Saturday, 18 July 2015
08 August 2020
قاعده هرم

«روزنامه‌نگاری با طعم سس کچاپ»

2013 February 04

 نظر‌های مطرح شده در این برنامه الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید. این مطلب بدون ویرایش رادیو کوچه منتشر می‌شود.

محمد افرازه/ رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

در هفته ای که گذشت شاهد بازداشت و دستگیری تعدادی از اهالی رسانه در ایران بودیم، روالی که دیگر مکرر شده است و به نظر می رسد پروژه عادی سازی در آن اجرا شده و حتا برای سایر همکاران روزنامه نگاران دستگیر شده نیز خیلی اهمیت نداشته است. در این برنامه تصمیم داریم در حضور شما مخاطبان محترم رادیو کوچه با نگاهی به بیانیه جمعی از روزنامه نگاران در جهت طلب آزادی همکاران شان، به عنوان سند سخن، به نقد این مطلب بنشینیم که آیا روزنامه نگاران محترم امضا کننده این بیانیه، آن چنان اهمیتی داشته است برایشان بازداشت همکاران شان یا خیر.

نخست شنونده متن این بیانیه باشید:

ما روزنامه‌نگاران ایرانی امضا کننده این بیانیه، به حضور ماموران دادستانی در محل تعدادی از روزنامه‌ها و نشریات کشور و دستگیری گسترده همکاران‌مان معترضیم.

 ما نگرانیم که دستگیری تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران در یک زمان، با انگیزه‌ای سیاسی و با قصدی جز اجرای عدالت انجام شده باشد.

نمی‌دانم از کی تا به حال ماموران دادستانی حق حضور در دفاتر روزنامه‌ها را ندارند، گرامیان اندیشمند روزنامه‌نگار، شما حتمن می‌دانید که مامور دادستانی با حکم، اجازه ورود به هر مکانی را دارد.

آن‌چه نگرانی ما را تشدید می‌کند، سخنان سخن‌گوی قوه قضاییه پیش از دستگیری‌هاست که اظهار داشت براساس اطلاعاتی که از “منابع موثق” به دست او رسیده “عده‌ای از روزنامه‌نگاران جدای آن‌که در روزنامه‌های کشور قلم می‌زنند دستشان در دست غربی‌ها و ضد انقلاب است”. اعتراضمان به این است که سخنگوی قوه قضاییه درباره روزنامه‌نگارانی‌ که طرح دستگیری آن‌ها تهیه شده چنان سخن می‌گوید که انگار آن‌ها مطابق مقررات قانونی در محاکم علنی، با داشتن وکیل مدافع و در حضور هیات منصفه، محاکمه و محکوم شده‌اند و مانده است اطلاع‌رسانی درباره آنان.

خواست ما روزنامه‌نگاران از مسئولان قضایی این است که روزنامه‌نگاران دستگیر شده را به سرعت آزاد و ثابت کنند که به قوانین احترام می‌گذارند.

رفع تکلیف، ابتدایی ترین ذهنیتی است که پس از خواندن این بیانیه به ذهن متبادر می شود.در پاراگراف اول، البته بسیار هم عالی، دوستان اعتراض کرده اند به حضور ماموران دادستانی در محل دفتر روزنامه ها و نشریات کشور، نمی دانم از کی تا بحال ماموران دادستانی حق حضور در دفاتر روزنامه ها را ندارند، گرامیان اندیشمند روزنامه نگار، شما حتمن می دانید که مامور دادستانی با حکم، اجازه ورود به هر مکانی را دارد، شما اگر به این عمل معترضید می بایست یا به نداشتن حکم معترض می شدید و یا اگر با حکم آمده بودند، علت اعتراض خود را عنوان می کردید، این چگونه شیوه و نحوه اعتراض به یک حرکت آن هم از سوی دادگستری است گرامی روزنامه نگار؟ آیا غیر از این است که خواسته ای رفع تکلیف کنی؟

20130204_ghaede heram

در پاراگراف دوم، شما صرفن و فقط با ابراز نگرانی ! از وجود انگیزه سیاسی در این باز داشت ها و نه ابراز قطعیت از وجود انگیزه سیاسی، عملن همکاران بازداشت شده را در موقعیت اتهام عامل بیگانه بودن و وطن فروشی تثبیت کرده اید. اگر این نظر را فردی از میان خیابان و بازار ابراز کند که نگران آن است این بازداشت ها انگیزه سیاسی هم داشته باشد، یک تاثیر دارد و اما اگر شمای همکار و مطلع از شرایط و فضای کار، این گونه عنوان کنید و صرفن و فقط نگران باشید، یک تاثیر متفاوت، این یعنی تایید مجرم بودن بازداشت شدگان، شما می بایست محکم و با قدرت، این حرکت قطعن سیاسی را محکوم می فرمودی عزیز همکار روزنامه نگار، فقط نگرانی؟ همچنان پی عافیت طلبی ات هستی و یا در حال رفع تکلیف می باشی؟

اگر هر کدام دو صفحه مطلب نوشته بودید الان چهارصد صفحه اعتراض و یا تحلیل موجود بود، اکثریت صرف امضای یک بیانیه از خود رفع تکلیف کرده اند

در پاراگراف سوم، نمی گویم که از سخن گوی قوه قضاییه یاد بگیرید قطعی صحبت کردن را، اما وقتی شما به همین قطعیت او، در باره اتهاماتی که هنوز ثابت نشده و حکمی برای آنها صادر نشده است اعتراض دارید و این اعتراض هم، حتمن بر مبنای شناخت شما از همکاران تان است که پاک و سالم هستند، پس چرا و به چه علتی این حرکت را کاملن سیاسی اعلام نکرده اید و نگرانی دارید که شاید انگیزه دیگری جز اجرای عدالت! وجود داشته باشد؟ چرا محکوم نکرده اید این دست گیری ها را؟ یا شاید هم کرده اید و من نمی بینم کلمه محکوم را؟  مانده ام از این همه، همیت و اهمیت و نگرانی شما، اصلن، واقعن، نگران هم هستید؟

و در نهایت پاراگراف آخر، که بله حتمن، با وجود چنین بیانیه ای می بایست هم که آزاد کنند بازداشت شدگان را، به سرعت هم آزاد خواهند کرد، نگران نباشید، دویست نفر این بیانیه را امضا کرده اند،      نمی گویم همه ننوشته اند اما اگر هر کدام دو صفحه مطلب نوشته بودید الان چهارصد صفحه اعتراض و یا تحلیل موجود بود، اکثریت صرف امضای یک بیانیه از خود رفع تکلیف کرده اند، دوستانی که با صداقت و در نهایت تلاش و از خود گذشتگی در ایران با هیولای قدرت، به تنهایی در افتاده اند، و مشغول پرداخت هزینه آن می باشند، باید افتخار کنند به چنین همکاران عمدتن خارج نشینی که دارند، دست مریزاد، ساحل امن و امان و آرامتان، محفوظ باد، راستی مک دانلد را با چیپس با سس چیلی بیشتر دوست دارید یا کچاپ؟ یا شاید رژیم دارید و چیپس نمی خورید؟

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , ,