Saturday, 18 July 2015
26 January 2021
بررسی نگاه روان‌شناختی جامعه ایرانی

«چقدر از وقتتان را صرف دیدن تلویزیون ملی ایران می‌کنید؟»

2013 July 01

 

شهروز فرهمند / رادیو کوچه

در صورتی که مقاله‌های قبلی را مطالعه نکرده‌اید، می‌توانید از اینجا آغاز کنید.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

سوال این تحقیق: چقدر از وقتتان را صرف دیدن تلویزیون ایران می‌کنید؟
جمعیت مورد آزمایش: ۵۲۹۰۱ نفر

رای

%

چقدر از وقتتان را صرف دیدن تلویزیون ایران می کنید؟

سوال

29525

   55.81

 اصلن نمی بینم

پاسخ 1

12707

   24.02

 فقط فوتبال

پاسخ 2

8069

   15.25

 حدود 1 ساعت

پاسخ 3

1495

    2.83

 بین 2 تا 3 ساعت

پاسخ 4

619

    1.17

 بین 3 تا 4 ساعت

پاسخ 5

486

    0.92

 بیش از 5 ساعت

پاسخ 6

52901

     100

تصور کنید جهان این روز‌ها را بدون ابزار‌ها و وسایل ارتباطی نظیر تلویزیون، اینترنت و موبایل. بله! غیر قابل باور و حتی غیر قابل تصور است. هر کجا را که می‌بینیم و هر کاری که می‌خواهیم انجام دهیم به یکی از این وسایل نیازمندیم. به عبارتی دیگر جهان غرق شده در تکنولوژی امروزی، دیگر نمی‌تواند حتی یک دهه به عقب باز گردد چرا که هر آن‌چه که دارد مبتنی بر این گونه ارتباطات نوین سمعی و بصری نوظهور است. تلویزیون نیز که از قدیمی‌های این خانواده قدرتمند محسوب می‌شود و نیز به نوعی سردمدار تبلیغات و تفریحات و گذران وقت محسوب می‌شود، هر روز قوی‌تر و پرنفوذ‌تر در خانواده‌ها و جوامع پیش می‌رود و به جرات می‌توان گفت که ساختاری بنیادین برای پایه گذاری‌های عمیق فرهنگی در هر جامعه است.

دولت‌ها و سازمان‌های جهانی نیز خوب می‌دانند که از این جعبه جادویی چگونه استفاده کنند تا در وهله اول، بهترین بهره را از لحاظ اقتصادی و سیاسی برای خود ببرند و نیز خوراک باب طبع مردم کشور خود را نیز تامین کنند، آن‌هم در راستای اهداف مذکور. با این وجود بیشتر مردم در کشورهای پیشرفته یا در حال توسعه از محتوای برنامه‌های تلویزیونی کشور خود یا شبکه‌های تحت پوشش رضایت کافی دارند و بابت استفاده از این سرویس‌ها هزینه‌های قابل توجهی را پرداخت می‌کنند.
در واقع شرکت‌های بسیار بزرگ خصوصی و گاهی نیمه دولتی در این کشور‌ها، با این ابزار هر آن‌چه که می‌خواهند را با رنگ و لعاب جامعه پسند به عنوان سرویس در اختیار مردم قرار می‌دهند و با یک تیر! چندین نشان را می‌زنند. پول در می‌آورند، فرهنگ سازی می‌کنند، آموزش می‌دهند، مردم را سرگرم می‌کنند و بسیاری موارد دیگر.
آماری بسیار جالب از اکونومیست در سال ۲۰۰۷ نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها با تماشای بیش از ۸ ساعت تلویزیون در روز رکورد دار این ماجرا هستند و میانگین سایر کشور‌ها نیز بیش از ۳ ساعت در روز را نشان می‌دهد که شامل کشورهای پیشرفته‌ای نظیر ژاپن، انگلستان، دانمارک، سوئد و آلمان نیز می‌شود.

20130701-shahrooz

همین تحقیق در سال ۲۰۱۲ نیز نشان می‌دهد که این عدد چندان کاهش چشمگیری با پیشرفت تکنولوژی‌هایی نظیر موبایل و اینترنت نداشته و آمریکایی‌ها کماکان در صدر جدول و با حدود ۳۴ ساعت در هفته پیشتازند. البته این‌که چه تاثیر سوء و یا ناهنجاری‌های آتی می‌تواند گریبان گیر این افراد گردد محور بحث نیست و ما نیز قصد تایید یا رد استفاده زیاد از تلویزیون را نداریم.
هدف ما از ذکر این اعداد و ارقام این است که بدانیم به چه میزان محتوای شبکه‌های تلویزیونی در این کشور‌ها باب طبع مردم آن کشور است و با سلایق و علایق آن‌ها همسو و هم ساز است. واضح است که برنامه‌های طراحی و اجرا شده آن‌قدر مفید و د‌‌لچسب بوده که در چنین جوامعی که تفریحات متنوع و آزادی به طور کامل وجود دارد، روزانه حدود ۳-۴ ساعت از وقت خود را نیز صرف دیدن این برنامه‌ها کنند. یعنی با احتساب متوسط ۸ ساعت خواب شبانه، یک‌چهارم وقت بیداری خود را صرف دیدن برنامه‌های تلویزیون می‌کنند و این یعنی موفقیت برای دولت‌ها و صاحبان شبکه‌ها. اما…
در جمهوری اسلامی ایران، بیش از نیمی از جمعیت مورد آزمایش یعنی حدود ۵۶% از ایرانیان، اصلن تلویزیون نمی‌بینند! و ۲۴% از مردم نیز فقط به بهانه فوتبال پای این جعبه جادو می‌نشینند. به عبارتی دیگر، ۸۰% این جمعیت که قابل بسط به جامعه ایران است، اصلن از برنامه‌های تلویزیون ایران (نه شبکه‌های ماهواره‌ای ایرانی) هیچ اطلاعی نداشته و هیچ گونه استفاده‌ای نیز نمی‌کنند! در قیاس با آمار اکونومیست، تنها ۴% از مردم ایران میزان تماشای برابر با کشورهای در حال توسعه یا توسعه یافته دارند.
پر واضح است که تنها دلیل عدم استفاده مردم از تلویزیون ملی ایران، عدم وجود برنامه‌های خوب در زمینه‌های مختلف است. از برنامه‌های کودک و نوجوان گرفته تا فیلم‌های سینمایی و سریال‌ها و جلسات نقد و بررسی و میزگرد‌ها و اخبار و غیره. اما از طرفی نیز می‌دانیم که بودجه‌های هنگفتی صرف مدیریت و گرداندن صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران می‌شود و این را نیز می‌دانیم که این بخش اعظم این هزینه‌ها صرف ایجاد و افتتاح شبکه‌های بین‌المللی غیر مرتبط با ایران و ایرانی می‌شود و در جهت تبلیغ و بسط جمهوری اسلامی و اهدافش هست که هم راستا با اهداف مردم ایران نیست. شبکه‌هایی نظیر شبکه قرآن، شبکه العالم!، شبکه انگلیسی سحر، پرس تی وی و… از این جمله هستند.
سوال اینجاست که آیا به واقع تلویزیون ملی ایران توان ساخت برنامه‌های درخور و شایسته برای جامعه ایرانی را ندارد؟ پاسخ از دو حال خارج نیست.
پاسخ اول: بله دارد.
پس چرا چنین نمی‌کند و با تولید محتوای مناسب این آشتی بین صدا و سیما و مردم را سبب نمی‌شود. چرا اجازه نمی‌دهد تا آنان که می‌توانند و در جامعه کم نیستند، برنامه سازی کنند و مردم را دوباره به پای تلویزیون بکشانند.
پاسخ دوم: خیر ندارد.
و اگر این طور است، چرا مانع می‌شود که مردم از شبکه‌های غیر ملی (ماهواره‌ای) برای سرگرم ساختن خود استفاده کنند و به جمع آوری دیش و رسیور و… به طرق گوناگون و حتی با عملیات هوایی و استفاده از رنجرهای حرفه‌ای می‌کند؟! گویی که قرار است در آن خانه یک قاتل خطرناک را دستگیر کنند!
در هر حال، واضح است و نیز می‌دانیم که بحث عدم توانایی و نبود امکانات نیست چرا که از این امکانات و توانایی‌ها برای تولید برنامه‌های ناموزون و جامعه ناپسند استفاده می‌شود. بنابراین به سادگی می‌توان نتیجه گرفت این واژه «صدای و سیمای میلی» جایگزین مناسبی برای «صدا و سیمای ملی» است. زمانی که از مسوولین مربوطه سوالی مبنی بر چرایی جمع آوری ماهواره می‌کنند، توجیهی عجیب را به خورد مردم می‌دهند و آن بدآموزی و گسترش بی‌اخلاقی توسط شبکه‌های ماهواره‌ای است. و ما باز هم شاهد «رستگاری زوری» و «هدایت اجباری» هستیم. به قول شاعر که می‌فرماید:
«عجبا! عشق ما یک طرفه ست؟ به چه کس گویم من؟ می‌شود دست زِ من برداری؟ بی‌خیالم بشوی؟ زورکی نیست که عاشق شدنِ ما برهم! من اگر عشق نخواهم چه کنم»
و این هم یکی دیگر از دستاوردهایی است که مردم را تحت فشار دو چندان قرار می‌دهد تا دقیقه‌ای فکر آسوده نداشته باشند و همیشه و از هر جهت تحت فشارهای کوچک و بزرگ قرار گیرند.

 

تحقیق اول: موارد ضروری برای گذران این روزها!

تحقیق دوم: احساس ایرانی ها نسبت به پلیس

تحقیق سوم: بهترین تفریح از نظر ایرانی ها

تحقیق چهارم: به نظرشما چند درصد مشکلات با پول حل می‌شود؟

منابع:
اکونومیست
نیویورک دیلی نیوز

 

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,