Saturday, 18 July 2015
16 October 2021
فضایی که همیشگی است،

«بازار عکس تقلبی زمین‌لرزه و تب‌تند اختراع چرخ از اول»

2012 August 22

سینا رهنما /‌ رادیو کوچه

sina@koochehmail.com

نه باور کنید نمی‌خواهم سراغ جوزدگی اساسی همه‌مان بروم، خودمان به بهترین شکل از آن باخبریم و می‌دانیم در هرگونه فضایی، چه می‌کنیم و به چه واکنش نشان می‌دهیم و دنبال چه می‌گردیم. یکی از دیگر مسایل این زمین‌لرزه اخیر، بازار عکس تقلبی بود که راه افتاد. در حدی که نمی‌شد به هیچ منبع و مرجعی امتحان کرد، گاهی حتا باید با عکاس تماس گرفته شده و اطمینان حاصل می‌شد که این همان عکس است و چیزی در آن جابه‌جا نشده و بالا و پایین و اضافه و کم نشده است.

یک مسئله دیگر، نسخه صادر کردن‌هایی است که خیلی راحت همه انجام می‌دهند. یه وقت‌هایی مهم نیست مثل وقت‌هایی که همه کارشناس ورزشی یا فوتبال می‌شوند ولی وقتی زمین‌لرزه می‌آید همه می‌شوند کارشناس مقاوم‌سازی و اطلاع‌رسانی و سازه‌های اطلاع‌رسانی و کمپین‌های مختلف. انگار تبی می‌آید که از همه دکتر می‌سازد.

باور کنید خیلی‌ها آن قدر منتظر هستند که چیزی دستشان بیاید و با آن حکومت را تغییر دهند که حتا نمی‌دانند به خبر یک زمین‌لرزه چطور باید واکنش نشان داد. خیلی‌ها هم دست به دست می‌کنند و می‌گویند باید خبر داد و یا کاری کرد. این‌ها همه به دلیل یک چیز است: همه در این مواقع فکر می‌کنند انگار وظیفه دارند چرخ را از اول اختراع کنند.

باور بفرمایید مشکل هیچ یک از موارد خاص که در بالا اشاره شد و در ایران، نداشتن مکان و منبع و متولی برای آن نیست. مسئله اصلی همه این‌ها، نداشتن افق برنامه‌ریزی طولانی مدت و اجرا نکردن برنامه‌هاست وگرنه در ایران نه منبع کم است – چه رسانه‌های چه مادی و چه مالی – و نه سازمان – انواع و اقسام سازمان برای مدیریت بحران و مقابله با زلزله وجود دارد. وقتی هم زلزله روی می‌دهد، از قضا مشکلی برای روزها و هفته‌های اول نیست. برای تب تند اولیه، همه پایه هستند. از یک ماه اول یا دوم که دیگر باید جمع کرد و ساخت و درست کرد است که دیگر نه کسی هست و نه کسی می‌ماند و نه کسی برنامه‌ای دارد.

از دو ماه بعد هم که دیگر کسی یادش نمی‌ماند که زمین‌لرزه چه بود و کجا بود و چه شد. این بخش است که کمک لازم دارد، نه این که هی بگوییم بدبخت شدیم رفت، این که بگوییم خوب بله اتفاق بدی بود اما یک برنامه و این یک، دو، سه و چهار. یک کمک کنیم، دو برویم جمع کنیم، سه بسازیم، چهار طوری بسازیم که دیگر این طوری نشود. فکر کنم یک را همه استادیم و بقیه را همه تعطیل. جان هرکسی دوست دارید اختراع چرخ از اول را کنار بگذارید و بروید سراغ برنامه‌ریزی و دو و سه و چهار. به مراتب به همه آن‌ها بیش‌تر نیاز داریم.

مطلب های بخش «اندیشه گار» را از این جا دنبال کنید.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,