Saturday, 18 July 2015
14 July 2020
قاعده هرم

«ادامه دارد»

2013 February 13

محمد / رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

یکی از آخرین استاتوس‌های فیس‌بوکش این بود: «خدایا ایستاده مردن را نصیبم کن که از نشسته زیستن در ذلت خسته‌ام».

«محمد مختاری» هم مثل تعدادی دیگر از جوانان روز بیست‌و‌پنجم بهمن برای هدفی از منزل بیرون رفت، نه برای این که کشته شود. در این مرز و بوم قهرمان زیادی داشتیم. گاهی ثبت شده‌اند در بیشتر موارد به دلایل زیادی نه.

20130213_ghaede1

مردان و زنان بی‌شماری برای تغییر در مملکت و برای عشق به چیزهایی که دوست داشتند محقق شود، جان‌شان را داده‌اند. بابک، آرش و خیلی‌های دیگر که هنوز هم نشان‌شان بر تاریخ این مملکت نقش بسته است. نه من و نه هیچ‌کس نمی‌داند زمانی که تصمیم‌های بزرگ می‌گرفتند، به چه می‌اندیشیدند. مسلمن دانستن این موضوع در احساس و نظر ما به این انسان‌های بزرگ تاثیر فراوانی دارد.

مردان و زنان بی‌شماری برای تغییر در مملکت و برای عشق به چیزهایی که دوست داشتند محقق شود، جان‌شان را داده‌اند. بابک، آرش و خیلی‌های دیگر که هنوز هم نشان‌شان بر تاریخ این مملکت نقش بسته است

در این زمان که در چنین مقطع تاریخی قرار داریم چیزی جز عمل و گاهی آثار عمل این‌ها نمی‌دانیم؛ و به حرمت همان دانسته‌ها به این آدم‌ها احترام می‌گذاریم.

در تصاویری که از این قهرمانان و اسطوره‌ها به صورت گرافیکی و نقاشی و مینیاتور نقش می‌کنیم، آن‌ها را بر بلندای کوه‌ها و در بالای ابرها و بلندتر و بزرگ‌تر از دیگر انسان‌ها تصور می‌کنیم. این تصورات که بیشتر آن‌ها زاییده تخیل ماست، گاه به یک سنت بدل می‌شود. مثلن درباره آرش در بیشتر تصاویر و نقاشی های مربوطه، او را در حال کشیدن کمان و تیراندازی و در بالای کوه و نزدیک به آسمان با عضلاتی برجسته و قدی بلند می‌بینیم. چشمانی دوخته شده به روبرو؛ و بسیار محکم و راسخ و به دور از تمامی شک و تردیدها.

قهرمانان برای ما همیشه به دور از خطا و به دور از زشتی هستند. قهرمان ما همیشه انسانی باورنکردنی و دست‌نیافتنی بوده.

20130213_ghaede2

روزی که استاتوس «محمد مختاری» را دیدم، اولین چیزی که به ذهنم خطور کرد این بود که چقدر ساده و دست‌یافتنی می‌توان قهرمان را حس کرد. یک انسان، یک هم‌وطن، یک جوان مثل همه جوانانی که هر روز شاید در خیابان و صف نان و اتوبوس و مترو و پارک و حتی پارتی و مهمانی می‌بینیم. نه عضلاتش مانند اسطوره‌های نقاشی‌ها و مینیاتورها برجسته است و نه صدایی شبیه خدایان یونان دارد و نه بالای کوه البرز در حال کشیدن کمان است و نه قد سه متری دارد.

مثل ما حرف می زند. چیزهایی که از دنیا می‌خواهد همان‌هایی است که در هر کشوری که به طور متوسط هم دموکراتیک محسوب شود، یافت می‌شود. آزادی، برابری، آزادی انتخاب حجاب، آزادی ابراز عقیده، صلح، دوستی، برادری.

به همین سادگی و به همین راحتی. چیزهایی که در ذهن همه ما سال‌هاست وجود دارد. همان ای‌کاش‌های خودمان.

قهرمانان ما در استاتوس فیس‌بوک‌هایشان نیت و هدف شان را نگاشتند و بدون سلاح و با دست خالی و نه به قصد مرگ که برای گفتن حرف همه ما، از خانه بیرون رفتند و بر نگشتند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,