Saturday, 18 July 2015
02 December 2020

«فاجعه تابستان ۶۷ و دلیل سکوت اصلاح طلبان حکومتی»

2012 September 08

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد. نظر‌های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید.

سیروس زارع‌زاده اردشیر

سالی دیگر در روزهای قتل عام تابستان سال 67 هستیم. فاجعه‌ای ملی که آکنده از جنایت و کشتار رژیم جمهوری اسلامی ایران که بر تاریخ کشور سنگینی می‌کند؛ در آن فاجعه دستان تمامیت نظام جمهوری اسلامی ایران آلوده به راه اندازی ماشین سرکوب و کشتار جوانان و دگراندیشان است. نظامی مستبد و ضد بشری که آرایه‌های ساختگی جناح‌بندی‌اش به اصلاح‌طلب و غیر آن، چیزی از دیکتاتوری و استبداد دینی آن نمی‌کاهد. اکنون نزدیک به سه دهه از کشتار در زندان‌ها می‌گذرد؛ هزاران زن و مرد زندانی به جوخه‌های اعدام سپرده شدند که برای دفاع از آزادی به  جمهوری اسلامی نه گفتند و در سیاه‌چال‌های رژیم، تیرباران و به دار آویخته شدند. در شرایط کنونی نیز زندانهای رژیم جمهوری اسلامی مملو از زندانیان سیاسی از گروه‌های اجتماعی متفاوت است: فعالان کارگری، زنان، دانش‌جویان، معلمان ، جوانان ومردم تحت ستم که برای آزادی و برابری مبارزه می‌کنند و صدها زندانی سیاسی گم‌نامی که تحت شدیدترین شرایط غیر‌انسانی، در زیر شکنجه  قرار دارند و تهدید به اعدام می‌شوند.

‌فاجعه کشتار دهه شصت بر وجدان تک تک ایرانیان سنگینی می‌کند. واقعیت آن کشتار، آرستگی اصلاح‌طلبان امروزی حکومتی اعم از  دوم خردادی‌ها، طرف‌داران جنبش سبز و ملی مذهبی‌ها به حقوق شهروندی، آزادی‌خواهانه و برابری‌طلبعانه را به محاق سیاسی کاری فرو نمی‌برد. اصلاح‌طلبانی که با مشارکت درآمریت، عاملیت و سکوت خود، از آن کشتار تا به امروز حمایت می‌کنند.

 در کشتار 67 هزاران زن و مرد دگر‌اندیش را که در تظاهرات‌ها و در خانه‌هایشان دستگیر شده بودند،  دسته دسته به دار آویختند تا به بازماندگان بیاموزند که اسلام  یعنی تسلیم. تسلیم برای خدا. رژیم جمهوری اسلامی  تلاش کرد این جنایات  فراموش شود؛ پس لباس اصلاحات به تن کردند و شعار آشتی ملی سر دادند. گفتند بنگرید آرمان‌خواهی  به تاریخ پیوست! زمانه، زمانه‌ی تساهل است! سعی کردند میان مردم با قاتلین و جانیان آشتی به وجود آورند. شعار«فراموش کنید و ببخشید» را سر دادند گفتند: گذشته ها، گذشته؛ بیایید با هم گفت‌وگوی  متمدِنانه داشته باشیم! اما این ترفندها نگرفت. دولت اصلاحات در ایران که اکنون با ایده‌الوژی اسلامی و تفکرات رهبر کبیراش خمینی گام بر می‌دارد هر گونه کشتار در آن دوره را به سکوت برگزار می‌کند.

بی‌تردید خاوران‌ها «سند برجسته جنایت علیه بشریت» هستند، جنایتی که به آمریت حکومت و مسولان وقت جمهوری اسلامی ایران صورت گرفت. و اکنون بعد از گذشت سه دهه هنوز پاسخی روشن از جناح اصلاح‌طلب که در آن دوران نخست وزیری میر حسین موسوی را در کنار خود می‌دید، داده نشده است. این جنایتی است که تمام ارکان رژیم جمهوری اسلامی ایران در آن دست داشتند و فقط آقای منتظری بود که با مخالفت و فریاد خود عملا جنایات خمینی را محکوم کرد و در مقابل چنین جنایت هولناکی از مقام خود استعفا داد و دامن خود را از چنین جنایتی پاک نمود.

در طول حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی ایران افرادی که در راس قدرت قرار داشتند همیشه برای بقا در حاکمیت دینی ایران تلاش می‌کردند و از هیچ اقدامی ابای نداشتند، خواه این اقدامات کشتار دهه شصت باشد و خواه اعدام‌های که بعد از آن در زندان‌ها ایران برای ترساندن فعالین سیاسی و دگر باشان انجام می‌شد. در این میان جناح حاکم هرگونه اقدام علیه مردم معترض را مصداق از اجرای حکم خدا در قرآن می‌دانست و با بالا بردن مردم به چوخه‌های‌ اعدام، تلاش می‌‌کرد فعالین را در خفگانی که خود می‌خواهد فرو ببرد. در زمانی که روح‌اله خمینی رهبر جمهوری اسلامی بود و بخش‌هایی از جناح های چپ و راست حکومت از جمله سید‌علی خامنه‌ای، میر‌حسین موسوی، مهدی کروبی، اکبر هاشمی رفسنجانی، موسوی اردبیلی و … زیر نظر او حکمرانی می‌کردند، بسیاری از سرکوب‌ها با اطلاع و نقش همه آن‌ها صورت می‌گرفت. عناصر و ارکان نظام جمهوری اسلامی از دسته‌های مختلف که آن زمان در جنایت‌های هولناک دهه شصت نقش داشتند امروز هیچ یک حاضر به سخن گفتن نیستند تا مبادا هم‌دیگر را افشا کنند. چپ‌های حکومتی سابق و یا همان نیروهای خط امامی که امروز به اصلاح‌طلب معروف شده‌اند، سعی می‌کنند تا برای پاک کردن دامن خود از این جنایت‌ها، وقایع آن دوره تاریخی را تحریف کنند. امروز بر اصلاح‌طلبان لازم است به افشای پشت پرده جنایت‌های دهه شصت بپردازند چرا که اصلاح‌طلبی با دفاع از رژیمی مستبد و خون‌خوار با قانونی ضد بشری مورد استقبال مردم قرار نخواهد گرفت. دفاع از خمینی و اجرای بی‌تنازل قانون اساسی تنها دامن اصلاح‌طلبان را آلوده‌تر خواهد کرد.

 ذکر نمونه این‌جا لازم است؛ در اردی‌بهشت سال 68 که مهدی کروبی از عمل‌کرد حسین علی نیری حاکم شرع اوین در کشتار زندانیان سیاسی راضی بود در نامه‌ای به روح‌اله خمینی خواست تا از نیری در برخورد با «غارت‌گران بیت‌المال» نیز استفاده کند و از این رو بود که خمینی در نامه‌ای به دادستان کل کشور موسوی اردبیلی نوشت:

جناب مستطاب حجت‌الاسلام آقای موسوی اردبیلی – دامت افاضاته با سلام و دعا. این کار مربوط به جناب‌عالی است. انشا‌الله اقدام ‌نمایید. من با پیشنهاد آقایان: کروبی و صانعی و انتخاب آقای نیری برای این کار موافقم. البته با اختیاراتی که خود بتواند تصمیم لازم را بگیرد. انشا‌الله موفق و موید باشید. والسلام علیکم.

مهدی کروبی اما پس از سال‌ها می‌گوید ابعاد این کشتارها و نقش خمینی در آن‌ها مشخص نیست.

این جنایت را نه حکومت و اصلاح‌طلبان که دست‌شان به خون جوانان بی‌گناه که با مسلسل و طناب‌دار اعدام شدند، را نمی‌توان از یاد برد. و به راحتی می‌توان به این موضوع که رژیم و حامیان آن نمی‌توانند از سایه شومی و ننگینی که‌ به خاطر این کشتار عظیم‌ در دهه شصت وجود داشت شانه خالی کرده و آن را انکار کنند و این خود ننگی بزرگ برای آنان محسوب می‌شود. این کشتار که در آن بیش از دوازده هزار نفر در کمیته مرگ به اعدام محکوم شدند، را نمی‌شود از یاد برد و این نوع کشتار را می‌توان با جنایت‌های که در زمان جنگ جهانی دوم وجود داشت جمع بست و از آن به‌عنوان جنایت علیه بشریت و نوعی نسل‌کشی یاد کرد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , 

۱ Comment


  1. nahal
    1

    Excellent remark !