شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
30 August 2016
پس‌نشینی تند

«خوش‌پوش‌های گم‌نام»

۱۳۹۱ مرداد ۲۲

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

شخصن هیچ‌گاه در زندگی‌ام به دنبال مدل‌های جدید سال و طرح‌ها، ایده‌ها و لباس‌های تازه‌ای که برندهای مشهور و مارک‌های گران قیمت در دنیا هر ساله و هر ماهه ابداع کرده و می‌کنند نبوده‌ام و این مدل برندها جذابیت ویژه‌ای برایم نداشته‌اند و همواره برندهای میانه را بر دیگران ترجیح داده‌ام. از دیگر سو اما خوش‌پوشی، ایده‌ها و طرح‌های تازه‌ی لباس برایم جذابیتی خاصی داشته‌اند و به گمانم دنیای مد بیش از آن‌که موجب گسترش و ترویج زیبایی در جامعه شده باشد سبب یک شکلی و یک دستی پوشش شده و از خلاقیت و نوآوری‌های فردی کاسته است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

خلاقیت در هر زمینه‌ای می‌تواند سبب نوآوری و طرح و خلق ایده‌های تازه شده و جهان راحت‌تر و زیباتری را به وجود بیاورد. در طرف مقابل اما تقلید و مصرف چشم بسته‌ی تولیدات دیگران روز به روز از گوناگونی‌ها و تفاوت‌هایی که به خودی خود زیبا هستند کاسته و خواهد کاست. تاثیر این نوع نگرش را می‌توان به آسانی در کوچه و خیابان، سریال‌های تلویزیونی، فیلم‌های سینمایی و تبلیغات ماهواره‌ای و اینترنتی به چشم دید. چندین دهه است که آرایش مو و صورت، لباس‌ها و رنگ‌های یک شکل، آدم‌ها را تبدیل به مشتی عروسک کرده است و با نهایت تاسف این موضوع در کشورهای در حال رشد، کم‌تر توسعه یافته و جهان سوم بیش‌تر مشهود است. در این میان اما کم نیستند کسانی که راه خود را برمی‌گزینند. گرچه که بخشی از این افراد را هنرمندان، نویسندگان و روشن‌فکران مشهور تشکیل می‌دهند اما عموم آن‌ها انسان‌های عادی هستند که برای آرایش سر و صورت و آن‌چه که بر تن می‌کنند ارزش قایل‌اند و به آن فکر می‌کنند. چنین انسان‌هایی با ترکیب همان لباس‌ها و لوازم موجود و به اصطلاح «ست‌کردن» آن‌ها گه‌گاه دست به ابداعات و خلق طرح‌های زیبا می‌زنند که توجه عکاسان مد و طرحان مشهور لباس را نیز به خود جلب می‌کنند.

«اسکات شومان» (Scott Schuman) عکاس مد و مالک مجله‌ و وبلاگ The Sartorialist یکی از آن آدم‌های مشهوری است که به این روش و راه دوم پای‌بند است و به دامن زدن به آن و گسترشش کمک می‌کند. او این نگرش تازه‌اش به دنیای مد را از سال 2005 و خیابان‌های نیویورک شروع کرد، دوربین دیجیتالش را برداشت و شروع به قدم زدن در کوچه پس کوچه‌های این شهر کرد و از افرادی که نوع، رنگ و هماهنگی پوشش آن‌ها او را تحت‌تاثیر قرار می‌داد عکس می‌گرفت. در واقع مدل‌های او را مردم خوش سلیقه و خلاق کوچه و بازار تشکیل می‌دهند که ممکن است هیچ آشنایی با دنیای مد نداشته و حتا در طول زندگی‌شان هیچ‌گاه سر و کارشان نیز به دنیای هنر نیفتاده باشد. او کم کم کارش را به شهرهای لندن، پاریس و رم نیز گسترش داده و از مردم این مناطق نیز عکاسی کرده است.

به هر صورت افزوده شدن بر تعداد هنرمندانی چون «شومان» و گسترش نگاه فردی به مد در جوامع و عدم تقلید صرف، این امیدواری را به وجود می‌آورد تا در آینده‌ای نه چندان دور دنیای زیباتر، متنوع‌تر و گوناگونی را پیش رو داشته باشیم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,