Saturday, 18 July 2015
25 January 2020
پس‌نشینی تند

«صدایی از نهایت اندوه»

2012 April 16

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

نقاط دردناک و شرم‌آور در تاریخ بشریت کم نیستند. یکی از تاسف‌بارترین آن‌ها بدون شک اخته‌کردن پسران نوجوان بوده است که برای استفاده‌های خودخواهانه‌ی جمعی دیگر که عمومن از طبقه‌ی ثروت‌مندان و صاحبان قدرت بوده‌اند، صورت می‌گرفته است. در ایران سال‌ها این کار به منظور تربیت خواجه‌گان دربار انجام می‌شده تا برای خدمت در حرم‌سراهای شاهان و برای در امان ماندن صدها زن و دختر آن‌ها از چشم نامحرمان، از وجودشان بهره گرفته شود. در اروپا نیز صدها سال و تا اواخر قرن نوزدهم این عمل برای نیت دیگری صورت می‌گرفت.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«کاستراتی‌ها»Castrati   پسران نوجوانی بودند که به وسیله کشیده‌شدن بیضه‌هایشان اخته شده بودند. «کاستراتو» در حقیقت محبوب‌ترین نوع صدای اپراخوانی در «ایتالیا» بود، در دورانی که هنوز اپراخوانی زنان رایج نشده بود. این اقدام وحشتناک برای اطمینان از آن‌که صدای این کودکان خط‌دار نشود پیش از به بلوغ رسیدن آنان صورت می‌گرفت. نتیجه‌ی این عمل این بود که این افراد هنگامی که به رشد کامل می‌رسیدند هم قادر بودند با همان نوع صدای یک پسر بچه «سوپرانو» اما با قدرت حنجره‌ی یک مرد کامل بخوانند. هنگامی که بدن یک خواجه رشد می‌کند، کمبود هورمون «تستسترون» سبب می‌شود تا اتصال مفاصل به سختی حالت عادی نباشد. این اتفاق سبب می‌شود تا دنده‌های آن‌ها نیز هم‌چون دیگر اندام‌هایشان رشد غیرمعمولی داشته باشند. این موضوع افزون بر تمرینات سخت به آن‌ها قدرت ریه و حجم نفس بالایی می‌بخشید. به طور معمول هنگام این عمل وحشیانه به این پسربچه‌های بخت‌برگشته تریاک یا مخدرهای قدرت‌مند دیگر می‌خوراندند تا در جریان اخته شدن درد زیادی احساس نکنند. برای این جراحی از ابزاری شبیه قیچی باغبانی استفاده می‌شده است.

این پسربچه‌های اخته شده به کانسرواتوارهای مشهور در اروپا و به ویژه در «ایتالیا» فرستاده می‌شدند تا تحت تعالیم بسیار سخت و طاقت‌فرسا قرار بگیرند. برنامه‌ی کاری و آموزشی آن‌ها عمومن به این صورت بود که در صبح ابتدا یک ساعت تمرین قطعات دشوار آوازی داشتند، پس از آن یک ساعت ادبیات می‌خواندند و در ادامه مجبور بودند تا یک ساعت دیگر در برابر آیینه سولفژ تمرین کنند. بعدظهر نیم ساعت تئوری موسیقی فرامی‌گرفتند، پس از آن نیم ساعت دیگر بداهه‌خوانی تمرین کرده و در پایان نیم ساعت متون ادبی را مطالعه می‌کردند. وجود نخستین «کاستراتی‌ها» در اسپانیای حول و حوش 1550 میلادی گزارش شده‌اند و نخستین حضور آن‌ها در گروه کر کلیسای «سیستین»  sisitin  در «رم» به سال 1565 بازمی‌گردد. نخستین کاستراتی‌های شناخته شده Jacomo Spagnoletti که به احتمال قوی اسپانیایی بود و Martino بودند که هر دو در گروه کر کلیسای «سیستین» در سال 1588 پذیرفته شدند. دو خواننده‌ی «کاستراتی» مشهور دیگر، دو مرد ایتالیایی به نام‌های Pietro Folignani و Girolamo Rosini بودند که نام‌هایشان در آرشیو این کلیسا در سال‌ 1599 به چشم می‌خورد. در حدود سال 1640 «کاستراتی‌ها» در تمامی «ایتالیا» شناخته می‌شدند و باوجود بحث‌های کلامی و اخلاقی فراوان کلیسا درباره‌ی مخالفت با عمل اخته‌سازی، نیاز موسیقی‌ایی مذهب برآن‌ها می‌چربید و پیروز می‌شد. این عمل در نهایت و در سال 1903 و به طور رسمی به وسیله کلیسا ممنوع اعلام شد.

امروزه موضوعات فراوانی درباره «کاستراتی‌ها» کشف شده است، برای مثال آن‌ها اجازه‌ی ازدواج و یا خواندن در کلیسای «لوتری» را نداشتند. در «فرانسه» و «ایتالیا» آن‌ها به سبب نوع آرایش خود و سبک زندگی خاص خود که فاسد دانسته می‌شد، از سوی عموم طرد می‌شدند. در زمان «باخ» رقابت شدیدی میان اپراهای مذهبی «رم» و «ونیز» درگرفته بود و به همین سبب این اپراها برای استخدام شمار بیش‌تری از «کاستراتی‌ها» از هم پیشی می‌گرفتند. این چشم و هم‌چشمی احمقانه در آن روزهای سیاه به اخته‌شدن سالیانه‌ی نزدیک به چهار هزار پسربچه حدود هفت تا نه ساله ختم شد. به‌ترین «کاستراتوی» تاریخ اپرا، «کارلو بروسکی»  Carlo Broschi بود که با نام «فارینلی»  Farinelli به معروفیت جهانی رسید و بعدها به عنوان اپراخوان در دربار پادشاه «اسپانیا» به ثروت و مکنت فراوانی رسید اما زندگی خصوصی دردناک و اندوه‌باری را به عنوان یک مرد جوان اخته‌شده گذراند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,