Saturday, 18 July 2015
16 October 2021
پس‌نشینی تند

«انتخابات مجلس، واقعیات و انتظارات»

2011 December 18

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

انتخابات مجلس شورای‌اسلامی در پیش رو است و با اعلام رسمی شورای مرکزی ائتلاف اصلاح‌طلبان، شرکت آن‌ها در انتخابات اسفند ماه در عمل منتفی شده است و دیگر گروه‌های اپوزیسیون نیز از هم اکنون دست به تحریم انتخابات زده‌اند. مردم به لحاظ سیاسی و روانی سرخورده‌اند و شرایط اقتصادی خانواده‌ها مناسب نیست و سیاست خارجی کشور در یکی از بدترین وضعیت‌های خود در پس از انقلاب اسلامی به سر می‌برد. با تمامی این شرایط آیا انتخابات آینده‌ آن‌قدر کم‌شمار، ضعیف و با سطح مشارکت پایینی خواهد بود که پایه‌های نظام را بلرزاند؟

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

پاسخ به این پرسش بسیار سخت است، چرا که در دنیای سیاست نمی‌توان تا چند روز آینده را پیش‌بینی کرد چه برسد به سه ماه دیگر و صد البته وقتی نوبت به ایران می‌رسد تحلیل‌ها پیچیده‌تر و دشوارتر می‌شود چرا که ما ایرانیان از غیرقابل پیش‌بینی‌ترین ملل عالم هستیم. اما با توجه به شرایط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کشور و دنیا و مرزبندی‌های سیاسی موجود، می‌توان به یک دیدگاه کلی رسید. واقعیت این است‌ که با تمامی شرایط موجود گمان نمی‌رود انتخابات مجلس شورای‌اسلامی در اسفند ماه آن‌قدرها که برخی فکر می‌کنند هم کم رونق باشد. نخستین عامل مهم تفاوت نوع انتخابات مجلس و ریاست جمهوری در ایران است. در کشوری مانند ایران که به لحاظ ساختارهای سیاسی مدرن هم‌چون وجود احزاب، گروه‌ها و سندیکاها شرایط نامناسبی دارد، حضور مردم و پیروزی در انتخابات مجلس را عوامل دیگری تعیین می‌کنند و می‌توان گفت که احزاب و دسته‌بندی‌های موجود تقریبن هیچ‌کاره و بی‌تاثیرند.

در شهرهای کوچک، بخش‌ها و روستاها افراد از روی شناخت‌های رودررو و بیش‌تر بر اساس روابط قوم و قبیله‌ای به فرد خاصی گرایش پیدا کرده و به او رای می‌دهند و وابستگی‌های جناحی و حزبی و یا حتا متاسفانه برنامه‌های کاری ارایه‌شده از سوی نمایندگان چندان در انتخاب مردم موثر نیست. تلاش اصلاح‌طلبان  و اپوزیسیون برای ترغیب مردم به عدم شرکت در رای‌گیری‌ در چنین مناطقی عملن بی‌تاثیر خواهد بود. در شهرهای بزرگ اما وضعیت متفاوت است. تحریم انتخابات می‌تواند تا اندازه‌ای فضای انتخاباتی را در این مناطق سرد کرده و از میزان مشارکت مردم بکاهد اما فراموش نکنید که طرف‌داران سنتی نظام همیشه حضور بالقوه‌ی خود را خواهند داشت. به این افراد نظامیان، خانواده‌های‌شان و بیش‌تر کارمندان دولت را هم اضافه کنید که چه خوش‌مان بیاید یا نه، به سبب درگیر بودن منافع مادی‌شان در پای صندوق‌های رای حضور می‌یابند. اگر به این میزان چند درصدی را هم به عنوان سهم همیشگی پروپاگاندا، تقلب و دست‌گاه رای‌سازی نظام اضافه کنیم و این حقیقت را هم در نظر داشته باشیم که آمار بالای پنجاه درصد برای حکومت جمهوری‌اسلامی میزان مشارکت پایینی به حساب نمی‌آید و پس از انقلاب بارها تجربه‌ی چنین میزان پایینی از حضور مردم را داشته است، به این نتیجه‌ی روشن می‌رسیم که فضای انتخاباتی پیش‌رو آن‌چنان که گمان می‌کنیم سرد نخواهد بود.

در پایان باید گفت که از قضا آن چیزی که باید حکومت را نگران کند خود انتخابات نیست، بلکه شرایط پیش‌روی آنان پس از انتخابات است. تشدید تحریم‌ها و فشارهای بین‌المللی بر ایران برای حکومتی که برآمده از تمامی سلیقه‌ها و جهت‌گیری‌های سیاسی نیست آسان نبوده و در طولانی مدت امکان‌پذیر هم نیست. نظام نباید به کمک بخشی از جامعه که به هر دلیل، ترس یا منافع اقتصادی با آنان هم‌راهی کرده و یا حتا سکوت اختیار کرده است دل‌خوش باشد چرا که تجربه نشان داده است این افراد در شرایط بحرانی به راحتی پشت حاکمان را خالی خواهند کرد. به هر روی داشتن یک دیدگاه واقع‌بینانه از انتخابات پیش‌روی مجلس برای تعیین خط‌مشی مناسب اپوزیسیون در برابر حکومت بسیار ضروری است. انتظارات غیرواقعی و مبتنی بر توهمات انقلابی می‌تواند به سرعت و با مشاهده نتایجی بر خلاف آن، سبب سرخوردگی و ناامیدی بیش‌تر مخالفان شده و به طور غیرمستقیم آب را در آسیاب تمامیت‌خواهان در جمهوری ‌اسلامی بریزد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,