Saturday, 18 July 2015
30 September 2020
پس‌نشینی تند

«روش‌ها و بسترها»

2012 March 04

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

یکی از رازهای موفقیت سیاست‌مداران بزرگ این است که در تصمیمات مهم خود شرایط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جوامع مختلف را در نظر گرفته و بر اساس آن عمل می‌کنند، ویژگی که در کم‌تر سیاست‌مداری یافت می‌شود. روش اعمال تحریم بر علیه کشورهایی که با جهان و یا بخشی از قوانین بین‌الملل سر ناسازگاری دارند موضوع تازه‌ای نیست. اما آن چیزی که مایه‌ی تاسف است یک‌سان بودن این روش‌ها درباره‌ی کشورهایی است که تفاوت‌های چشم‌گیری میان شرایط آن‌ها وجود دارد. در جریان تنش‌های اخیر غرب و جمهوری‌اسلامی بر سر انرژی هسته‌ای، روش برخورد آمریکا و غرب با ایران از روی تجربه‌ی عراق الگوبرداری شده‌است در صورتی‌که شواهد نشان می‌دهد نتایج این بازی یک‌سان نخواهد بود.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

ایرانی‌ها به گواه دوست و آشنا مردمی هستند به شدت تجمل‌گرا. حتا در مقایسه با قشر متوسط کشورهای جهان اول، در خانه‌ی تهی‌دست‌ترین مردم ایران نیز چندین برابر آن‌ها لوازم لوکس و تزیینی یافت می‌شود. ایرانی‌ها علاقه‌ی فراوانی به خرید و داشتن ملک دارند و به‌طور معمول فقیر در ایران به کسی گفته می‌شود که خانه‌اش اجاره‌ای است. بسیاری از خانواده‌های طبقه‌ی متوسط و رو به بالا در ایران به غیر از خانه یا آپارتمان، ویلا، زمین و یا ملک دیگری نیز دارند که به طور معمول برای فرزندان به ارث باقی خواهد ماند. ایرانیان به ثبات علاقه‌ی وافری دارند و از تغییرات می‌ترسند چه این تغییرات مربوط به شغل آن‌ها باشد چه وضعیت خانوادگی و یا اقتصادی آن‌ها. شاید به همین سبب است که بسیاری از هم‌وطنان ما عاشق مشاغل دولتی‌اند، چون به نسبت کارهای آزاد هم قابل اعتمادتر است و هم پایدارتر.

حال برگردیم به تحریم‌ها. راستش برعکس آن چیزی که در ظاهر ادعا می‌شود هدف اولیه‌ی این فشارها نظام جمهوری‌اسلامی نیست. درست است که هدف نهایی حکومت است اما این راه از میان مردم می‌گذرد. یعنی قرار بر این است تا مشکلات برآمده از تحریم‌ها صدای مردم را درآورده، نسبت به حکومت که عامل این بدبختی‌هاست بدبین کند و در نتیجه اعتراضات عمومی را دامن بزند و در نهایت به سرنگونی نظام منجر شده و یا حداقل حکومت را وادار کند تا برای پیش‌گیری از چنین اتفاقی از مواضع خود کوتاه بیاید. غربی‌ها امیدوارند که مردم از ترس جنگ پشت سر حاکمان جمهوری‌اسلامی را خالی کنند. اما آن چیزی که انتخابات اخیر مجلس شورای‌اسلامی نشان داد چیز دیگری بود. درست است که میزان مشارکت خیلی بالا نبود اما پایین هم نبود. به گمان نگارنده حاکمان نظام بیش از غربی‌ها و اپوزیسیون مردم خود را می‌شناسند و از همین روی بود که یکی از به‌ترین و موثرترین تبلیغات روزهای اخیر برای کشاندن مردم به پای صندوق‌های رای ترساندن آن‌ها از جنگ و حمله‌ی نظامی به ایران بود.

مسوولان نظام خوب می‌دانند که بخش فراوانی از مردم ما در مخالفت و انتقاد فقط تا آن‌جایی پیش می‌روند که به ثبات اقتصادی، اجتماعی و خانوداگی موجود آن‌ها لطمه‌ای وارد نشود و تحریم‌ها و جنگ احتمالی غرب بر علیه ایران به‌ترین بهانه برای ترساندن آن‌هاست. کافی‌ست تا به چرخش 180 درجه‌ای «علی خامنه‌ای» در سخنان حدود یک ماه پیش او و حرف‌هایش در صبح روز رای‌گیری دقت کنیم تا همه‌چیز روشن شود. خامنه‌ای که تا پیش از این از بی‌ثمر بودن تحریم‌ها و غیربحرانی بودن شرایط و بلوف بودن بحث حمله‌ی نظامی می‌گفت به یک‌باره از حضور در انتخابات برای پیش‌گیری از جنگ می‌گوید: «این روزها قدرت‌های شکست خورده استکباری می‌خواهند با ایجاد هیاهو خود را حفظ کنند، مسایلی مانند حقوق‌بشر و تحریم و البته تهدیدهای لفظی را علیه ایران به کار می‌برند. هر چه انتخابات پرشورتر برگزار شود، برای آینده و آبرو و حفظ امنیت و مصونیت کشور بهتر است.»

یادمان نرود زمانی که «عسگراولادی» چند ماه پیش در رسانه‌ها از احتمال به‌وجود آمدن قحطی در کشور سخن گفت همه از پخش چنین سخنانی در صدا و سیمای جمهوری‌اسلامی دهان‌شان باز ماند. اما این نشان می‌دهد که نظام به‌تر از هر کسی می‌داند که تحریم‌ها بیش از آن‌که مثبت باشد مردم را ‌ترسانده است و با وجود آن‌که سبب هم‌دلی میان آن‌ها و حاکمیت نشده اما آن‌ها را به مشارکت در انتخابات ترغیب کرده‌است. با توجه به تمام این مسایل می‌توان دید که روش‌های غرب بر علیه ایران متاسفانه بر اساس تحلیل و شناخت مناسب از رفتارهای اجتماعی، فردی و فرهنگی مردم ما صورت نگرفته و همین موضوع سبب شکست این سیاست‌ها شده‌است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , , , 

۱ Comment


  1. رضا پرچی زاده
    1

    خوب بود.