شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
26 August 2016
رازقی

«شهید شعر، دختر افغان: نادیا انجمن»

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۵

امیر حسین آهویی/ رادیو کوچه

 از لحظه بسته شدن نطفه در رحم مادر، تو بی‌گناه بی آن که بدانی، در هجوم بی‌ترحم، بی‌رحم، بی‌انصاف تقدیری گرفتاری که جای هیچ بغضی شکسته در گلو را اشک می‌کند.

بی تاب از وجودی پاک و پر احساس در دامن ناپاک، هزار ساله به اصطلاح پاک، نامرد، تو را در آغوش می‌کشد.‌

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

از درد به خود می‌پیچی، نه راه فراری نه دوای دردی، نه هم صحبت مهربانی. نه کشور دوست همسایه‌ای.

تنها زیر ضرب و شتمی تاریخی. نامی بزرگ از تو در خاطره‌ها می‌ماند «نادیا انجمن». شاعر افغان که بی‌گناه زیر ضرب شتم شوهر خود به جرم شاعری شهید شعر شد. نامت گرامی، روحت شاد.

موسیقی پس زمینه «هوم‌کامینگ» از «پرایسنر» را می‌شنوید.

 «نادیا انجمن»

نیست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟

من که منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم

چه بگویم سخن از شهد، که زهر است به کامم

وای از آن مشت ستم‌گر، که بکوبیده دهانم

نیست غم‌خوار مرا در همه دنیا که بنازم

چه بگریم، چه بخندم، چه بمیرم، چه بمانم

من و این کنج اسارت‌، غم ناکامی و حسرت

که عبث زاده‌ام و مهر بباید به دهانم

دانم ای دل که بهاران بود و موسم عشرت

من پر بسته چه سازم، که پریدن نتوانم

گرچه دیریست خموشم‌، نرود نغمه زیادم

زان که هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم

یاد آن‌روز گرامی که قفس را بشکافم

سر برون آرم از این عزلت و مستانه بخوانم

من نه آن بید ضعیفم که ز هر باد بلرزم

دخت افغانم و برجاست که دایم به فغانم

 «غریب»

دل‌ها همه بی‌قرار تواند

ما بی‌قرار دل

صاحب ندارد

اگر نه همه با هم پر می‌کشیدیم

نه به آسمان به جنوب

می‌گویند هوا گرم است

قلب‌ها آکنده

مادران آرام و پوشیه‌ها بر صورت

دل‌ها هم کمی غمگین

جنوب بهتر است

از همان اول اگر جنوبی بودمآ

هم خوب می‌رقصیدم

هم نی‌انبانی می‌زدم

و راحت‌تر عاشق می‌شدم

تو اگر خواستی، من که رفتم بیا پیشمان

همان سمت اقاقیا

چسبیده به کنج دریا

دو قدمیه بی‌کران

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,