شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
26 August 2016
پس‌نشینی تند

«رویش ناگزیر جوانه»

۱۳۹۱ مرداد ۰۸

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

بازی‌های این دوره از المپیک یک تفاوت عمده با دوره‌های پیشین داشت و این تفاوت آشکار مربوط به شرکت زنان برخی از کشورهای اسلامی در المپیک بود که تا پیش از این هیچ شرکت‌کننده‌ای در بازی‌های المپیک نداشتند. حضور زنان از کشورهایی هم‌چون عربستان، برونئی، قطر و افغانستان که در زمینه‌ی رعایت حقوق‌بشر به طور کلی و حقوق زنان به طور ویژه، تاریک‌ترین کارنامه‌ها را در جهان به خود اختصاص داده‌اند، یک حرکت امیدوارکننده و رو به جلو به شمار می‌آید.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

درست است که می‌شود گفت که این کشورها پس از تهدید کمیته‌ی جهانی المپیک به حذف کشورهایی که شرکت کننده‌ی زن ندارند، تن به این کار داده و به نوعی انجام این عمل از روی رضایت کامل نبوده است. این واقعیت را می‌توان از بیانیه‌ی که مدیر سازمان جوانان عربستان «نواف‌بن فیصل» چند ماه پیش صادر کرد به خوبی دریافت. او از مشارکت مشروط زنان ورزش‌کار عربستانی در المپیک لندن خبر داد اما برای این حضور شرایطی را برشمرد که می‌توان از پس آن نارضایتی آشکار اعراب را به خوبی دریافت. شروط مورد نظر، برای مشارکت زنان در المپیک لندن، استفاده از لباس مناسب اسلامی و باحجاب، موافقت و حضور ولی آن‌ها، عدم وجود اختلاط میان زنان و مردان نامحرم در حین بازی و تعهد ورزش‌کاران زن و اولیای آن‌ها مبنی بر عمل‌کردن به شروط ذکر شده، بوده است. به سبب همین خودرایی‌ها و ناهماهنگی‌ها بود که روز گذشته «وجدان شکرانی»، قهرمان ۱۸ ساله عربستانی که یکی از دو عضو تیم بانوان کشورش در رقابت‌های لندن ۲۰۱۲ بود،‌ به خاطر استفاده از روسری و حفظ حجاب خود توسط کمیته برگزاری مسابقات کنار گذاشته شد. همه می‌دانستند که «شکرانی» در تمام سال‌های گذشته تمرینات خود را در خارج از عربستان و بدون حجاب انجام می‌داده و شخصن هیچ‌گاه برای شرکت در مسابقات بدون روسری مشکلی نداشته است و در واقع در اثر فشار مقامات عربستانی مجبور به چنین کاری شده که حذف او را از چنین مسابقات مهمی در پی داشته است.

انگیزه‌ی کشورهای اسلامی چون ایران و افغانستان برای شرکت دادن ورزش‌کاران زن در المپیک البته تا اندازه‌ای متفاوت از دیگر کشورهای اسلامی به نظر می‌رسد. به همین اندازه که برای کشورهایی چون عربستان و برونئی نظر افکار عمومی و نهادهای مستقل حقوق‌بشری جهان درباره‌ی عدم رعایت حقوق زنان مهم نیست، برعکس، مقامات سیاسی ایران و افغانستان سعی دارند تا با شرکت دادن چند ورزش‌کار زن نشان دهند که تصویر ارایه شده از زنان و عدم حضور آزادانه‌ی آن‌ها در فعالیت‌های اجتماعی، غیرواقعی و نادرست است. وقتی رسانه‌های جمهوری‌اسلامی از نابرابری حقوق مردان و زنان و عدم آزادی‌های اجتماعی آنان در غرب سخن می‌گویند اما شمار زنان تیم المپیک آمریکا از مردان‌شان بیش‌تر است آشکارا این تبلیغات بی‌اساس می‌شود و تنها راه چاره‌اش هر چند ظاهری و غیرواقعی، به نوعی اقدام متقابل و اجازه‌ی حضور پررنگ‌تر زنان است. کشور قطر البته در این میان دلایل ویژه‌ی خود را داشت. قطر به دلیل این‌که دوحه یکی از پنج شهر نامزد میزبانی بازی‌های المپیک 2020 است برای افزایش شانس خود در کسب میزبانی، تصمیم گرفت زنان را به المپیک اعزام کند.

البته همه‌ی این‌ها فقط بخش کوچکی از این ماجراست و واقعیت‌ها و مشکلاتی که این زنان ورزش‌کار مسلمان در کشورها و جوامع سنتی خود با آن روبه‌رو هستند و هر روزه با آن دست و پنجه نرم می‌کنند چیز دیگری است. برای نمونه «تهمینه کوهستانی» دونده‌ی زن افغان یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایش را چگونگی برخورد مردم و به ویژه مردان افغان با حضور اجتماعی زنانی چون خود می‌داند، در صورتی‌که باید گفت زنان ایرانی از این نظر تا اندازه‌ی زیادی از هم‌جنسان عرب و یا افغان خود جلوتر هستند و شکل برخورد جامعه با آن‌ها منطقی‌، انسانی‌ و هم‌دلانه‌تر است. به هر روی این تازه شروع و آغازی بر این راه است و بعید است که در دوره‌های آینده مسوولین کشورهای سنتی عرب هم بتوانند از فعالیت و حضور روزافزون زنان‌شان در عرصه‌های بین‌المللی به آسانی جلوگیری کنند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,