Saturday, 18 July 2015
30 September 2020
گفت‌وگو با «شهریار آهی» فعال سیاسی

«هم‌بستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران»

2012 February 24

اردشیر زارع‌زاده/ رادیو کوچه

پس از شروع سال جدید میلادی دو کنفرانس در خصوص اتحاد اپوزیسیون در برون مرز برگزار شده است. کنفرانس اول توسط جمعی تحت عنوان «هم‌بستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران» در تاریخ 7 و 8 ژانویە 2012 در شهر کلن با حضور نمایندگان احزاب، گروها و افراد مستقل برگزار شد. این جمع علارغم این‌که وابستگی تشکیلاتی به نهاد «هم‌بستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران» ندارند اما تاسیس این نهاد در داخل ایران آن‌ها را برای تشکیل این کنفرانس در آلمان تشویق کرد. کنفرانس دوم در روزهای 4 و 5 فوریه (15 و 16 بهمن) به دعوت بنیاد «اولاف پالمه» در استکهلم سوئد برگزار شد که البته طراحان آن جمعی از فعالان سیاسی بودند.

دکتر «شهریار آهی» فعال سیاسی که در هر دو کنفرانس حضور داشت در گفت‌وگویی که پیش رو دارید به بررسی این کنفرانس‌ها پرداخته است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

شما هم در نشست کلن و هم در استکهلم بودید. این دو نشست را چگونه دیدید؟ آیا نسبت به اهدافی که اعلام کردند موفق بودند؟

هر دو این نشست‌ها هم‌گرایی فکری به وجود آوردند و مخالفان جمهوری اسلامی را به هم نزدیک کردند و به نتایجی رسیدند که کار جمعی را تسهیل می‌کند. هر دو تمرین‌های خوب بودند اما کافی نبودند. شکل‌گیری مبارزه از راه این هم‌کاری‌ها و هم‌نشینی‌ها به وجود می‌آید.

به نظر شما این دو نشست توانستند طیف وسیعی از نیروهای سیاسی و مدنی را در خود بگنجانند تا گفتمان ملی را تشکیل دهند؟

نمی‌توان گفت به صورت انحصاری می‌توانند پاسخ‌گوی همه‌ی طیف‌ها باشند. تفاوت‌هایی بین آن‌ها بود. در استکهلم بیش‌تر از نزدیکان آقایان موسوی و کروبی یا مرکزیت چپ حضور داشتند و دوستان دیگر هم در کلن بودند.

من ایران امروز را متکثر و بنابراین فعالیت اپوزیسیون جمهوری اسلامی و دموکراسی‌خواهان را پیورالیسم می‌بینم. فکر می‌کنم کانون‌های مختلفی باید به وجود بیایند و با هم هم‌کاری کنند تا جایی که هر کدام از این نشست‌ها به شکل گرفتن مشخص‌تر و به‌تر کانونی کمک کنند که فکر می‌کنم تجربیات قیمتی باشند.

شما در چند سال گذشته از برگزار کنندگان نشست هم‌بستگی از جمله چندین نشست در اروپا و نشست سال 2007 در پاریس بودید که تعداد زیادی از طیف‌های مختلف اپوزیسیون در آن‌ها شرکت داشتند. در نشست کلن نیز دو ماه پیش حضور داشتید. چطور شد در سازمان‌دهی نشست استکهلم هم فعالیت می‌کنید که طیف‌های دیگری را در مدیریت آن شاهد هستیم.

به خاطر این‌که نمی‌خواهم تعلقات طیفی خودم رل برجسته‌ای بازی کند. خیلی از تشکلات سیاسی برای این‌که ایده رهبران خود را جلو بیاندازند به وجود آمده بودند در حالی که بازی امروز این نیست. بازی امروز مبارزه مشترک با یک استبدادی است که همه چیز کشور را گرفته است. برای این کار باید تعلقات طیفی خود را کنار بگذارند. هم‌بستگی به معنی واقعی این است که همه جا سعی کنیم همه را به هم نزدیک کنیم.  من هر جایی که بتوانم خدمت کنم بدون هیچ نیتی برای پیش‌برد خواسته‌های طیفی خودم یا منافع خاصی، حاضر در خدمت باشم.

انتقاداتی به نشست استکهلم شد مانند این‌که طیف‌هایی دعوت نشدند یا افرادی که در این چند سال از پایه‌های ثابت بودند حضور نداشتند، شما چطور نسبت به این انتقادات برخورد می‌کنید؟

وقتی از رهبران تشکلات قومی، یاران نزدیکان آقایان موسوی و کروبی، سخن‌گویان دانش‌جویان لیبرال حضور دارند، فکر می‌کنم کمال کم‌لطفی است که بگویند طیف گسترده‌ای حضور نداشتند. مسلمن وقتی کم‌تر از 50 نفر دعوت می‌کنید که ظرفیت جلسه نیز همین بود، نمی‌توانید همه (طیف‌ها) را داشته باشید. این محدودیت مکان و جلسه بوده و نمی‌توان گفت تنها از یک طیف آن‌جا بودند. شاید بتوانم بگویم این متنوع‌ترین طیفی بود که در این جلسه با حضور حدود 46 نفر دیدم. البته نشست‌های پاریس بیش‌تر از سه برابر این جلسه بودند.

من از این‌که می‌گویند خبرنگاران نبودند تعجب می‌کنم. هوشنگ اسدی، نوشابه امیری، علیرضا نوریزاده، احمد رافت، جمشید برزگر از بی‌بی‌سی و احمد باطبی ژورنالیست نیستند؟ چطور می‌توان گفت آن‌ها حضور نداشتند؟

آن‌ها به عنوان ژورنالیست دعوت شده بودند یا به عنوان فعال مدنی؟

جلسه با قواعد بنیاد پالمه بود نه با تصمیم ما. تصمیم آن‌ها این بود که قواعد «چتم هوس» (Chatham House Rule) رعایت شود. یعنی این‌که شما نمی‌توانید در جلسه دوربین ببرید اما خارج از جلسه می‌توانید از آن‌چه در آن گذشت بگویید اما نمی‌توانید از فرد خاصی نقل قول کنید به جز این‌که اجازه آن فرد را داشته باشید. این برای جلسات بین‌المللی قاعده استانداردی است تا همه راحت‌تر حرف خود را بگویند که این جلسه نیز با این قاعده شکل گرفته بود.

گفته می‌شود روند دعوت از مهمانان مخفیانه بوده و گفته شده به کسی اطلاع داده نشود. علت آن چه بود؟

خود بنیاد پالمه گفته بود که چند نفر از مدعوین خواسته بودند هویت آن‌ها فاش نشود بنابراین لیستی که اسامی آن‌ها نیز در آن هست منتشر نشود. هیچ احتیاجی نبود همه مسایلی که در آن جلسه صحبت شد علنی شود.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,