Saturday, 18 July 2015
30 September 2020
پس‌نشینی تند

«فراموش شده»

2013 February 02

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

به گزارش پنتاگون سال گذشته برای نخستین بار شمار سربازان آمریکایی که خودکشی کرده‌اند بیشتر از تعداد آنانی بوده است که در صحنه‌های نبرد جان خود را از دست داده‌اند. «لیبی باز‌بی» Libby Busbee مادر یکی از این سربازان توصیح می‌دهد که چطور پسرش پیش از اقدام به خودکشی و بعد از بازگشت از افغانستان هر روز بارها دست‌هایش را می‌شسته است تا به خیال خودش خون‌هایی که بر روی آنهاست پاک شوند.

چندی پس از آن بود که این سرباز با شلیک گلوله به سرش خودکشی کرد. رشد آمار خودکشی فقط محدود به سربازان حاضر در جبهه‌های نبرد هم نبوده و در میان بازنشستگان هم افزایش چشم‌گیری یافته است. این واقعیت به خوبی نشان می‌دهد که ساختارهای کنونی ارتش آمریکا در راه آرامش بخشیدن به سربازانی که از جبهه‌های نبرد بازمی‌گردند چندان موفق نبوده است.

20130201-Pas neshiniye tond-Torshizad1

نمونه‌ی «ویلیام باز‌بی»William Busbee  شاید از بسیاری از جهات قابل توجه باشد چرا که او از کودکی عاشق پیوستن به ارتش آمریکا بوده است، رویایی که در 17 سالگی به آن دست می‌یابد. او در نخستین اعزامش به افغانستان هدف چندین حمله قرار می‌گیرد که در یکی از آنها آسیب مغزی می‌بیند. میزان ترکش‌ها در بدن او آنقدر زیاد بود که هنگامی که از ورودی امنیتی فرودگاه رد می‌شد زنگ‌های اخطار به صدا درمی‌آمدند. شدت آسیب‌های روحی که ویلیام دیده بود کمی از مشکلات جسمی‌اش نداشت.

به گفته‌ی مادرش هر بار که او به مرخصی می‌آمد از جمع دوری می‌کرد و سعی می‌کرد تنها باشد. شب‌ها کابوس می‌دید و مانند هنگامی که در نبرد بود در کیسه‌خواب می‌خوابید. «ویلیام نش» William Nash روانشناسی که در زمینه‌ی کنترل فشارهای روحی در ارتش آمریکا خدمت می‌کند می‌گوید که مورد «بازبی» بسیار در میان سربازان معمول و شایع است. او و همکارانش در روی پروژه‌ای به نام «آسیب‌های اخلاقی» کار می‌کنند که تلاش می‌کند به سربازن کمک کند تا دست از خودآزاری برداشته و با واقعیات کنار بیایند. این در حقیقت حالتی است که فرد نمی‌تواند با درستی کاری که انجام داده و یا نتوانسته که انجام بدهد کنار بیاید.

20130201-Pas neshiniye tond-Torshizad2

بخشی از احساس پشیمانی یا گناه چنین سربازانی، به سبب حسی است که از عدم توانایی کمک به همرزمانی دارند که در برابر چشمان آنها کشته شده‌اند. این شرایط روحی شبیه حالتی است که والدینی که فرزندان خود را از دست می‌دهند به آن گرفتار می‌شوند. یکی دیگر از پیش‌‌آمدهایی که سبب آسیب‌های شدید روحی و روانی به سربازان می‌شود هنگامی است که آنها به طور اتفاقی و به اشتباه هم‌رزمان خود را کشته و یا دست به کشتار غیرنظامیان به ویژه زنان و کودکان زده‌اند. در چهار سال گذشته بخشی در پنتاگون تشکیل شده است که وظیفه‌اش بررسی منابع و دلایل این مشکل سربازان آمریکایی است.

باوجود این تلاش‌ها همواره این نگرانی هست که تا یک دهه پس از خروج نیروهای آمریکایی از عراق و افغانستان عواقب روحی و روانی آن گریبان سربازانی که درگیر آن بوده‌اند را رها نکند و رفع این خطر احتیاج به یک توجه جدی دارد، همانطور که مادر «ویلیام» فکر می‌کند اگر به جای تجویز ده‌ها داروی مختلف به فرزندنش و رهاکردن او به حال خودش به او توجه می‌شد هیچگاه چنین اتفاق تلخی روی نمی‌داد. او اضافه می‌کند: «حالا من و دخترانم باید برای سال‌ها همان فشاری را متحمل شویم که پسرم از آن رنج می‌برد.»

«ویلیام بازبی» وصیت کرده بود که جسد او سوزانده شود و خاکسترش در دریا رها شود، چرا که دوست ندارد بدنش با یونیفرم ارتشی به خاک سپرده شود که هنگام زنده بودنش او را فراموش کرده بود.

منبع: گاردین

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,