شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
26 August 2016
پس‌نشینی تند

«روز کارگر» با برند آمریکایی»

۱۳۹۱ شهریور ۱۲

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

آمریکایی‌ها در طول تاریخ همیشه از آن جنس آدم‌هایی بوده‌اند که ایده‌های خوب دیگران را گرفته و با بال و پر دادن و بومی کردنش، آنرا از آن خود کرده‌اند. نمونه‌هایش هم فراوان است یکی‌اش همین پیتزای آمریکایی. این غذا که از قضا به ذائقه‌ی ما ایرانی‌ها هم خیلی نزدیک است حالا دیگر آن‌قدر تغییر کرده است که شباهت اندکی به اصل ایتالیایی خود دارد. این‌ها را گفتم تا برسم به اصل مطلب و آن این‌که در این میان فقط یک چیز است که استثنا به شمار می‌رود، یعنی روزی که اصلش متعلق به آمریکایی‌ها بوده ولی دیگران آن را جهانی کرده‌اند یعنی «روز جهانی کارگر.»

هیچ از خود پرسیده‌اید که چرا «روز کارگر» در آمریکا با نقاط دیگر جهان تفاوت دارد؟ پاسخش این است که دولت‌مردان این کشور، این روز را یادآور یک شورش عمومی می‌دانند تا یک اعتراض مدنی. آمریکایی‌ها روز پنجم ماه سپتامبر سال 1882 میلادی را «روز کارگر» می‌دانند که نخستین بار در نیویورک آمریکا جشن گرفته شده و پس از آن رییس‌جمهوری وقت آمریکا قانونی را امضا کرد که به ‌موجب آن نخستین دوشنبه ماه سپتامبر در این کشور به ‌عنوان «روز کارگر» نام‌گذاری شد. اما درست چهار سال بعد بود که در روز چهارم ماه مه و در چهارمین روز اعتصاب و تجمع کارگران آمریکایی در شهر شیکاگو، پلیس به روی آنان آتش گشود که شماری کشته، عده‌ای مجروح و سپس چهارتن نیز اعدام شدند. کارگران اعتصابی خواستار تعدیل شرایط کار و کاهش ساعات روزانه کار از ده ساعت به هشت ساعت بودند. قرار بود که اول ماه مه ۱۸۸۶ در آمریکا این کاهش ساعات کاری به اجرا درآید که چنین نشد و در نتیجه، کارگران در گوشه و کنار این کشور دست به تظاهرات زدند و در یک ‌هزار و دویست کارخانه و کارگاه، اعتصاب صورت گرفت. شمار کارگران معترض شهر شیکاگو بیش از سایر شهرها و حدود ۹۰ هزار تن بود. در چهارمین روز تظاهرات شیکاگو، کارگران اعتصابی و هوادارانشان شروع به راه‌پیمایی کرده و پس از طی مسافتی و به سبب یک انفجار ناگهانی که موجب کشته‌شدن چند پلیس و کارگر شد، پلیس دست به تیراندازی به سوی جمعیت زد و کشتاری صورت گرفت.

گرچه که آمار کشته‌شدگان هیچ‌گاه به طور رسمی اعلام نشده ‌است ولی اسامی انبوه مجروحان در دست است. پلیس با اعمال خشونت موفق شد جمعیت را پراکنده سازد. در پی این حادثه، هشت تن به عنوان مسبب این حادثه دستگیر شدند که پنج نفر از آنان کارگر مهاجر آلمانی و یکی هم آلمانی تبعه‌ی آمریکا بود. دادگاه یکی از این دستگیرشدگان را به ۱۵ سال حبس محکوم کرد و بقیه محکوم به اعدام شدند که فرماندار ایالت مجازات دو تن از آنان را به حبس ابد تخفیف داد. یکی از محکومان به اعدام، پیش از اجرای حکم خودکشی کرد و چهار نفر دیگر به دار آویخته شدند.

با رسیدن اخبار مربوط به این تظاهرات، کشتار و اعدام به سایر کشورها، در گوشه و کنار جهان مراسم یادبود برگزار و هر سال هم تکرار شد که به تدریج اول ماه مه، «روز جهانی کارگر» عنوان گرفت. از آن رو که بیش‌تر اعدام‌شدگان شیکاگو آلمانی بودند، در سال ۱۹۳۳ حزب نازی آلمان روز اول ماه مه را روز ملی و تعطیل عمومی اعلام کرد.

درست است که اکنون و پس از گذشت چیزی نزدیک به 130 سال از آن ماجرا قشر کارگر توانسته است تا به حقوق زیادی دست یابد اما هنوز مشکلات فراوانی بر سر راه دارد. به ویژه در دو دهه‌ی اخیر که بحران‌های اعتباری و مالی مختلف گریبان سرمایه‌ی جهانی را گرفته است، اولین و جدی‌ترین آسیب‌ها به کارگران کشورهای درگیر در این بحران‌ها و هم‌چنین نیروی کار کشورهای فقیر و بدهکار پیرامون بلوک‌های بزرگ اقتصادی و نهادهای مالی وابسته به آن‌ها وارد آمده، آن‌چه این روزها در یونان می‌گذرد فقط بخش کوچکی از حقیقت موجود است. از دیگر سو بار سختی‌های نتایج ناشی از این بحران‌ها، بیکاری روزافزون و تجویز نسخه‌های ریاضت‌آمیز دولت‌ها نیز همواره بر روی دوش کارگران و زحمت‌کشان کشورهای درگیر بوده است. به هر صورت چنین روزهایی فقط می‌تواند بهانه‌ای باشد برای هم‌بستگی هر چه بیش‌تر کارگران در نقاط مختلف جهان تا با نزدیکی و یک‌دلی هر چه بیش‌تر بتوانند حقوق از دست رفته‌ی خود را باز یابند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,