Saturday, 18 July 2015
19 September 2020
در اعتراض به فداییان خلق:

«آقایان به راستی در کجای جهان ایستاده‌اید؟»

2012 February 24

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد. نظر‌های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید

شنیدیم و خواندیم که در روز ۱٨ فوریه‌ی ۲۰۱۲، در شهر «اسن» آلمان سازمان فداییان خلق (اکثریت) بزرگ‌داشتی در یادبود چهل‌و‌یکمین سال‌گرد قیام «سیاه‌کل» برگزار نموده و در کمال شگفتی، یکی از سخن‌رانان اصلی این سمینار، آقای «رجب‌علی مزروعی» (نماینده‌ی پیشین مجلس شورای اسلامی) بوده است. برای ما که وابستگی سازمانی و گروهی و حزبی نداشته و نداریم، بی‌آن که خواسته باشیم «سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران» و روی‌کرد تاریخی آن را «تقدیس» کنیم، از آن جایی که به این جنبش آزادی‌خواهانه‌ی تاریخ معاصر ایران علاقه‌مندیم، عمل‌کرد سازمان اکثریت تکان‌دهنده بود. بدیهی است که هر کس می‌تواند حرف خود را بزند و نقد و آرایش را داشته باشد ولی سازوکاری که منجر به چنین قلب ماهیتی می‌شود برای ما پرسش برانگیز است. قصد ما تخطیه‌ی آقای مزروعی نیست، بلکه پرسشی است از مسوولین سازمان اکثریت که به نوعی، خود را منادی آرمان‌های فداییان می‌داند و آن این که چگونه آقای مزروعی که از معتقدین به آرمان‌های مذهبی و جمهوری اسلامی هستند (و بارها هم بر آن پای فشرده‌اند) و از مخالفین جریانات روشن‌فکری چپ بوده‌اند، در انتخاب آن‌ها برای تجلیل و نکوداشت قیام سیاه‌کل جای گرفته است؟ آیا این کار  آن هم در این فضای مه‌آلود که سردسته‌ی شکنجه‌گران ردای برائت می‌پوشد و منادی حقوق بشر شده است‌نعل وارونه‌ای نیست که دعوت‌کنندگان این سمینار بر مسیر ناهموار تاریخی ما می‌زنند؟ به راستی چرا می‌خواهند بر چشم‌پویندگان در راه و نسل آینده خاک بپاشند و سکه‌ی تقلبی به آن‌ها بنمایانند؟ آقایان: به راستی در کجای جهان ایستاده اید؟

ما، امضاکنندگان که در سال‌های سیاه شصت‌و‌هفتاد از بازماندگان جنبش فدایی روایت جان‌باختگی و شرافت شنیده‌ایم و در بازتولید نقاط قوت این جنبش ماندگار، کوشیده‌ایم و البته بر آن در برخی جای‌ها نقد نیز داشته‌ایم. اکنون می‌بینیم که آقای مزروعی قرار است جنبش فداییان خلق را گرامی بدارد، چه می توانیم کرد جز این که متاسف باشیم برای جریانی که خود را ادامه‌ی تاریخی فداییان نشان می‌دهد اما درتلاش است با سیاسی کاری‌ها و مصلحت‌طلبی‌های دور از آرمان «ببرهای عاشق»، آن را مستحیل سازد. آیا این اعلام رسمی آغاز به کار تجارت خانه‌ای سیاسی نیست که دیوارهایش پر است از عکس‌های یادگاری با جنازه‌ها؟ آیا این صحنه از نمایش سازمان اکثریت، کمدی به بار آمده از تکرار تراژدی گذشته‌ی آن‌ها نیست؟

نزد ما، اقدام اخیر فداییان اکثریت جدا از رویه‌ی تاریخ حیات‌اش، از جمله خط‌و‌مشی سال‌های اخیر آن در انتزاع از جامعه‌ی معترض به منظور اتحاد با «بالادست»‌ها  نیست و بنا به جهت‌گیری‌های متناقض و آشکارا ضد چپ این سازمان، سویه‌ی غیرمنتظره و شگفتی‌آوری در آن نمی‌بینیم. اما از آن جا که سازمان اکثریت با اجتناب از اعلام رسمی گسست خود با جنبش فدایی، کماکان سرمایه‌ی معنوی این جنبش را به نفع مشی کنونی خود هزینه می‌کند، انتشار این متن را ضروری یافتیم. چرا که جنبش فدایی را بخشی از میراث مبارزاتی مردم می‌دانیم که وفاداری به آن لازمه تداوم رادیکالیسم در زنجیره مبارزات اجتماعی است.

لحظه‌ای چشم‌ها را می‌بندیم و بر ذهن سیال می‌گذرانیم، «امیر‌پرویز پویان» را که لختی سر می‌جنباند و زیر لب زمزمه می کند: «تاریخ توالی فصول نیست، چشم‌اندازهای بی‌بازگشت است.

فوریه ۲۰۱۲ بیست‌ویکم

مریم افشاری – بابک اکبری فراهانی – بهزاد باقری – فاطمه حسن زاده- امین حصوری – بهمن خدادادی- مینا زاده – فواد شاکری فرد – سوسن شهبازی- غزال طبری – فرشین کاظمی نیا – آرش کیا – امیرمحسن محمدی – پژهان مختاری – آرمان معجنی- یونس میرحسینی- آرمین نیکنام – مرضیه هداوند – حمید یاوری – هژیر پلاسچی، عسل اخوان، منصور تیفوری، مصی شیروانی، طاها زینالی

.

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,