شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
06 September 2016
پس‌نشینی تند

«تقدیم به «وودی» با عشق»

۱۳۹۱ مهر ۲۹

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«تقدیم به رم با عشق» آخرین ساخته‌ی «وودی آلن» پس از چند اثر به نسبت ضعیف، یک گام رو به جلو برای این کارگردان بلند آوازه‌‌ی نیویورکی محسوب می‌شود. «وودی آلن» در ادامه‌ی مجموعه‌ی فیلم‌هایی که در اروپا ساخته است این بار به سراغ ایتالیا و به طور مشخص شهر «رم» رفته است اما به جز مشتی تصاویر زیبا که به مدد دوربین فیلم‌برادر چیره‌دستش «داریوش خنجی» به دست آمده است داستان ارتباط چندانی با فرهنگ ایتالیایی ندارد و به گمان نگارنده این یکی از نقاط قوت فیلم است چرا که توانسته  است تا به این اثر نگاهی جهانی ببخشد. در این اثر روح طنز و هجوآمیزی که در فیلم‌های «آلن» حضور همیشگی داشته است دوباره به فیلم بازمی‌گردد و این فضای داستان را دلنشین‌تر می‌کند.

ارتباط جنسی و خیانت، از آن دست تم‌هایی است که شاید هیچ‌ کارگردانی به اندازه‌ی «وودی آلن» در تحلیل، پرداخت و به نمایش گذاشتن آنها تبحر نداشته باشد و این چیره‌دستی در دو داستان از مجموعه‌ داستان‌های «تقدیم به رم با عشق» خود را به رخ می‌کشد. نخست در خیانت‌های اتفاقی زوج ساده‌ی شهرستانی «میلی» و «آنتونیو» و دوم در تجربه‌ی آگاهانه‌ی داستان «مونیکا»، «جک» و «سالی». اگر به دنبال رگه‌هایی از فیلم‌های درخشان دهه‌ی هفتاد و هشتاد «آلن» می‌گردید زیاد خود را به زحمت نیاندازید چون هیچ کدام از ساخته‌های یک دهه‌ی اخیرش نتوانسته تا اندکی به آن میزان از موفقیت دست یابند، اما حداقل دو داستان از این فیلم یعنی بخش خواننده‌ی اپرا و به شهرت رسیدن یک شبه‌ی یک کارمند ساده با بازی «روبرو بنینی» از آن دست ایده‌هایی است که تا اندازه‌ای یادآور خلاقیت‌های «وودی» جوان است. شاید اگر این ایده‌ها 30 سال پیش به ذهن او رسیده بود امروز با یک شاهکار دیگر طرف بودیم اما همین‌ها هم برای نجات فیلم اخیر «آلن» کافیست. کارگردان در اپیزودی که «روبرتو بنینی» در آن بازی می‌کند، به سیستم احمقانه و بی‌حساب و کتاب رسانه‌های جهان امروز در به شهرت رساندن یک شبه‌ی آدم‌ها طعنه می‌زند و از سویی در اپیزود اپراخوانی به این نکته‌ی ظریف اشاره می‌کند که هر کسی اگر در جای درست قرار بگیرد می‌تواند برای خودش یک نابغه باشد حتا اگر این جایگاه زیر دوش یک حمام باشد.

همه می‌دانند که «وودی آلن» استاد استفاده از بازیگران شناخته شده در نقش‌های غیرمتعارف است، نقش‌هایی که به نوعی می‌تواند برای آنها یک شروع دوباره و یا یک نقطه‌ی عطف باشد. «الک بالدوین»، «جسی ایزنبرگ» و «پنه لوپه کروز» همگی در «تقدیم به رم با عشق» بازی‌های درخشانی ارایه می‌دهند، بازی‌هایی که زیاد هم به چشم نمی‌آیند. برای نمونه واقعن نمی‌شود تصور کرد چه کسی دیگری به جز «پنه لوپه کروز» می‌توانست تا با این میزان از باورپذیری در نقش یک روسپی سرخوش که از قضا از کار و زندگی‌اش هم راضی است بازی کند. بازیگران جوان نیز هم همگی بازی‌های خوب و قابل قبولی از خود ارایه می‌دهند و جای خود را در فیلم «آلن» پیدا کرده‌اند. این فیلم اما برای بیننده‌‌ای چون نگارنده که عاشق بازی‌های به یادماندنی خود کارگردان در فیلم‌های گذشته‌اش هم هست دیدن «آلن» در یک نقش فرعی ناامیدکننده به نظر می‌رسد. برای مایی که عادت کرده بودیم کاراکترهایی چون فیلسوف و همه‌چیزدان، اغواگر چیره‌دست زنان و یا احمق دست و پاجلفتی فیلم‌های او را در غالب شخصیت خود «وودی» ببینیم، دیدن او در نقش یک پیرمرد، غم‌انگیزترین بخش ماجراست. به هر صورت خبرهای خوشحال‌کننده‌ای به گوش می‌رسد که «آلن» در تدارک ساخت فیلم جدیدش در آمریکاست و شاید پس از سال‌ها بتوانیم دوباره یک اثر کلاسیک و به یادماندنی دیگر را از او بر روی پرده‌های سینما ببینیم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,