Saturday, 18 July 2015
02 December 2021
پس‌نشینی تند

«گام در تاریکی»

2011 October 03

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

بر‌ خلاف بسیاری از مدافعین حکومت پهلوی که بر این باورند که رسانه‌های جمعی هم‌چون رادیو «بی‌بی‌سی» در جهت‌ سرنگونی نظام پادشاهی تلاش می‌کرده است، من گمان می‌کنم که آن چیزی که پیش آمد دقیقن برعکس بود و از قضا یکی از مهم‌ترین عوامل پیروزی انقلاب عدم اطلاع‌رسانی درست و ناآگاهی عمومی مردم بود و در این میان هیچ‌کس به اندازه‌ی خود حکومت و شخص «محمدرضا پهلوی» مقصر نبود.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

در هفته‌های گذشته و در پی پخش مستند شبکه‌ی خبری «بی‌بی‌سی» درباره‌ی «سید علی‌ خامنه‌ای» شماری از مستندسازان ایرانی از سوی دولت بازداشت و اتهامات سنگینی متوجه آنان شد. یک هفته پس از آن اختلالات پیش آمده در سیستم «وی‌پی‌ان»‌ها در ایران نگرانی‌های بسیاری را برای سانسور و اعمال محدودیت‌های تازه و شدیدتر بر سر راه ارتباط مردم با رسانه‌های آزاد و محدود کردن سیستم اطلاع‌رسانی به‌ وجود آورده است. واقعیت این است که ظاهرن تحلیل‌گران، کارشناسان و مشاوران امنیتی حکومت در وزارت اطلاعات، سپاه و دیگر نهادهای امنیتی جمهوری‌اسلامی به این نتیجه رسیده‌اند که گسترش هر‌چه بیش‌تر این ارتباطات و آگاهی گسترده‌تر مردم، روند سرنگونی آنان را سریع‌تر خواهد کرد. گرچه که این باور بسیاری از اپوزیسیون داخل و خارج از کشور هم هست اما نگارنده بر این باور است که چنین فضایی به نفع هیچ یک از طرفین و مخصوصن نظام جمهوری‌ اسلامی نخواهد بود.

رهبر جمهوری ‌اسلامی با وجود این‌که خود بارها به‌طور آشکار و نهان گفته است که از وقایع انقلاب ‌اسلامی سال 57 درس‌های فراوانی گرفته است، هم‌چنان بر  روش‌هایی پا می‌فشارد که اصرار بر انجام آن‌ها سبب سرنگونی حکومت شاه شد. همه‌ی آن‌هایی که در جریان وقایع انقلاب 57 بودند به خوبی به یاد دارند که در سال‌ آخر حکومت پهلوی و به ویژه در ماه‌های پایانی آن چیزی که از همه بیش‌تر کمر حکومت را شکست تصویر خشن، وحشی و سنگ‌دلانه‌ای بود که از حکومت و ساختار امنیتی آن ساواک در ذهن مردم ایجاد شده بود. چیزهایی که به تایید بسیاری از انقلابیون بخش فراوانی از آن ساخته و پرداخته‌ی رهبران انقلاب و مردم عادی بود. شایعاتی که در مورد کشتارهای چند ده هزار نفری، شکنجه‌های عجیب و غریب از جمله اره‌کردن دست و پای مخالفان حکومت و تجاوز به اقوام نزدیک در برابر چشم زندانیان سیاسی، در جامعه پخش و گسترش می‌یافت ریشه‌ای به جز بسته بودن فضای رسانه‌ای، عدم اجازه‌ی نقد به اپوزیسیون و اطلاع‌رسانی ضعیف به مردم، نداشت. شاید اگر چندین رسانه‌ی آزاد دیگر هم‌چون «بی‌بی‌سی» در فضای آن موقع ایران وجود می‌داشت و اطلاعات واقعی و صحیح در میان مردم گسترش می‌یافت، نمی‌شد آن‌چه که شد. اما متاسفانه آن نفرت فراگیر منجر به این شد که مردم به چیزی کم‌تر از سرنگونی نظام پادشاهی راضی نشوند. همان فضای تیره و تار و رواج دروغ و شایعات بود که حتا پس از پیروزی انقلاب ‌اسلامی نیز دست از سر جامعه بر نداشت و به انتقام‌های وحشت‌ناک از افراد بی‌گناهی انجامید که در حکومت گذشته فقط نقش‌های کوچکی را بر عهده داشتند.

حال پس از سی سال و با اعتراضات و پیش‌آمدهای پس از انتخابات، نظام جمهوری‌ اسلامی حس کرده است که این رسانه‌های آزاد هستند که مخالفت‌ها و دشمنی‌ها با حکومت را رهبری می‌کنند و اختلال و حتا در صورت امکان تعطیلی آن‌ها می‌تواند به ثبات هر‌چه بیش‌تر نظام کمک کند، اما تجربه‌ی انقلاب‌ اسلامی خود گواهی است بر ابطال این مدعا. با بسته شدن فضای اطلاعاتی، کنترل و میدان‌داری حوادث به دست شایعه‌پردازان خواهد افتاد و جریانات از روال عادی خود خارج خواهند شد. در چنین شرایطی تشخیص واقعیت‌ها از تهمت‌ها و شایعات مشکل خواهد بود و امکان برای ایجاد شورش‌های کور به هر بهانه‌ای مهیا خواهد شد و این فضا بیش از آن‌که به نفع حکومت جمهوری ‌اسلامی باشد، به نفع کسانی خواهد بود که از تغییرات دموکراتیک، آرام و بدون خون‌ریزی گریزانند و به چیزی کم‌تر از فروپاشی کل ساختار موجود راضی نمی‌شوند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , ,