شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
30 August 2016
قصه‌های ما، از رویا تا واقعیت

«عزیز دل»

۱۳۹۱ اردیبهشت ۰۹

شهره شعشعانی/ رادیو کوچه

«ویلیام سارویان» (William Saroyan) نمایش‌نامه‌نویس و داستان‌نویس ارمنی- آمریکایی برنده جایزه پولیتزر در اوت 1908 به دنیا آمد و در مه 1981 چشم از جهان بست.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

داستان‌های سارویان در دوران رکود اقتصادی آمریکا در دهه سی قرن گذشته از نگاهی مثبت و خوش‌بینانه برخوردار است. او در اغلب آثارش از زندگی و تجربیات شخصی خود الهام می‌گرفت، هر چند از حاصل این تجربه‌ها به سبکی شاعرانه استفاده می‌کرد.

اندرزش به نویسندگان جوان‌ این بود که: «سعی کنید عمیقن یاد بگیرید و تنفس کنید، مزه‌ی غذاها را واقعن بچشید، و به هنگام خواب واقعن بخوابید. تا آن‌جا که ممکن است بکوشید با تمام وجودتان زنده باشید، و به هنگام خندیدن، با تمام نیرو بخندید.»

 سارویان به گونه‌ای خستگی‌ناپذیر در تحول نثر خود کوشا بود. نثر رنگین و سرشار از زندگی او را به سبک امپرسیونیست‌ها در نقاشی تشبیه کرده‌اند. سبک سارویان را هم‌چنین «سارویانسک» ‌هم نامیده‌اند.

سارویان مدرسه را در پانزده سالگی ترک کرد و با خواندن نوشته‌های پدرش که او را در کودکی از دست داده بود تصمیم گرفت نویسنده شود. با خواندن و نوشتن خود را آموزش داد و با کارهای جزیی مخارج زندگی‌اش را تامین می‌کرد. نخستین مجموعه داستان‌های کوتاهش در دهه 1930 به چاپ رسید. نخستین داستانی که او را به شهرت رساند «مرد شجاعی بر طناب بندبازی»(The Daring Young Man on the Flying Trapeze) بود که در 1934 در مجله «داستان» به چاپ رسید. قهرمان این داستان نویسنده‌ای فقیر در تلاش معاش در دوره رکود اقتصادی است. با دست‌مزدی که سارویان از این اثر گرفت سفری به اروپا و ارمنستان کرد. در ارمنستان سیگارهای روسی را کشف کرد که به مذاقش بسیار خوش آمد و به این سبب تئوری مخصوصی برای توجیه سیگار کشیدن خود خلق کرد: «شما ممکن است از چیزهایی که باعث می‌شود سیگار بکشید سرطان بگیرید نه از خود سیگار کشیدن.»

سارویان با همسرش کارول گریس که بازی‌گر سینما بود دو بار ازدواج کرد. گریس پس از دومین جدایی‌اش از سارویان به ازدواج والتر ماتیو بازی‌گر مشهور آمریکایی درآمد.

سارویان در بسیاری از داستان‌هایش به توصیف روزگار کودکی خود می‌نشیند. تجربه شهروند ارمنی- آمریکایی بودن، تبعید، بی‌ریشگی و هویت بخش عمده دلمشغولی‌های او در عرصه درام و داستان است. در خاطرات و مقاله‌هایش سفرهای زندگی و دیدار با مشاهیری چون برنارد شاو، چارلی چاپلین و ژان سیبلیوس آهنگ‌ساز نام‌دار فنلاندی را توصیف کرده است.

داستان «عزیز دل» توسط «حسن ملکی» به فارسی ترجمه شده است.

موسیقی متن:

Thomas Morley: It Was a Lover and His Lass & Oh Mistress Mine

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,