Saturday, 18 July 2015
29 September 2020
پس‌نشینی تند

«تصویری در آینه»

2012 March 25

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

«رئالیتی تی‌وی» یا «رئالیتی‌شو» به مجموعه برنامه‌های واقع‌گرایانه‌ای گفته می‌شود که در آن‌ها از بازیگران حرفه‌ای و فیلم‌نامه استفاده نمی‌شود و شرکت‌کنندگان به طور معمول زندگی عادی خود را برای دریافت جایزه به نمایش می‌گذارند. این گونه از برنامه‌ها سال‌هاست که در کانال‌های تلویزیونی غربی و به‌خصوص آمریکایی ساخته و پخش می‌شود و از مخاطبان فراوانی نیز برخوردار است. یکی از آخرین نمونه‌های آن برای ما ایرانیان اندکی با قبلی‌هایش فرق می‌کند. سریال «Shahs of Sunset» درباره‌ی جامعه‌ی ایرانیان محله‌ی «بورلی‌هیلز» در «لس‌آنجلس» است. به‌محض شروع این سریال، واکنش‌های تند و تیزی در جامعه‌ی ایرانی بروز کرده‌است. ریشه‌ی این حساسیت‌ها در کجاست.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

نوک پیکان حمله‌ی بیش‌تر این نکوهش‌ها و انتقادات متوجه کاراکترها و شخصیت‌هایی است که به‌عنوان نمونه‌هایی از جامعه‌ی ایرانی به آمریکاییان معرفی شده‌اند. مردم فکر می‌کنند نباید این الگوها به عنوان غالب ایرانی‌ها مطرح می‌شده‌ است. بسیاری از آن‌ها می‌گویند که این سریال پر است از شخصیت‌های ساده‌لوح، الکی‌خوش، سکسی و احمق و به گمان آن‌ها این تصویری نژادپرستانه و به شدت اغراق‌آمیز از جامعه‌ی ایرانی در آمریکاست. اما واقعن سبب ناراحتی چیست؟ هر کسی چند وقتی را در «ال‌ ای» زندگی کرده‌باشد خوب می‌داند که ایرانی‌ها کم و بیش همانند شخصیت‌های همین سریال تفریح و زندگی می‌کنند و اگر هم توانایی انجام این کار را نداشته باشند، حداقل ایده‌آل و آرزوی‌شان که هست و این سریال در حقیقت همان بخش را بزرگ‌تر کرده‌است.

ایرانیان «لس‌آنجلس» دوست دارند هم‌وطنان‌شان را در حال رانندگی با ماشین‌های گران‌قیمت و نوشیدن شراب‌های چند صد دلاری در میمهانی‌های آن‌چنانی آخر هفته ببینند و از سوی دیگر یادمان نرود که آمریکایی‌ها و از جمله نسل دوم مهاجرانی که با این فرهنگ بزرگ شده‌اند، به نمایش ثروت و شکوه در نمایش‌های تلویزیونی علاقه‌مندند. این مجموعه‌ی تلویزیونی نیز همین کار را انجام می‌دهد. در روز اول نمایش سریال هم حدود یک‌و‌نیم میلیون نفر پای نمایش‌گرهای خود نشستند و کار را دیدند، پس علت این همه غرزدن‌ها چیست؟

نویسنده گمان می‌کند که همه چیز به روحیه‌ی ریاکارانه‌ی ما ایرانیان باز می‌گردد. در حالی که رویا و ایده‌آل بسیاری از جوانان ایرانی در «لس‌آنجلس» داشتن زندگی‌هایی به سبک بازیگران این سریال است و بیش‌تر آن‌ها این تفریحات را در مدل‌های کوچک‌ترش انجام می‌دهند. اما نوبت که به معرفی ایرانیان می‌رسد دوست دارند تا از آن‌ها تصویری از یک اقلیت تحصیل‌کرده، با شخصیت، عمیق و روشن‌فکر ارایه شود که اهل تفریحات و خوش‌گذرانی‌های سطحی نیستند و سخنان و بحث‌های پیش‌پاافتاده و خاله‌زنکی در بین آن‌ها رواج ندارد. چه خوش‌مان بیاید و چه نیاید این بخش از ایرانیان آمریکا سنگ به دست گرفته و در حال شکستن آینه‌ای هستند که به درستی تصویری روشن و آشکار از خودشان را به آن‌ها نمایش می‌دهد.

برای من دیدن واکنش تهیه‌کنندگان آمریکایی به موج انتقادات ایرانیان بسیار جالب‌تر است. چرا که گمان می‌کنم آن‌ها که تلاش کرده‌اند یک تصویر مرفه و موفق و با نزدیک‌ترین سطح به حقیقت زندگی ایرانیان ثروتمند در «بورلی‌هیلز» را به نمایش بگذارند از این همه حملات شگفت‌زده خواهند شد. واقعیت این است که هیچ‌کس در دنیا به غیر از خود ایرانی‌ها از پیچیدگی‌های شخصیتی‌شان آگاه نیست و فقط یک ایرانی می‌تواند بفهمد که حال و روز ایرانیان مقیم «لس‌آنجلس» پس از دیدن این سریال چگونه است، احساس حسادت و حسرت توام با عصبیت.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , ,