Saturday, 18 July 2015
28 September 2020
دایره‌ی شکسته

«از این ور به اون ور»

2012 February 25

مه‌شب ‌تاجیک/رادیوکوچه

همه‌ی ما کمابیش با مسئله‌‌ای به نام اسباب‌کشی روبه‌رو بوده‌ایم. اسباب‌کشی، شکل‌ها و فرمت‌های مختلف دارد تا جایی‌که شرکت‌هایی چندمنظوره، با نیت کمک به افراد در اسباب‌کشی تاسیس شده‌اند که با خلاقیت‌هایی در این زمینه، برای سهولت این امر به افراد کمک می‌کنند. اسباب‌کشی همیشه مقوله‌ای سخت و طاقت‌فرسا بوده است و برای جابه‌جایی با هرشکلی از پدیده‌ی اسباب‌کشی، از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر، از شهری به شهری یا حتا از کشوری به کشور دیگر همیشه استرس‌ها و فشار اسباب‌کشی، انسان‌ها را دچار مخاطره می‌کند. اما چرا؟

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

واقعیت این است که زمانی که افراد ناچار به اسباب‌کشی می‌شوند، با مسئله‌‌ای سخت و طاقت‌فرسا مواجه هستند. گاهی مجبور به جابه‌جایی انبوهی از وسایل هستند، که در نظر بعضی از آنان، این وسایل تلاش یک عمر زندگی آنان است، گاهی پس از سال‌ها استفاده از وسایل‌‌شان، تمام آن‌ها را مستعمل دانسته و با ورود به خانه‌ی جدید تمام آن‌ها را از ابتدا می‌خرند و زندگی با فرمت تازه‌ای درست می‌کنند. یکی از مشکلاتی که به خصوص برای ایرانیان در اسباب‌کشی وجود دارد، حجم عظیمی از وسایل است که مجبور به جابه‌جایی آن‌ها هستند. زندگی‌های آن‌ها از یک یا دو سال تا سی سال یا بیش‌تر، حجم انبوهی از وسایل را داراست. یکی از دلایل عمده‌ی آزار دیدن آن‌ها همین مسئله‌ است.

گاهی در جابه‌جایی‌ها افراد با وسایل زیادی روبه‌رو می‌شوند که به صورت دست نخورده و بدون استفاده سال‌ها در گوشه‌ی کمدها خاک خورده‌اند و حالا یا ناچار هستند آن‌ها را دوباره به یک کمد جدید منتقل کنند تا بازهم دست نخورده خاک بخورد یا آن‌ها را به زباله‌دان‌ها بسپارند تا میزان وسایل برای جابه‌جایی کم‌تر شود. یکی از مسایلی که هرگز برای انباشت وسایل به آن فکر نمی‌شود آلوده کردن طبیعت است. یک کلان شهر در نظر گرفته شود، اگر هر روز درصدی از آنان با وسایل خود و استفاده از کارتون‌ها، پلاستیک‌ها، و دیگر وسایل این‌چنینی به اسباب‌کشی بپردازند، چه میزان صدمه به طبیعت وارد شده و اندازه‌ی تخریب در چه حد خواهد بود. طبق آمار حدود یک سوم جمعیت ایران فاقد مسکن هستند. اگر به طور متوسط حدود یک یا دوبار در دو سال هم اسباب‌کشی کنند رقم وحشت‌ناکی را شامل خواهد شد. ضمن  این‌که گاهی به دلیل کمبود فضای خانه‌های شهری دغدغه نگه‌داری بعضی از وسایل بسته‌بندی مثل کارتون تلویزیون و مابقی دست‌گاه‌های صوتی و تصویری که حساس هستند هزینه‌ها و دردسرهای زیادی خواهد داشت.

مسئله‌‌ی دیگر فرهنگ جمع کردن وسایل است که بنا به دلایل زیادی مانند خاطرات و نوستالژی‌ها در بعضی از افراد مشهود است. مثل چیزهای قدیمی و کهنه که به عنوان میراث نگه‌داری می‌‌شوند و این مسئله‌ باعث می‌شود که ما به تسخیر اشیا درآمده و آن‌ها برای ما تعیین کننده‌ی سطح زندگی‌‌مان باشند. وقتی به کشور دیگر نقل مکان می‌کنی، می‌بینی که با یک چمدان ساده و وسایل ضروری می‌توان از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر نقل مکان کرد و انباشت وسایل به شدتی که در فرهنگ ما رایج است لزومی ندارد. گاهی در فرهنگ ما اگر کسی وسایل کم و ساده‌ای داشته باشد و در یک مهمانی بشقاب‌ها و قاشق‌هایی یک دست به میزان کافی که عمومن این میزان کافی بالای چهاردست است نداشته باشد، بی‌مبالات و بی‌توجه خوانده می‌شود. به همین دلیل تمام سعی افراد بر این است که وسایل زیادی را گرد خود بیاورند و این مسئله‌ نه تنها به هنگام جابه‌جایی آزار دهنده خواهد بود بلکه فرهنگ مصرف‌گرایی را نیز به شدت رواج می‌دهد. شاید جابه‌جایی با یک چمدان کاری در حد یک شوخی به نظر بیاید به خصوص که اگر صحبت از یک خانواده باشد، ولی شاید با شروعی اندازه‌ی پنچ چمدان نه سه کامیون بشود فرهنگ انباشت نکردن وسایل به دوروبر خود را گسترش داد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,