Saturday, 18 July 2015
22 January 2021
مرگ جنیفر جونز

«درگذشت ستاره آهنگ برنادت در ۹۰ سالگی»

2009 December 18

«جنیفر جونز» که با حمایت‌های دیوید آ. سلزنیک، تهیه‌کننده معروف و همسر آینده‌اش در فیلم‌های مطرحی نقش‌آفرینی کرد، روز پنجشنبه در 90 سالگی در کالیفرنیا درگذشت.

به گزارش خبرآنلاین، جونز در دوران بازیگری خود پنج بار نامزد اسکار شد که اولین بار آن سال 1944 برای فیلم «آهنگ برنادت» بود.

او در این فیلم نقش دختری دهقان‌زاده را بازی کرد که که حضرت مریم را می‌بیند و شاهد یک معجزه می‌شود.

20091218-cul-ahangebernadet-jeniferjones1

جونز بخاطر نقش‌آفرینی‌های پرشور شهرت داشت و یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های هالیوود در دهه‌های 1940 و 1950 بود، اما از دهه 1960به بعد از دنیای سینما فاصله گرفت و آخرین بار سال 1974 در فیلم «آسمان‌خراش جهنمی» بازی کرد.

از نقش‌های به یادماندنی جونز می‌توان به زنی مکار – که با یک گاوچران دعوایی با بازی گرگوری پک دوست می‌شود – در فیلم «جدال در آفتاب» و یک پزشک اروپایی آسیایی – که در جریان جنگ کره دل‌باخته خبرنگاری آمریکایی با بازی ویلیام هولدن می‌شود – در «عشق چیز باشکوهی است» اشاره کرد.

جونز سال 1919 با نام اصلی «فیلیس آیلی» در تولسا در ایالت اوکلاهمای آمریکا به دنیا آمد و در 18 سالگی در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا ثبت نام کرد.

وقتی جونز در 20 سالگی با سلزنیک آشنا شد، تازه با رابرت واکر، بازیگر و هم کلاسی‌اش در آکادمی ازدواج کرده و در فیلم وسترن «مرز جدید» (1939) بازی کرده‌بود.

سلزنیک او را هنگام تست بازیگری برای روایت سینمایی «کلودیا» دید و زیر پال و پر خود گرفت.

سلزنیک ترتیبی داد جونز زیر نظر سنفورد مایزنر از گروپ تیه‌تر آموزش بازیگری ببیند و چهار سال برای او تبلیغ کرد که در نهایت به فیلم برنده اسکار «آهنگ برنادت» ختم شد.

جونز سپس در سال 1945 در رومانس جنگی «از وقتی رفتی» بر مبنای فیلم‌نامه‌ای از سلزنیک نقش‌آفرینی کرد و برای آن در بخش بهترین بازیگر زن مکمل نامزد اسکار. او در این فیلم با واکر هم‌بازی بود و همان سال و در میان جنجال رسانه‌ها از همسرش جدا شد.

جونز سال 1946 برای سومین بار پیاپی با فیلم «نامه‌های عاشقانه» نامزد اسکار شد. فیلم سال 1946 «جدال در آفتاب» یک نامزدی اسکار دیگر برایش به همراه آورد.

در سال 1949 پس از آن‌که سلزنیک از همسر اولش جدا شد، او و جونز بالاخره ازدواج کردند، اما دوران کاری جونز با اصرار سلزنیک بر حضور او در اقتباس‌های ادبی «مهم» رو به افول گذاشت.

از فیلم‌های مطرح او در این مقطع می‌توان به «مادام بوواری»، اقتباس دست کم گرفته شده وینسنت مینه‌لی از رمان گوستاو فلوبر و کمدی نوآر «شیطان را بکوب» جان هیوستن بر اساس فیلم‌نامه‌ای از ترومن کاپوتی اشاره کرد.

نقش‌آفرینی جونز در روایت‌های سینمایی از «کری» تئودور درایزر و «خانواده بارت از خیابان ویمپول» خیلی موفق نبود و نمایش «تصویری از یک بانو» که اولین حضور او در برادوی بود تنها یک هفته روی صحنه رفت.

20091218-cul-ahangebernadet-jeniferjones

و در دهه 1950 تنها در چند فیلم موفق از جمله «عشق چیز باشکوهی است» و «وداع با اسلحه» نقش‌آفرینی کرد و با فیلم اول برای پنجمین بار و آخرین بار نامزد اسکار شد.

از فیلم‌های آخر جونز می‌توان به «شب لطیف است» و فیلم‌ کم‌تر شناخته‌شده «بت» اشاره کرد.

سلزنیک سال 1965 درگذشت و دو سال بعد وقتی جونز خبر مرگ دوست قدیمی‌اش چارلز بیکفورد را شنید، سعی کرد با قرص‌های خواب‌آور خود را بکشد.

سال 1976 تنها دختر جونز از سلزنیک از بالای یک ساختمان بلند خود را به پایین پرت کرد.

جونز سال 1971 با کارخانه‌داری به نام نورتن سایمن ازدواج کرد و در 1989 پس از مرگ او کنترل موزه نورتن سایمن در پاسادنا را به عهده گرفت.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , ,