شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
30 August 2016
پس‌نشینی تند

«تیغ در دست زنگی مست»

۱۳۹۱ مهر ۰۹

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

این یک حقیقت غیر قابل انکار است که برای همه‌ی ما پیش آمده که در لحظاتی از عمر خود به انتقام و یا مجازات دشمنان خود و یا ظالمان و جنایت‌کاران علیه بشریت اندیشیده باشیم. ریشه و انگیزه‌ی این تلافی‌جویی‌ها هم البته همیشه جنبه‌ی شخصی نداشته و در بسیاری از موارد ممکن است ما با فرد و یا افراد مورد نظر که خواهان اعمال بدترین مجازات در حقشان هستیم هیچ‌گونه مشکل شخصی نداشته باشیم بلکه ارتکاب جنایت علیه بشریت بوده است که این انگیزه را در وجود ما زنده کرده است.

در طول تاریخ بارها پیش آمده است که خون‌خوارترین و بی‌رحم‌ترین جنایت‌کاران پیش از آن که به چنگال عدالت اسیر آیند، محاکمه شوند و به سزای اعمالشان برسند، به دست مخالفان خود گرفتار آمده‌اند. در چنین شرایطی به طور معمول این افراد اذیت و آزار شده، مورد شکنجه قرار گرفته، تحقیر شده و در نهایت بدون هیچ برگزاری هیچ محاکمه‌ی عادلانه‌ای به فجیع‌ترین شکل ممکن کشته شده‌اند. در سال‌های اخیر که ضبط و ثبت و پخش تصاویر چنین صحنه‌هایی هم به مدد تکنولوژی روز امکان‌پذیر شده است، خوشبختانه و یا متاسفانه  مردم بسیاری در جهان توانسته‌اند لحظه‌هایی از چگونگی دستگیری، شکنجه و یا مرگ این افراد را با چشم خود ببینند اما کمتر کسی بوده است که از دیدن این لحظات احساس شادی و رضایت کرده باشد، چه رمز و رازی در این واقعیت نهفته است؟ برای نمونه با وجود آنکه جمع فراوانی از مردم در زمان انقلاب اسلامی دل خوشی از ماموران، شکنجه‌گران و بازجویان ساواک نداشتند در همان حال کمتر کسی بود که از اذیت و آزار خیابانی و قتل فجیع آنها احساس رضایت کرده باشد.

این مقدمه را گفتم تا برسم به اتفاقی که همین چند روز گذشته پیش آمد و آن موضوع مورد توهین و ضرب و شتم قرار گرفتن «رامین مهمان‌پرست» سنخنگوی وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی در نیویورک است. شاید کمتر کسی در این واقعیت شکی داشته باشد که هر کسی که بتواند تا این درجه در نظام و ساختار جمهوری اسلامی رشد و ارتقا بیابد الزامن خودش نیز دستش به بسیاری از فسادها و جنایت‌ها آلوده است و «مهمان‌پرست» در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن، چندین سال نقش ماله‌کشیدن و توجیه بسیاری از جنایت‌ها و فجایعی را که این حکومت مرتکب شده بر دوش داشته است. اما موضوع نوع برخوردی که در خیابان‌های نیویورک با ایشان شد چیز دیگری است. گرفتار کردن یک نفر مجرم و صدور حکم و اجرای آن بدون هیچ محاکمه‌ای بدترین چیزی است که می‌توان تصور کرد و بیننده را بی‌اختیار در طرف فرد مورد حمله قرارگرفته قرار می‌دهد و در نتیجه و با تاسف تمام چنین برخوردی بیش از آنکه به نفع اپوزیسیون باشد سبب مظلوم‌نمایی جمهوری اسلامی می‌شود. هیچ کس فراموش نکرده است که پخش تصاویر آزار جنسی «معمر قذافی» رهبر لیبی با چه میزان از سرزنش جهانی بر علیه انقلابیون لیبی همراه شده بود.

در پایان باید گفت که عجیب نیست که دو طرف درگیر در ماجرای اخیر یعنی مجاهدین خلق و حاکمان جمهوری اسلامی هر دو ید طولایی در برخورد بدون محاکمه با مخالفین خود دارند. نوع فحش و ناسزاهایی که مجاهدین نثار سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی می‌کردند بی‌شباهت به رفتارهای بازجویان زندان‌های نظام نبود که زندانی بی‌پناهی را در میان خود گرفته و او را مورد خطاب زشت‌ترین الفاظ قرار می‌دهند. در تاریخ سی و اندی ساله جمهوری اسلامی، این سیستم بارها و بارها مخالفانش را بدون حق استفاده از وکیل و فرصت دفاع از خود مجازات کرده و از میان برداشته است و متاسفانه مجاهدین نیز بارها با استفاده از همین شیوه و با ترور مخالفین خود سعی کرده‌اند تا کارهای خود را به پیش برند. به هر حال روزی باید ریشه‌ی این سنت غلط خشکانده شود و چه روزی بهتر از امروز. ما که اکنون و از موضع ضعف چنین رفتاری را با مخالفانمان روا می‌داریم وای به حال آن روزی که تیغ در دستمان باشد و بر کرسی قدرت تکیه زده باشیم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,