانیان کشتارها در خارج از کشور شهریار شفیق و علی ­اکبر طباطبایی بودند. طباطبایی در تابستان سال 1980 (1358) به دست ‏یک سیاه­پوست مسلمان در واشنگتن­دی­سی به قتل رسید، گفته شد ‏طباطبایی از کارمندان «ساواک» بود. قاتل به ایران گریخت و بعدها در ‏نقش پزشکی انسان­دوست در فیلمی از محسن مخملباف هنرپیشگی کرد! ‏

در ادامه­ی قتل­های فوق، زنجیره­ی کشتارها با قتل ارتشبد غلام­علی ‏اویسی، فرماندار نظامی تهران در پیش از انقلاب و برادرش حسین اویسی در ‏یکی از خیابان­های پاریس  ادامه یافت. «سال 1984 – روز شنبه 18 بهمن ‏سال 1362» . حمید رضا چیت­گر «بهمنی» «عضو کمیته مرکزی و دفتر ‏سیاسی حزب کار ایران» در سال 1987 در وین به قتل رسید. عبدالرحمن ‏قاسملو  رهبر حزب دموکرات کردستان در ماه جولای سال 1989  هم­راه با ‏عبداله قادری و فاضل رسول در حین مذاکره با فرستادگان رییس­جمهور ‏ایران، هاشمی رفسنجانی، در وین به قتل رسیدند. فرستادگان رییس­جمهور ‏ایران، عاملین این جنایت، محمدجعفری صحرارودی، حاجی مصطفوی ‏لاجوردی  و امیر منصور بزرگیان بودند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , , , ,