Saturday, 18 July 2015
02 December 2020
دایره‌ی شکسته

«نیمه‌ی باز در»

2012 November 01

مهشب تاجیک / رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

وبلاگ همان دفتر خاطرات قدیمی شماست که آن را با دیگران در فضای مجازی به اشتراک می‌گذارید. برای نخستین‌بار یورن بارگر واژه‌ی وبلاگ را به کار برد و از آن پس این واژه یک واژه‌ی همه‌گیر شد که برای ساحتی از نوشتار تحت وب اختصاص می‌رود که امروزه سطح گسترده‌ای از فضای وب را به خود اختصاص داده است به گونه‌ای که از سویی شبکه‌های اجتماعی چون فیسبوک، توییتر و گوگول پلاس سعی می‌کنند امکان‌های موجود در یک وبلاگ را برای کاربران در خود بگنجانند تا طیف وسیع وبلاگ‌نویس به‌سویشان کشیده شوند که البته ناموفق هم نبوده‌اند و از سوی دیگر، به‌واسطه‌ی حضور وبلاگ‌نویس‌ها ترم جدیدی در مباحث مختلف به روی کار آمده است که از آن میان می‌توان برای نمونه به شهروند – خبرنگار، سازندگان پادکست‌های شخصی یا گروهی و غیره اشاره کرد.

لوگاس در یونانی و در قرون وسطا به معنای دفتر گزارش سفر کشتی‌ها به کار می‌رفته است و لاگ در زبان تخصصی حوزه‌ی علوم کامپوتر و اینترنت، به پرونده‌هایی گفته می‌شود که گزارش وقایع رخ‌داده در کامپیوتر را ثبت می‌کنند ولی وبلاگ افزون بر همه‌ی این توانایی‌ها این امکان را در خود پنهان داشته است تا بتواند جنبه‌های متفاوت یک فرد را تا حدودی بنمایاند. دیوید واینر شاید وقتی نخستین وبلاگ را تاسیس کرد تصور نمی‌کرد که با شتابی باورنکردنی، وبلاگ حضورش را در فضای وب چنان مسلم و مستحکم کند که گویی هیچ‌گاه غایب نبوده است و وقتی در سال 1380 نخستین وبلاگ فارسی‌زبان در ایران متولد شد، شاید با توجه به حواشی اینترنت در ایران، کسی خیال هم نمی‌کرد که در حال حاضر ایران بتواند بر قله‌ی وبلاگ‌نویسی قرار بگیرد.

پرسش اما این‌جاست که چرا وبلاگ‌نویسی در ایران با این استقبال چشم‌گیر و تعجب‌برانگیز مواجه شده است. درست است که مسایل عدیده‌ای هر فرد را در ایران به‌سوی وبلاگ می‌کشاند و وبلاگ فارسی برای هر کس مفهوم ویژه‌ی خودش را دارد و صرفن در ساختار یک وبنگاشت بنا بر تعریف معمول قرار نمی‌گیرد. برای نمونه می‌توان به شاعران و نویسندگانی اشاره کرد که به دلیل فضای بسته و وجود سانسور وبلاگ را که فضایی رایگان است انتخاب می‌کنند تا نوشتار خود را در آن با مخاطب به اشتراک بگذارند. از این دست نمونه‌ها کم نیستند ولی واقعیت این‌جاست که تمام محدودیت‌های موجود در ایران که بارهای مضاعف را بر دوش حوزه‌ی وبلاگ می‌گذارد، نمی‌تواند دلی اقبال عظیم ایرانیان به وبلاگ باشد حتا اگر بخواهیم با دیدی وسیع‌تر نگاه کنیم و سایر نقاط دنیا رو نیز در نظر آوریم، وبلاگ‌نویسی یکی از پرطرفدارترین موارد در فضای سایبری است.

کافی است کلمه‌ی وبلاگ را در یکی از مرورگرهای اینترنتی جست‌وجو کنید و بعد روی یکی از پیوندهای مربوط به وب سایت‌هایی کلیک کنید که به شما امکان داشتن یک فضای مجازی رایگان برای خودتان را می‌دهند. حالا اگر مسیر را طبق نقشه‌ی راهی که آن پایگاه با شما در میان می‌گذارد بروید، خیلی زود و بسیار ساده صاحب یک وبلاگ خواهید شد. تعداد وبلاگ‌هایی که با نام مستعار و با اطلاعات غیر واقعی ساخته می‌شوند کم نیستند، تعداد وبلاگ‌هایی که همان کار وبنوشت را انجام می‌دهند و روزانه‌نویسی‌ها را در خود جای می‌دهند قابل توجه است و در عین حال، توجه به بازدیدکنندگان این وبلاگ‌ها این واقعیت را آشکار می‌کند که تعداد زیادی از افراد زمان زیادی را صرف خواندن وبلاگ می‌کنند. کاربران اینترنت در وبگردی‌های خود به‌دنبال چه چیز در وبلاگ‌های شخصی و روزانه می‌گردند؟ چه چیز آن‌ها را بر آن می‌دارد که نه‌تنها ساعت‌ها خیره به مانیتور حرف‌های روزمره‌ی یک فرد را دنبال کنند بلکه هر روز به آن‌جا سر بزنند شاید پست جدیدی انتظارشان را بکشد. این احتمال بعید نیست که هر کاربر اینترنت در مدت‌زمان استفاده از اینترنت خود دست کم یک‌بار یک وبلاگ این‌چنینی را دنبال کرده باشد ولی پرسش باز هم تکرار می‌شود چرا که هنوز پاسخی نیافته است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,