Saturday, 18 July 2015
23 September 2020
وضعیت کار گروهی در ایران

«کشوری با هفتاد‌و‌پنج میلیون تیم یک نفره»

2012 February 14

سیاوش بری رانی

از این هفته برنامه ی جدیدی به نام «پارازیط با ت دسته دار» به تهیه‌کنندگی و اجرای «سامان اربابی» پخش خواهد شد. «کامبیز حسینی» مسوولیتی در محتوا این برنامه نخواهد داشت. برنامه ی «پارازیت» به نویسندگی و اجرای کامبیز حسینی چند ماه دیگر از نیویورک به خانه‌های شما خواهد آمد. پایان پیام

این آخرین خبر اعلام شده در مورد تغییرات به وجود آمده در برنامه‌ی پارازیت است. برنامه‌ای که از صدای آمریکا پخش می‌شود و حدود هشت‌صد و بیست هزار عضو در فیس‌بوک و میلیون‌ها بیننده در سرتاسر جهان دارد. شاید برنامه‌ی پارازیت از نخستین کارهای گروهی ایرانی برون‌مرزی است که با وجود این تعداد مخاطب‌، مجبور به تغییر‌، انشعاب در تفکرات گرداننده‌گانش و روبرو شدن با آینده‌ای نه چندان مشخص می‌شود اما یقینن جزو آخرین کارهای گروهی نافرجام و چند دسته شده‌ی ایرانی نیست.

تقریبن مهم نیست ایرانی‌ها در کجای دنیا زندگی کنند، سن‌شان چقدر باشد، ثروت‌مند و تحصیل‌کرده باشند یا نه، مشهور یاشند یا گم‌نام ، روشن‌فکر باشند یا نه، آن‌ها در کارهای گروهی معمولن موفق به نظر نمی‌رسند و رسیدن آن‌ها به یک جمع‌بندی و برنامه‌ی مشخص و توافق شده بسیار دشوار است. حتا در صورت موفق بودن یک گروه ایرانی و رسیدن آن به اهداف از پیش تعیین شده‌، عمر این موفقیت چندان طولانی نخواهد بود و اعضای گروه هر کدام تلاش می‌کنند به حفظ هر چه بیش‌تر منافع فردی و پر رنگ کردن نقش خود در آینده‌ی گروه بپردازند. کم‌تر پیش می‌آید که آن‌ها اهداف فردی خود را در درجه‌ای پایین‌تر از منافع و اهداف گروه در نظر بگیرند.

صدها و یا شاید هزاران فروش‌گاه و شرکت‌های ایرانی بسیارموفق را می‌توان پیدا کرد که در بازارهای اروپا و آمریکا سرآمد و ممتاز محسوب می‌شوند اما انگار باید برای مدیریت موفق فردی‌، خانوادگی و فامیلی آن‌ها نفش بارزتری قایل شد تا فعالیتی برساخته از فرهنگ کار گروهی ایرانی. به عنوان مثال در بحران زلزله اخیر ژاپن‌، چیزی که بیش‌تر از همیشه ثابت شد، حفظ نظم، شکیبایی و ادامه‌ی  بی‌نقص کارهای گروهی توسط ژاپنی‌ها بود. فعالیت‌هایی بسیار حیاتی و عظیم برای نجات محیط زیست و جان انسان‌ها در مقابل تشعشعات اتمی نیروگاه‌های آسیب‌دیده‌، در زمانی کوتاه و فشرده انجام شدند اما در ایران در صورت وقوع و پیش آمد حادثه‌ای مشابه‌، به نظر نمی‌رسد کارهای گروهی، منظم، هدف‌مند و موفق به پیش روند. حفظ سود و منفعت فردی با ایجاد احتکار، بازار سیاه ، قاچاق و چند نرخه شدن کالاهای ضروری از اتفاقات احتمالی در ایران در موردی مشابه خواهد بود.

تفاهم در بین روشنفکران و نخبه‌گان ایرانی کیمیاست. عدم تفاهم‌، مجادله‌، اتهام‌زنی به طرف مقابل و ارایه‌ی اطلاعاتی ثابت نشده و بی‌مدرک از جمله اتفاقات معمولی هستند که در اکثر مناظره‌ها و مباحثه‌های ایرانی به چشم می‌خورند. چه مناظره‌ای رسمی بین روشن‌فکران و چه بحثی خودمانی بین چند دوست. آستانه‌ی تحمل ایرانی‌ها در مورد پذیرش نظر مخالف و استفاده از نظر و رای او بالا نیست.

مشاغل دولتی در ایران از کم بازده‌ترین فعالیت‌های گروهی در دنیا به حساب می‌آیند چرا که کارمندان تنها سعی می‌کنند ساعت‌های اداری را با حضور خود در اداره به نحوی پر کنند و برای آن‌ها کیفیت کاری که انجام می‌دهند چندان اهمیتی ندارد. رضایت مردم و چگونه‌گی انجام کار‌، تاثیر چندانی در میزان دریافتی کارمندان دولتی ایران ندارد و آن‌ها  خود را محق به کند‌کردن روند امور اداری می‌بینند. فساد اداری و نا‌کارآمدی فعالیت‌های گروهی دولتی در ایران چشم‌گیر است.

مربیان ورزشی برجسته‌ای از سراسر جهان به ایران دعوت شدند برای مدیریت تیم‌های ورزشی. قراردادهای کلانی با آن‌ها بسته شد و تعارف‌های زیادی رد و بدل شد اما اکثر آن‌ها پس از مدت کوتاهی دل آزرده و پشیمان از ایران رفتند و از سیستم مدیریت ورزش ایران و فساد گسترده‌ی موجود در آن شکایت‌ها داشتند. هم‌چنین عمر مدیریت‌های دولتی و کارهای گروهی در ایران پایین است پس آن‌ها نهایت تلاش خود را صرف به دست آورن منافع حداکثری از جای‌گاه خود در زمانی کم می‌کنند.

اشخاص موفق ایرانی فراوانند اما فعالیت‌های گروهی موفق در بین ایرانی‌ها فراوان نیست. ایران کشوری است با هفتاد‌و پنج‌میلیون تیم یک نفره و هفتاد‌و‌پنج میلیون کاپیتان.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,