شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
26 August 2016
قصه‌های جزیره

«صدای خواب من»

۱۳۹۱ شهریور ۰۲

هادی خوجینیان/ رادیو کوچه

با خودم عهد کرده بودم که همه‌ی خاطرات تلخ خودم را یک جوری از صفحه‌ی ذهنم پاک کنم ولی نشد که نشد. به همین سر‌ چراغ سر کوچه‌ام قسم می‌خورم که خودم هم نمی‌دانستم با خودم چه عهد‌ی کرده بودم که نتوانستم به قول خودم عمل کنم.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

باور بفرماید که تقصیر این بطری ودکای سفید «روسی» نیست که سر‌حالم آورده. (نه، اشتباه نوشتم. مستی که آدمو سر‌حال نمی‌یاره). گربه‌ام را بغل کرده بودم و قرار عکاسی با یکی از ماهی‌ها را در ساعت مستی گذاشته بودم. به خوبی می‌دانستم ماهی مورد نظر حتمن شرایط مرا درک خواهد کرد. چون قرار بود قاب عکسم به اندازه‌ی سقف آسمان باشد.

با خودمان گفتیم که دوباره عاشق بشویم. دوباره زیر باران سهم‌گین جزیره راه برویم. حتا ماهی‌های دوربرمان هم با ما موافق بودن. پس بطری ودکا را رو به آسمان پرت کردم تا ابرها هم درست مثل ما مست بشوند.

به بانوی ساکن شمال جزیره زنگ زدم تا که شاید با حرف‌‌ زدن با «او» توان پیاده راه رفتن به روی شن‌های خیس ساحل جزیره را پیدا کنم. تلفن یازده بار زنگ خورد ولی ارتباط برقرار نشد. به اداره‌ی مخابرات خطوط فراموش شده زنگ زدم تا از «اپراتور» خواهش کنم که راه ارتباط را پیدا کند.

خانم پشت خط در فکر شوهرش بود که مابین دو‌ پل ارتباطی در بریستول گیر کرده بود. به جای این‌که مرا راه‌نمایی کند، از من خواهش کرد اگر می‌توانم به اداره‌ی راه‌و‌ترابری زنگ بزنم تا راه چاره‌ای پیدا کنند.

از فکر بانوی ساکن شمال جزیره منصرف شدم تا بتوانم با حداکثر توانم به کمک «گوستاو» و گربه‌ی خانم «میشیگان» به سمت شهر «بریستول» بروم. حتا پشت تلفن با مدیر راه‌و‌ترابری جزیره هم صحبت کردم تا راه چاره‌ای برای نجات شوهر خانم «اپراتور» پیدا کند.

یکی از بطری‌هایی که به میان ابرها پرت کرده بودم در حال چکه کردن به صورتم بود. همین طور قطره‌های ودکا به پوست صورتم می‌خورد و من با زبانم دور لب خودم را لیس می‌زدم.

گربه به زیر پایم می‌چرخید و با صورت و کله‌اش خودش را لوس می‌کرد. او به‌تر از هر کسی من‌ را می‌شناخت. او می‌دانست که شوهر خانم «اپراتور» فقط یک بهانه‌ی کوچک است که خودم را درگیر کنم تا غم نگرفتن تلفن عشق ساکن شمال جزیره را از یاد ببرم. (می‌بینید، همه‌ی این‌ها را نوشتم تا به شما خواننده‌ی محترم گوشزد کنم که من در عین مست بودن دارم راست و درست حرف دلم را می‌زنم.)

صدای گرومب آسمان دل خیلی‌ها را ترساند ولی ما سه نفر خیلی وقت است که از چیزی نمی‌ترسیم. نه این‌که بخواهم بگویم که ما قوی‌تر شده‌ایم که اصلن این حرف من نیست. ما این روزها انگار منتظر واسطه‌ای از میان ابرها هستیم تا ما را با خودش ببرد به فاصله‌های دور تا کمی از این زمین لعنتی و تکراری دور بشویم.

مدیر اداره‌ی راه‌و‌ترابری ماموران خودش را برای نجات شوهر خانم مورد نظر فرستاد تا یکی از مشکل‌های ما حل بشود ولی خانم «اپراتور» هر کاری کرد نتوانست ما را به مهمانی صدای بانوی خودمان ببرد. کاری به‌تر از گوش کردن به ترانه‌ی «شادمهر» برای ما میسر نبود. استکان‌ها را دوباره پر کردیم تا شاید ماهی‌های سرگردان آسمان جزیره به مهمانی خانه‌ی ما بیایند.

آقایان و خانم‌های محترم لطفن ما را ببخشید که سر شما را به درد آوردیم. لطفن اگر جسارتی نباشد به اتاق خواب خودتات بروید تا شاید رویای تازه‌ای به سراغ چشمان قشنگ شما بیاید.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,