شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
15 September 2016
پس‌نشینی تند

«آزمودن آزموده‌ها»

۱۳۹۲ تیر ۰۴

 

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

در چند روز گذشته حرف و حدیث‌های فراوانی پیرامون کابینه‌‌ی احتمالی حسن روحانی در محافل سیاسی و مطبوعاتی به گوش می‌رسد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

آن‌چه که مسلم است این است که به احتمال زیاد تغییر و تحولات فراوانی در این فهرست‌ها داده خواهد شد اما از همین شایعات و حدس و گمان‌ها می‌شود به بسیاری از مسایل پی برد. نخستین نکته جالب توجه این است که بخش فراوانی از افرادی که از آن‌ها به عنوان وزرای پیشنهادی دولت روحانی نام برده می‌شوند، پیش از این هم سابقه‌ی مدیریت در نظام جمهوری اسلامی را داشته‌اند. این موضوع به خوبی نشان می‌دهد که نظام و در راس آن رهبر جمهوری‌اسلامی از شیوه‌ی احمدی‌نژاد در انتخاب افرادی در هیات دولتش که پیوند کمتری با خانواده‌های پرنفوذ سیاسی و اقتصادی در نظام دارند، راضی نیست. درست است که این شیوه از سوی احمدی‌نژاد به خوبی اجرا نشد اما شکی در آن نیست که در صورت انتخاب‌ افراد شایسته می‌توانست خط پایانی باشد بر نفوذ و اداره‌ی کشور به دست چند خانواده‌ی محدود و فاسدی که سه دهه بر کشور حکم رانده‌اند. احمدی‌نژاد متاسفانه سراغ آدم‌هایی برای کابینه‌اش رفت که قدرت و وزن لازم را برای بر عهده گرفتن چنین مسوولیت‌های سنگینی نداشتند و نتیجه دو دولت احمدی‌نژاد آن شد که فقط چندین خانواده‌ی تازه به الیگارشی حاکم در نظام جمهوری اسلامی اضافه شدند.

20130625-Kooche-Akbar1

بازگشت به چهره‌های شناخته شده از جناح چپ و راست کلاسیک از دیگر نکات بارز اسامی پیشنهادی است. طرح نام‌هایی چون «علی‌اکبر ناطق‌نوری، مجید انصاری، محمدعلی نجفی، بیژن نامدار زنگنه، حجت‌الاسلام شوشتری و کمال خرازی» به خوبی نشان می‌دهد که نظام دیگرباره ترجیح می‌دهد تا از نیروهایی در دو جناح بهره بگیرد که نخست امتحان خود را در وفاداری به جمهوری اسلامی پس داده‌اند و و در مرحله‌ی دوم جناح رقیب را به عنوان بخشی حذف ناشدنی از نظام پذیرفته‌اند و از سوی دیگر تندروی‌های چهره‌های جوان و لایه‌های تازه‌نفس این دو گروه را ندارند. بخش غم‌انگیز ماجرا البته کارنامه‌ی تاریک این افراد است. معلوم نیست که چرا روحانی با خود فکر کرده است که افرادی که بارها امتحان خود را در مدیریت کشور پس داده‌اند و در جایگاه‌های مختلف نتوانسته‌اند تغییر و یا پیشرفت چشم‌گیری در اوضاع جاری مملکت ایجاد کنند، قادر خواهند بود تا این بار گره‌ای از مشکلات متعدد کشور باز کنند.

20130625-kooche-akbar2

نکته‌ی دیگر این است که آن‌طوری که از این فهرست‌های احتمالی و گمانه‌زنی‌ها بر می‌آید روحانی خواسته است تا همه را راضی نگاه داشته و تلاش کند با دادن سهم به تمام کسانی که پیروزی خود در انتخابات را وام‌دار آنهاست، دل همه را به دست آورد، از هاشمی رفسنجانی و خاتمی گرفته تا ناطق‌نوری، هیات موتلفه و صد البته «علی خامنه‌ای». اما گویا رییس‌جمهور منتخب فراموش کرده است که هیات دولت بنگاه خیریه نیست بل‌که او باید از افرادی در دولتش استفاده کند که بیشترین هماهنگی را با اهداف و برنامه‌هایش داشته باشند و بتوانند آن‌ها را به نتیجه برسانند. حالا دیگر در جمهوری اسلامی تقریبن بر همه روشن است که اگر در معدود جاهایی مانند شهرداری زمان «غلام‌حسین کرباسچی»، اندک پیشرفتی حاصل شده بود به مدد حضور و استفاده‌ از معاونین و متخصصین کار بلد بود و گمان می‌رود که اگر روحانی شجاعت لازم را داشته باشد می‌تواند با بالا آوردن این اسامی و دادن فرصت به ابراز وجود به آن‌ها بتواند تغییری اساسی در اوضاع کشور ایجاد کند. یادمان نرود که وضعیت و شرایط اقتصادی و سیاسی کشور آن‌قدر وخیم است که بهبود حداقلی نخواهد توانست گره‌ای از کار مردم واکند و در حال حاضر نیاز به کسانی می‌رود تا با تصمیماتی کلیدی بتوانند جبران مافات کنند وگرنه بازهم فرصت‌ها به آسانی از دست خواهند رفت.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,