Saturday, 18 July 2015
22 September 2020
سکانس آخر- بخش دوم

«از رقص تا جدایی»

2012 March 09

مهدی / رادیو کوچه

mehdi@koochehmail.com

در بخش دوم قصد بر این است که به دو اثر آخر «اصغر فرهادی» نگاهی داشته باشیم.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«درباره الی»

با دیدن «درباره الی» به این نکته پی می‌بریم که بعد از گذشت چهار اثر از فرهادی، این کارگردان صاحب سبک و سیاق خاص خودش شده و در تمامی آثارش یکسان است و فقط با نگاه‌های متفاوت و خلاقانه‌ای به نمایش می‌گذارد. فرهادی در این فیلم هم به سراغ شک، تردید، دروغ، خیانت و هم‌چنین انتهای باز رفته است.

فیلم از دو بخش تشکیل شده است که در بخش اول شاهد چند خانواده هستیم که دسته جمعی به سفر شمال می‌روند و مثل تمامی این سفرها که با هیجان و بذله‌گویی هم‌راه است. در این بخش تمامی خانواده‌ها با هم یک رابطه‌ی صمیمی و نزدیک دارند و نقطه‌ی عطف این بخش، بازی پانتومیمیمی است که در شب اول بازی می‌کنند و از همین سکانس می‌توان به تفکر خیلی از شخصیت‌های فیلم پی برد، این بخش تا آن‌جایی پیش می‌رود که پسر در حال غرق شدن در دریا است و بعد از نجات یافتن پسر از دریا همه به دنبال «الی» می‌گردند و فکر می‌کنند وی برای نجات پسر به دریا رفته است. ولی تمامی تلاش‌ها برای پیدا کردن «الی» بی‌فایده است و در همین جا است که «سپیده» با بازی «گلشیفته فراهانی» باز‌گو می‌کند که دروغ گفته است و در حالی که «الی» را برای آشنا کردن با «احمد» با جمع هم‌راه کرده است می‌دانسته که «الی» نامزد داشته است.

از این سکانس تمامی شخصیت‌ها با هم درگیر می‌شوند و فرهادی به خوبی نشان می‌دهد که چگونه دروغ و تهمت می‌تواند شیرازه‌ی یک خانواده و جمع را از هم بپاشاند. در این‌جا لازم به ذکر است فیلم‌برداری خیلی خوب فیلم به خصوص در سکانس غرق شدن پسر در دریا که با لانگ‌شات و فیلم‌برداری روی دست دلهره‌ی شخصیت‌ها را به خوبی به بیننده منتقل می‌کند.

در انتها باید گفت کل فیلم را شاید بتوان در یک دیالوگ «احمد» خلاصه کرد، «یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایان است» و در حالی که «الی» یک پایان تلخ را انتخاب می‌کند، بقیه شخصیت‌ها با دروغ‌ها و تهمت‌های خود شاید نتوانند در هیچ زمانی خود را ببخشند و از یک تلخی بی‌پایان رنج ببرند.

 «جدایی نادر از سیمین»

 فیلم با سکانسی در دادگاه شروع می‌شود و خواسته‌های متفاوت یک پدر و مادر را به نمایش می‌کشد که برای دخترشان آینده متفاوتی را در نظر گرفتن که مادر در نقش «سیمین» با بازی «لیلا حاتمی» قصد بر مهاجرت دارد و پدر در نقش «نادر» با بازی «پیمان معادی» قصد بر ماندن آن هم به دلیل احساس مسوولیت به پدر پیرش که آلزایمر هم دارد، ولی برای دختر در نقش «ترمه» با بازی «سارینا فرهادی» که دختر واقعی فرهادی است، ماندن یا رفتن فرقی ندارد و بیشتر ترجیح می‌دهد خانواده در کنار هم باشند.

فیلم با همین ریتم پیش می‌رود تا آن‌جا که «راضیه» با بازی «ساره بیات» برای نگه‌داری از پدر «نادر» وارد خانه‌ی آن‌ها می‌شود. یک روز «راضیه» پدر «نادر» را در خانه، تنها رها می‌کند و در حالی که «ترمه» و «نادر» وارد خانه می‌شوند، شاهد صحنه‌ای دل‌خراش می‌شوند که پدرش در حالی که به تخت بسته شده و بیهوش به روی زمین افتاده است و خبری هم از راضیه نیست. وقتی «راضیه» بر می‌گردد، «نادر» که از دستش عصبانی است وی را از خانه بیرون می‌کند و در همین رابطه‌ها و کش و قوس‌ها شاهد دروغ و پنهان کاری‌هایی از شخصیت‌ها هستیم.

در اثر دروغی که «نادر» می‌گوید و خود را با مصلحت دانستن آن راضی می کند، در ابتدا اعتماد دخترش را نسبت به خود از دست می‌دهد و هم‌چنین «راضیه» در حالی که بچه‌ی در شکمش را در اثر ضربه از دست داده است، این موضوع را به گردن «نادر» می‌اندازد و این در صورتی است که ممکن است این مسئله در اثر تصادفی که داشته رخ داده است و این موضوع را از همه پنهان می‌کند و با این کار هم «نادر» را از خانواده‌اش دور می‌کند و هم به اعتقادات خود پشت می‌کند، ولی هر چند که در آخر وقتی قرار بر این می‌شود که «نادر» پول دیه به «راضیه» و شوهرش «حجت» با بازی «شهاب حسینی» بدهد، از ترس اینکه پول دیه حرام باشد، راضیه موضوع را به «حجت» اطلاع می‌دهد.

از سکانس‌های پویای فیلم که در محیط‌های بسته بگذریم که موجب خستگی بیننده نمی‌شود، باید اشاره‌ای به بازی کم نظیر «شهاب حسینی» داشته باشیم که به واقع نسبت به سایر بازیگران تفاوت زیادی داشت به خصوص در سکانسی که «راضیه» راز خودش را با وی در میان می‌گذارد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , ,