Saturday, 18 July 2015
21 September 2020
رازهای زنانه- قسمت ششم

«دوست داشتن تن خودمان»

2012 January 30

نعیمه دوستدار/ رادیو کوچه

مشهور است که زن‌ها وقت زیادی برای تن خودشان می‌گذارند، این‌که به اندام‌شان برسند، آن را زیباتر و خوش‌بوتر و متناسب‌تر کنند، این‌که صورت و دست و پای­شان به­تر از آن چیزی که هست شود. می‌گویند زن موجود زیبایی­ست. زیبایی‌اش ذاتی است. برای خال لب و کمند گیسو و ساق و زنخدانش شعرها گفته‌اند. اما این دو روی قضیه با هم تناقضی شگفت دارد. چرا این ­همه زیبایی، احتیاج به این همه تلاش برای زیباتر شدن دارد؟

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

هرچند برای این  مسئله هم می‌شود دلایل مختلف پیدا کرد و تحلیل‌های متفاوتی ارایه داد، اما چیزی که همیشه به ذهن من رسیده و می‌تواند بخشی از ماجرا را توضیح بدهد، این است که زن‌ها تن‌شان را دوست ندارند یا به­تر بگویم، آن‌قدر که باید دوست ندارند. به خاطر همین است که تلاش می‌کنند آن را دوست‌داشتنی کنند.

وسواس به زیباتر شدن و تمیز­تر بودن، از آن وسواس‌هایی است که از دوران نوزادی به دخترها تحمیل می‌شود. از دخترها توقع می‌رود تمیزتر باشند. هر­چقدر کثیفی و شلختگی در مورد پسرها با­مزه و جالب است، در مورد دخترها اغماضی در کار نیست. برخورد با بدن دختر بچه‌ها هم بر همین اساس شکل می‌گیرد. روان‌شناس‌ها می‌گویند: «کودک از مجموعه برخوردهای مادر با بدنش (برخوردهای ستایش‌آمیز یا سرزنش‌بار، یا هر دو به تناوب) یاد می‌گیرد که بدنش را چیزی بد یا خوب بداند، از آن بدش بیاید یا دوستش بدارد.»

رسیدگی به بدن نوزاد چند بار در روز انجام می‌شود. زمانی که یک بچه لخت است و مادرش او را می‌شوید، بین آن دو مبادلات محبت‌آمیز شدیدی روی می‌دهد و برخورد خوش­آیند مادر با بدن فرزندش، از ره­گذر مجموعه‌ی گسترده‌ای از پیام‌ها به او منتقل می‌شود. تمیز کردن، شستن، خشک کردن، پودر زدن و… را می‌توان به روش‌های مختلفی انجام داد. دست‌های مادر ممکن است نوازش‌گر یا پر­شتاب باشند، تماسی سرد یا گرم، ماهر یا ناشی… می‌گویند اگر مادر از خشکی و پیش‌داوری عاری باشد، برخورد مادر و فرزند گرم‌تر هم خواهد شد.

اما این برخورد معمولن با پسرها و دخترها تبعیض‌آمیز است. دخترها را کم‌تر باز می‌گذارند چون می‌خواهند شرم و حیا را زود یادش بدهند. در مقابل، لختی پسربچه‌ها تحسین می‌شود. درباره‌ی اندام جنسی پسربچه‌ها شوخی می‌کنند. در مورد دخترها تلاش می‌شود این بخش از وجود تا جایی که ممکن است فراموش شود. من خودم مادرهایی را دیده‌ام که این رفتار را بخشی از اصول اخلاقی‌شان تعریف می‌کنند، اصولی که با عنوان حجب و حیا و متانت تعریف می‌شود. مادرهای دختربچه‌ها حتا رقابت تنگاتنگی دارند با هم برای این‌که دختربچه را دور از نظر دیگران تمیز کنند. در جامعه‌های بسته‌تر، لباس پوشیدن دختربچه‌ها حساسیت‌برانگیزتر هم هست. با رفتارهای تبعیض‌آمیز به دختربچه‌ها پیام می‌دهند که تن تو نقصی دارد و باید پنهان شود. این نقص حتا اگر ذاتی هم نباشد، می‌تواند در آینده نقطه ضعف به حساب بیاید. ممکن است از ره‌گذر این نقص، خطری او را تهدید کند. برخورد با تن دختربچه، تا زمانی در کنترل بزرگ‌ترهاست اما از زمانی به یعد، در اختیار خود او قرار می‌گیرد. آن‌جاست که تناقض‌ها شروع می‌شوند.

برخوردها معمولن با پسرها و دخترها تبعیض‌آمیز است. دخترها را کم‌تر باز می‌گذارند چون می‌خواهند شرم و حیا را زود یادش بدهند. در مقابل، لختی پسربچه‌ها تحسین می‌شود

زن-دختر، از طرفی در ناخودآگاه خود با تن و احساس گناه خود درگیر است و از طرف دیگر، می‌خواهد بر احساس کمبود خود غلبه کند. این احساس وقتی شدید­تر می‌شود که یک زن می‌فهمد همان جسم فراموش شده، مهم‌ترین وسیله‌ی جلب توجه به اوست و توقع جامعه این است که آن را به به­ترین شکل ارایه بدهد. آن­وقت است که شروع می‌کند به تغییر دادن و تلاش برای به­تر کردن جسمش تا با معیارهایی که جامعه توقع دارد هماهنگ باشد. آن‌جا دیگر چندان بر اساس اصول شرم و حیا که از موقع تولد یادش داده‌اند رفتار نمی‌کند، حتا تلاش می‌کند پوشاندنی‌ها را جذاب‌تر کند.

دایره‌ی این تلاش، وسیع است. همان موجودی که کوچک‌ترین نقص، شلختگی، کثیفی و بی‌نظمی ‌از دوران نوزادی در موردش تحمل نمی‌شد، باید برای جامعه‌ی مردانه‌ای مقبول شود که مردها را هر جور که هستند می‌پذیرد یا دست‌کم مدارا و تحملش نسبت به آن‌ها بیش‌تر است. مردها هم از دوران نوزادی آموخته‌اند هرجور که باشند خوب و خواستنی است، اگر کمی‌ هم تلاش برای به­تر شدن کنند، تبدیل به الگویی بی‌نظیر می‌شوند. در مقابل، زن‌ها حتا زیبا‌ترین‌شان، درگیر جبران ضعف‌های احتمالی‌اند.

این راز زنانه را هرچند کسی به زبان نمی‌آورد و حتا خیلی‌ها از اصل انکارش می‌کنند، اما زمان زیادی از عمر آدم‌ها و بخش زیادی از دغدغه‌شان را صرف خود می‌کند. زن‌های زیادی برای این‌که به نقطه‌ی مطلوب نمی‌رسند، دچار احساس ناکامی‌اند و این ناکامی‌ را از خودشان هم پنهان می‌کنند. حرف زدن درباره‌ی تن خود و دوست داشتنش، کار یک جلسه و یک روز نیست. درباره‌ی این راز زنانه باید بیش‌تر و بیش‌تر حرف زد تا نقطه‌های خالی کم کم پیدا شوند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , 

۱ Comment


  1. جاوید
    1

    قبول ندارم ، بین زن و مرد تفاوت های غریزی هم وجود داره که که هیچ کس نمیتونه انکارشون کنه ، زنها طبیعتا میل بیشتری به جلوه گری و خود آرایی دارند، دوست دارند دیده بشن و زیباییشون مورد تحسین قرار بگیره.