Saturday, 18 July 2015
16 October 2021

«شعار حمایت از تولید ملی با اقتصادی آشفته‌تر از همیشه»

2012 April 10

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد. نظر‌های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید.

مهدی رود

اختلاف عمیق بین باند احمدی‌نژاد و اصول‌گرایان از یک طرف و افشای اختلاس بزرگ  از سویی دیگر را می‌توان از برجسته‌ترین نقاط در فضای  سیاسی – اقتصادی ایران در سال نود دانست‌.

 گرچه ابعاد اختلاس سه هزار میلیارد تومانی آن‌قدر گسترده بوده که شریان‌های آن به طریقی هم به دولتی‌ها و اطرافیان رییس دولت انتصابی و هم برخی چهره‌های اصول‌گرا و نمایندگان این طیف در مجلس متصل می‌شد‌. افرادی  مانند علا‌الدین بروجردی (‌رییس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس‌) از اصول‌گرایانی بوده که حتا در مقطعی که حساسیت نسبت به این پرونده در نزد اذهان عمومی بالا رفته بود به‌وسیله ضابطان‌ قضایی مورد بازجویی قرار گرفت که البته که این پی‌گیری‌ها به علت نفوذ و توصیه‌های افراد با نفوذ در بیت رهبری مبنی بر عدم برخورد و تعقیب قضایی ایشان که ناگزیر به زنجیره‌های بالاتر نظام ختم می‌شد، مسکوت گذاشته شد‌. مه آفرید امیر خسروی متهم اول اختلاس بزرگ امروز در پنجمین جلسه این دادگاه حاضر خواهد شد‌. محکمه‌ای که به زعم بسیاری از افراد صاحب رای در این پرونده، امیر خسروی به عنوان متهم نفر اول «مفسد فی‌الارض» شناخته خواهد شد و بی‌شک حکمی برابر با اعدام خواهد داشت‌.

سال نود در حالی در برگیرنده همه این جریانات بود که بنا بر رسم نا‌مبارک این چند ساله و با در نظر گرفتن این اختلاس کذایی، از طرف رهبر حکومت  به سال «جهاد اقتصادی» نام‌گذاری شد‌. جهاد اقتصادی و اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در کنار هم بارها دست‌مایه طنز بسیاری از طنز‌نویسان قرار گرفته و می‌گیرد‌. به هر صورت سال نود با پایان  رسید و بهار نود و یک در میان کوهی از مشکلات اقتصادی که عرصه زندگی را از همه سمت بر مردم تنگ کرده است از راه رسید‌. مطابق معمول رسانه‌های گوش به زنگ حکومت بی‌صبرانه منتظر بودند تا پیام رهبر رژیم اسلامی را در اولین ساعات سال نو دریافت کنند تا از همان ابتدا گوی سبقت عوام فریبی را از یک‌دیگر بربایند، شاید یکی از نهاد‌هایی که چهره شاخصی در اشاعه این شعار تبلیغاتی ولی فقیه داشت، شهرداری تهران بود به طوری که تنها پس از گذشت 24 ساعت اعلام این شعار از طرف خامنه‌ای با وجود تعطیلات ابتدای سال، بنرهای منقش به این پیام را بر روی در و دیوار و تابلو‌های مخصوص تبلیغات شهر قرار گرفت.

سال «حمایت از تولید ملی و کار و سرمایه داخلی» در حالی از سوی رهبر رژیم مطرح می‌شود که در عرصه تولید و صنعت و امنیت شغلی نیروی کار در بدترین شرایط چند سال اخیر قرار دارد‌. افشای آن‌چه که در اواخر سال قبل به عنوان قرارداد ننگین نفتی با کشور چین مطرح شد در مقایسه با تحقق پیام حمایت از تولید داخلی، عوام‌فریبی و استفاده ابزاری از این شعار را در برابر داوری اذهان عمومی بیش‌تر نمایان می‌کند‌. قراردادی که ماحصل آن حمایت از تولید داخلی چین است تا کشورمان، چرا که پول حاصل از فروش نفت ایران طبق این قرارداد در اختیار دولت چین و برای اعتبار‌گشایی جهت واردات کالاهای بنجل ساخت این کشور قرار می‌گیرد‌. حمایت چین از پرونده هسته‌ای ایران و تضمین استفاده از حق وتو در شوارای امنیت سازمان ملل تنها امتیاز یست که حکومت بابت این پیمان ننگین و کاملن یک‌طرفه دریافت می‌کند‌. حمایت از تولیدی که به بهانه ارضای خواست‌های ماجرا‌‌جویانه هسته‌ای در هزاران کیلومتر آن طرف‌تر اما به سود چین انجام می‌گردد و نه در داخل مرزهای ایران و کمک به زیر ساخت‌های صنعت کشور در باب تولیدات کشاورزی همان بس که واردات سه میلیون تن گندم از هند در روزهای آغازین سال خود مبین بسیاری از ناگفته‌ها از رکود در این صنعت است‌.

از سویی دیگر هنوز اولین ماه از سال به اصطلاح «حمایت از تولید ملی» با اتمام نرسیده که اخبار اخراج بسیاری از کارگران واحدهای صنعتی از نقاط مختلف کشور در رسانه‌های داخل و خارج از کشور روزانه مخابره می‌شود شرکت ذوب‌آهن غرب کشور (کوره بلند)، کارخانه کاشی کسری سنندج و اخراج 650 نفر از کارکنان کارخانه شهاب خودرو (‌تولید‌کننده اتوبوس‌های عمدتن داخل شهری)، از واحدهای صنعتی بوده‌اند که تنها در این چند روز اخیر تمامی و یا بخشی از کارکنان آن‌ها با حکم اخراج کارفرما مواجه شده‌اند‌. با در نظر گرفتن این اوضاع در بخش صنعت و آمار رسمی 70 درصدی زیر خط فقر کارگران در کشور می‌توان به راحتی از عمق فاجعه آگاه شد.

با ادامه این روند در سال حمایت از تولید داخلی چشم‌اندازی جز بی‌کاری و فقر روزافزون و ورشکستگی پی در پی واحدهای تولیدی را نمی‌توان انتظار داشت‌. اما پرسش این‌جاست، در شرایطی که کشور از پارامترهایی که باعث تقویت ساختار اقتصادی کشور به صورت مستقیم و غیر مستقیم می‌شود که متعاقبن می‌تواند به عنوان یک عنصر شاخص بر صنعت و تولید داخلی اثر داشته باشد، بی‌بهره است (‌با توجه به فاکت‌هایی مانند خالی بودن حساب ذخیره ارزی، بده‌کاری کلان بانک‌ها به بانک مرکزی، تحریم‌های گسترده که از ورود دست‌گاه‌های مدرن تولیدی و مواد اولیه جلوگیری می‌کند سقوط روزافزون ارزش پول ملی در برابر ارز، تقاضای کم‌ به علت قدرت خرید بسیار پایین جامعه، فساد گسترده در سیستم بانکی و….) چگونه می‌توان به حمایت  ازتولید داخلی امیدوار بود و تحقق این شعار را در حد یک گفتار‌طنز گونه (و البته تلخ) ندانست؟

اما با این وجود و در شرایطی که رژیم به انفعال کامل در عدم توانایی مهار تورم و ترمیم زیر ساخت‌های اقتصادی رسیده است و سیاستی را دنبال می‌کند که دیر یا زود به ورشکستگی کامل اقتصاد ایرن خواهد انجامید‌. بی‌شک آتشی که دست‌گاه حاکم و مافیای اقتصادی بر بدنه ساختار اقفصادی و تولیدی کشور کشیده است، دودش بیش از همه به چشم کارگران و کارکنان واحد‌های تولیدی و صنعتی رفته و خواهد رفت، آن‌چه که در ادامه راه می‌تواند هدف این قشر آسیب دیده از سیاست‌های مذکور قرار گیرد سازمان‌دهی و اقدام به  اعتصاب‌های گسترده در قالب سندیکاهای کارگری و اعتراض به سیاست‌هایی ست که اقتصاد کشور را این‌گونه به ناکجا آباد کشانده است، شاید روز کارگر (11 اردیبهشت – اول ماه می) بهترین زمان و نقطه عطفی برای شروع این اعتراضات باشد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,