Saturday, 18 July 2015
20 September 2020
پس‌نشینی تند

«تلاش‌ها بیهوده است، او نمی‌آید»

2012 February 28

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

جشن‌واره‌ی فیلم اسکار مانند هر فستیوال دیگری بر مبنای سلیقه‌ی داوران و گردانندگانش اداره می‌شود. البته همیشه درباره‌ی داوری‌های این جشن‌و‌‌اره و جوایزش حرف و حدیث‌های فراوانی وجود داشته است. برای مثال باید بدانید که یکی از و به اعتقاد بسیاری برترین فیلم تاریخ سینما یعنی «همشهری کین»، تنها جایزه‌ی به‌ترین فیلم‌نامه‌ی اصیل را برای کارگردانش «اورسن ولز» به ارمغان آورده و در موارد بسیاری در حق برخی از به‌تر‌ین فیلم‌های تاریخ سینما هم‌چون «پرتغال کوکی»، «اینک آخرالزمان»، «راننده تاکسی» و «فارگو» کم لطفی شده است. به همین سبب بوده که داوری‌ها همیشه اعتراضاتی را در پی داشته است. برای نمونه بد نیست بدانید که «آل پاچینو» برای فیلم «پدرخوانده1» نامزد جایزه اسکار به‌ترین بازی‌گر مرد مکمل شده بود ولی او در مراسم اسکار شرکت نکرد چون از این ناراحت بود که چرا باید برای نقش مکمل نامزد شود در حالی که حضور او در فیلم بیش‌تر از «مارلون براندو» بوده است که برای همین فیلم جایزه اسکار به‌ترین بازی‌گر مرد نقش اول را گرفت.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

در برخی از موارد این اعتراضات از حد مسایل شخصی فراتر رفته و جنبه‌ی سیاسی و اجتماعی پیدا کرده است. برای مثال زمانی که «براندو» برای دومین بار جایزه اسکار را به دست آورد آن را نپذیرفت، در مراسم حاضر نشد و به جای خود یک سرخ‌پوست را به مراسم اسکار فرستاد تا بیانیه‌ی او را به نفع سرخ‌پوستان و در اعتراض به تصویر نادرستی که هالیوود از صاحبان اصلی سرزمین آمریکا ارایه داده است بخواند. اما در برخی موارد حکایت از این حد فراتر می‌رود و هنرمندی در اسکار شرکت نمی‌کند چرا که از اساس این جشن‌واره را فستیوالی هنری نمی‌داند و این فرد کسی نیست جز «وودی آلن» بزرگ. «وودی آلن» تنها یک‌ بار و آن هم در سال 2002 در مراسم اسکار حضور یافت تا مونتاژی از صحنه‌های فیلم‌هایی که درباره‌ی حوادث 11 سپتامبر ساخته شده بودند را نشان دهد تا از این طریق فیلم‌سازان را به بازگشت به نیویورک تشویق کند. او امسال در حالی برای بیست‌وسومین بار نامزد و برنده‌ی جایزه‌ی اسکار شد که حتا یک‌بار هم برای دریافت جایزه‌اش در مراسم حضور نیافته است. «وودی آلن» نخستین کسی است که سه‌بار جایزه اسکار فیلم‌نامه را کسب کرده است. جالب است بدانید او در اظهارنظری درباره‌ی فیلم‌های امسال جشن‌واره‌ی اسکار گفته است: «به‌ترین فیلم سال «جدایی نادر از سیمین» است و باقی مسایل درباره‌ی جوایز…»

برخی سینماگران حضور نیافتن «وودی آلن» در مراسم اعطای جوایز اسکار را توهین او به فعالان عرصه‌ی هنر هفتم تلقی می‌کنند اما نظر خود «آلن» چیز دیگری است. او درباره‌ی مراسم اسکار سال 1978 می‌گوید: «این گونه برنامه‌ها برایم ارزشی ندارند. گمان نمی‌کنم که آن‌ها بدانند که چه کار دارند می‌کنند. وقتی که ببینید چه کسانی برنده می‌شوند یا چه کسانی برنده نمی‌شوند، آن وقت می‌فهمید که این جایزه‌ی اسکار چه چیز مزخرفی است. آن‌ها سیاسی هستند و اهل معامله و مذاکره گرچه انسان‌های شایسته‌ی زیادی با لیاقت برنده شدند ولی کل مفهوم این جایزه‌ها احمقانه است. من نمی‌توانم خودم را تسلیم قضاوت دیگران بکنم، چون اگر شما وقتی که آن‌ها بگویند تو شایسته‌ی جایزه‌ای هستی، این را بپذیرید، در آن صورت، زمانی هم که بگویند شایسته نیستی باید قبول کنی. می‌دانم که خیلی وحشت‌ناک به نظر می‌‌رسد، اما برنده‌ی اسکار شدن به خاطر فیلم «آنی هال» برایم هیچ مفهومی نداشت.»

به هر روی این سینماگر متفاوت نیویورکی به جشن‌واره‌ی «کن» می‌رود، در فستیوال موسیقی جاز «کلارینت» می‌زند اما در مراسمی که بیش‌تر شبیه سالن مد است تا جشن‌واره‌ی سینمایی شرکت نمی‌کند. فراموش نکنیم که او هنرمندی مراسم‌گریز با اعتماد به نفسی بالا و نظمی آهنین است، او «وودی آلن» است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,