شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
06 September 2016
پس‌نشینی تند

«حملات سایبری و مردم عادی»

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۱

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

این یک واقعیت است که تا نزدیک به سه دهه‌ی پیش، بسیاری از کشورها، گروه‌ها و احزاب ضعیف و ناتوانی که تحت ظلم و ستم قرار می‌گرفتند عملن راه‌های بی‌خطر و کم‌هزینه‌ی چندانی برای دفاع و یا ضربه زدن به حریف خود نداشتند، اما امروز فراگیرشدن شبکه‌های اجتماعی جهانی، اینترنت و فضای سایبری، این اجازه را به بسیاری از افراد و گروه‌ها داده است که با نیت‌های خیر و یا شر، از این طریق به جنگ با حریفانشان بروند. این حملات اینترنتی در برخی از موارد شکل انتقام‌گیری به خود می‌گیرد و در واقع پاسخی است به جنایت‌های کشور، گروه و یا افرادی که به سبب دارا بودن قدرت مالی و یا سیاسی زیاد، عملن توان و امیدی برای مقابله با آن‌ها از راه‌های قانونی وجود ندارد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

پس از جریانات و اعتراضات خیابانی سال 88 بسیاری از مخالفین در داخل و خارج از کشور دست به اطلاع‌رسانی، آگاهی‌رسانی و افشاگری‌های گسترده‌ای در فضاها و شبکه‌های مجازی زدند. حکومت در واکنش به این اقدامات و با تشکیل ارتش سایبری دست به انهدام این سایت‌ها زد و با تخریب و نابودی آن‌ها، در برخی از موارد متخصصین و فعالان این عرصه را هم دستگیر و به حبس‌های طولانی مدت محکوم کرد. این حرکت حکومت در واقع چراغ سبزی شد برای اپوزیسیون که آن‌ها نیز با اقدامات مشابه دست به مقابله به مثل زده و چندین حمله‌ی سایبری بر علیه مراکز اطلاعاتی، نظامی، امنیتی و اقتصادی نظام انجام بدهند. این نفوذها در برخی از موارد با موفقیت صورت گرفت و در طی آن آسیب‌های فراوانی به این مراکز رسید که بازیابی و احیای آن در برخی از موارد برای جمهوری‌اسلامی میلیون‌ها و شاید میلیاردها تومان هزینه در برداشت.

در چند روز گذشته دو مرکز مهم و حیاتی جمهوری‌اسلامی یعنی وزارت نفت و وزارت علوم از سوی هکرها مورد حمله‌ی سایبری قرار گرفته‌اند. پرسش این‌جاست که آیا هرگونه حمله‌ی سایبری به مراکز حکومت، کاری درست و بر اساس منافع ملی است؟ به نظر می‌رسد که اگر این گونه اقدامات بر علیه مراکز اطلاعاتی و امنیتی نظام و با هدف افشای برخی از اطلاعات افرادی که در جهت سرکوب مردم و محدود کردن آزادی‌های سیاسی و اجتماعی آنان حرکت می‌کنند انجام شود و به‌وسیله‌ی آن بتوان به شکستن فضای بسته و سانسور کمک رساند، می‌توان گفت که این عمل حرکتی اخلاقی است. اما واقعیت این است که تخریب و ضربه به مراکز اقتصادی نظام هم‌چون شرکت نفت و یا وزارت‌خانه‌های اقتصادی دیگر هزینه‌های فراوانی را بر دوش نظام می‌گذارد که نتیجه و بازخورد ضربه‌ی آن فقط به مردم عادی و یا کارگران این مراکز برخواهد گشت و در عمل دوباره این توده‌ها هستند که فشار اقتصادی چنین مشکلاتی را تحمل خواهند کرد. این حرکت در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن بخشی از بودجه و سرمایه‌های ملی مملکت‌مان را بر باد و هدر خواهد داد. اپوزیسیون جمهوری اسلامی و آزادی‌خواهان به هیچ عنوان نباید فراموش کنند که تمامی اقدامات آن‌ها در راه ایجاد یک جامعه‌ی آزاد و اخلاقی صورت می‌گیرد و هرگونه عمل و وسیله‌ی غیراخلاقی که در این راه به کار گرفته شود در حقیقت نقض غرضی خواهد بود بر این ادعا. پس بر تمامی دموکراسی خواهانی که بر عیله دیکتاتوری و نظام توتالیتور موجود مبارزه می‌کنند واجب است تا قبل از هر اقدامی جوانب و ضرباتی که ممکن است این اعمال بر مردم عادی وارد کنند را بسنجند، چرا که هدف وسیله را توجیه نمی‌کند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , ,