شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
31 August 2016
صدای ممنوع، مرگ دو دختر با انفجار نارنجک

«کابوس مرگ در مزارع غرب ایران»

۱۳۹۲ تیر ۱۶

علی اصغر فریدی / رادیو کوچه

در نوار مرزی غرب ایران مرگ همیشه در کمین است. کشاورزی که بر روی زمین روزگار می‌گذراند، کولبری که برای کسب لقمه نانی به دور از چشم ماموران مرزی در دو سوی مرز تردد می‌کند، چوپانی که تمام دارایی‌اش یعنی چند راس گوسفند را به چراگاه می‌برد، کودکی که در اطراف آبادی به دنبال پروانه‌ای راهش به پایگاه یا پاسگاه تخلیه شده‌ای می‌افتد، زنی که نهار شویش را به مزرعه می‌برد، دختر و پسر جوانی که برای در امان بودن از چشم اغیار به وعدگاه می‌روند، همه در هر لحظه در معرض خطر مرگ و یا نقض عضو توسط دشمنی هستند به نام «مین».

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

طبق تعریف، مین مقداری ماده منفجره یا ماده دیگری است که در محفظه‌ای فلزی، چوبی یا پلاستیکی در اندازه‌های گوناگون قرار دارد و برای نابودی خودروها یا کشتی‌ها یا قایق‌ها یا هواپیماها و آسیب‌زدن به آنان و زخمی کردن افراد به‌کار می‌رود.

بر اساس تعریف مندرج در پیمان اتاوا، «مین» به هر وسیله‌ای گفته می‌شود که روی سطح زمین یا زیر خاک قرار می‌گیرد و طوری طراحی شده که در اثر حضور، نزدیکی و یا با تماس یک فرد منفجر شود.

mine1

«مین» ابزاری است که از آن به عنوان یک تاکتیک نظامی استفاده می‌شود. مین‌ها تفاوتی بین نظامیان و غیرنظامیان قائل نیستند و پس از پایان درگیری هم همچنان خطرناک باقی مانده و زمین‌ها را تا مدت‌ها، گذرناپذیر و غیرقابل استفاده می‌کنند. در حال حاضر ۱۲۰ تا ۱۴۰ میلیون مین در جهان کار گذاشته شده که ۴ میلیون آن باقی‌مانده جنگ جهانی دوم است و ۲۳۰ میلیون مین نیز در زرادخانه‌ها وجود دارد. سرعت مین‌گذاری ۴ برابر بیش از سرعت خنثی‌سازی مین‌ها است و گردآوری مین‌های کارگذاشته شده کنونی به ۳۰۰ میلیارد دلار هزینه و هزار سال زمان نیاز دارد.

در حال حاضر کشورهای مصر، ایران و افغانستان دارای بیشترین اراضی آلوده به مین در سراسر جهان هستند. حدود ۴۲۰۰۰ کیلومتر مربع از اراضی ایران آلوده به مین‌های به‌جا مانده و عمل‌نکرده جنگ ایران و عراق است.  دولت ایران همچنان به تولید، استفاده و صادات مین‌های ضدنفر ادامه می‌دهد و معتقد است استفاده از این مین‌ها تنها راه موثر برای تامین امنیت مرزهای طولانی این کشور است. بر همین اساس بخش‌هایی از مرزهای ایران با افغانستان، پاکستان و عراق مین‌گذاری شده‌است.

جمهوری اسلامی ایران در حالی مشغول کاشتن مین‌های جدید است که بر اساس پیمان اوتاو، استفاده، تولید، انبار و نقل و انتقال مین‌های ضد نفر ممنوع است. قربانیان مین‌های به‌جا مانده از جنگ هشت ساله ایران و عراق و مین‌های جدید کاشته شده توسط حکومت ایران به گواه آمار موجود هیچ کس نیست به‌جز مردم عادی مرزنشین و کودکان کم سن وسالی که در روستاهای مرزی به چوپانی مشغول هستند.

mine2
از کسانی که روی مین رفته‌ و عضوی از بدن‌خود را از دست داده‌اند، حمایت کافی نمی‌شود. این افراد با حقوقی بسیار ناچیز تحت پوشش کمیته امداد یا بهزیستی قرار می‌گیرند، حقوقی که این افراد می‌گیرند، تامین معیشت آن‌ها را نمی‌کند و اغلب آن‌ها سرپرست خانواده هستند که سلامتی‌‌شان، زیبایی‌شان و امید به زندگی را از دست می‌دهند و در آینده هم دیگر موقعیت ‌اشتغال را به دست نمی‌‌آورند.

 استان کردستان ٢٣٠ کیلومتر مرز مشترک با کشور عراق دارد که متاسفانه ١٣۶ کیلومتر از مساحت این خطوط مرزی آلوده به مین است و همین امر نیز موجب شده که این استان بیشترین آمار قربانیان مین را در مناطق مرزی کشور به خود اختصاص دهد.

آخرین خبر تلخ مربوط به همین چند روز اخیر است، «لیلا فیروزی» ١۴ ساله و «غزال فیروزی» ٢٠ ساله، دو خواهر کرد اهل روستای شریف آباد گردنه‌ی قوشچی از بخش انزل در استان آذربایجان غربی، در تماسی که «رادیو کوچه» با یکی از بستگان این قربانیان داشته، این دو خواهر هنگامی که پنج راس گوسفند خانواده را از پاسگاه تخلیه شده‌ی هشت سال پیش کە در فاصله‌ی به نقل از این فرد، ٢٠ متری خانه‌شان قرار داشته برمی‌گردانده‌اند شیئی زرد رنگی را می‌بینند که بر اثر کنجکاوی آن را برداشته و با خود به خانه می‌آورند. این شیئ در دستان این دو خواهر منفجر می‌شود که متاسفانه باعث مرگ آن‌ها می‌شود.

mine4

او در پاسخ به سوال «رادیو کوچه» از این عضو خانواده که آیا هیچ علامت هشدار دهنده‌ای در اطراف محل حادثه نصب شده بوده است یا نه؟ می‌گوید: «نه تنها هیچ علامتی نصب نشده بلکه مسئولین به اهالی روستا گفته بودند که پاسگاه کاملن پاکسازی شده است و هیچ خطری اهالی روستا را از این بابت تهدید نمی‌کند».

لیلا و غزال اولین قربانیان مین و نارنجک در روستای شریف‌آباد نیستند. از اول انقلاب تا به حال شش نفر از اهالی این روستا به دلیل انفجار مین جانشان را از دست داده‌اند. غزال می‌خواسته تازه کنکور بدهد. لیلا هم به‌تازگی مقطع دوم راهنمایی را تمام کرده بوده، حالا هم‌کلاسی‌های آن‌ها دیگر غزال و لیلا ندارند. غزال و لیلا با بدن‌های از هم‌پاشیده‌شان زیر خاکند و عزای خواهر و برادرهایشان هنوز ادامه دارد. مادر غزال و لیلا حالا دیوانه شده است، افتاده گوشه خانه. بدن پدرشان خونریزی داخلی کرده و در بیمارستان بستری شده است.

این عضو خانواده‌ی لیلا و غزال می‌گوید امروز عزا در خانه‌ی ما است اما از مسولین تقاضا داریم قبل از اینکه عزا در خانه‌ی کسی دیگر را بزند فکری به حال این مین‌های به‌جا مانده در اطراف روستا و زمین‌های کشاورزی‌مان بکنند. بگذارید ما آخرین خانواده‌ی عزادار مین و مواد منفجره‌ی پنهان در زمین‌های اطراف زندگی‌مان باشیم.

اما در گزارشی که «روزنامه‌ی بهار» در همین رابطه تهیه کرده به نقل از مسولین می‌نویسد: «نماینده‌های آذربایجان غربی در مجلس هم خبر را شنیده‌اند. یکی‌شان اساسن رسانه‌ای شدن این حوادث را به خبرنگارها توصیه نمی‌کند و یکی‌شان از وجود گزارشی به «بهار» اطلاعات می‌دهد که نهادهای امنیتی در اختیار او گذاشته‌اند».

mine3
«نادر قاضی‌پور»، یکی از نمایندگان آذربایجان غربی تا خبر را می‌شنود، می‌گوید این اتفاقات دیگر عادی شده، از بس اتفاق افتاده است: «این مین‌ها در منطقه ما زیادند و ما دیگر به این اتفاقات عادت کرده‌ایم.» قاضی‌پور حرفی هم می‌زند که برای اولین‌بار است از زبان مسوولان رسمی درباره وضعیت مین‌گذاری‌ها شنیده می‌شود: «این مین‌ها را ضدانقلاب‌ها در اطراف خانه‌های مناطق غربی کار می‌گذارند. قبلن هم آن‌ها را در اطراف پایگاه‌های نظامی کار گذاشته بودند و حالا باد و باران آن‌ها را جا‌به‌جا کرده و به اطراف خانه‌های مردم آورده است».
«جواد جهانگیرزاده»، دیگر نماینده استان آذربایجان غربی و عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس اما در گفت‌وگو با «بهار» از اطلاعاتی می‌گوید که درباره این حادثه به دستش رسیده است: «روستای شریف‌آباد از روستاهای پایانی حوزه شهر ارومیه است که از آن به بعد روستاهای سلماس شروع می‌شوند. براساس گزارشی که مسئولان امنیتی دراین‌باره به ما داده‌اند، این دو خواهر به داخل پایگاه قدیمی مبارزه با ضد‌انقلاب می‌روند و در آنجا این نارنجک را پیدا می‌کنند و به خانه می‌برند.» او ادامه می‌دهد: «در این مناطق امکان مین‌کوبی وجود ندارد، زیرا باد و باران این مین‌ها را به اطراف خانه‌ها آورده و بنابراین منطقه گسترده‌ای را درگیر کرده است. به همین دلیل هم باوجود زحماتی که برای مین‌روبی در این منطقه انجام شده، نمی‌شود این را تضمین کرد که دیگر شاهد چنین حوادثی نباشیم. ما سال‌هاست که بین چوپان‌ها، کودکان و زنان قربانیان زیادی را به دلیل انفجار مین‌ها داشته‌ایم. مقابله با این مشکل نیازمند بودجه لازم و اراده ویژه است. سال‌هاست که بودجه‌های لازم هم به نهادهای نظامی برای مین‌روبی‌ها داده شده و امیدواریم این روند تسریع پیدا کند».

برنامه صدای ممنوع با علی اصغر فریدی:

«این‌جا سردشت، تنفس یعنی مرگ»«این‌جا سردشت، تنفس یعنی مرگ»

«از پیشمرگایتی تا مجسمه‌سازی»«از پیشمرگایتی تا مجسمه‌سازی»

«بوسه‌ای بر یک کفش»«بوسه‌ای بر یک کفش»

«توسل به مرگ برای رهایی از اهانت»«توسل به مرگ برای رهایی از اهانت»

« جدال مرگ و زندگی برای لقمەای نان»« جدال مرگ و زندگی برای لقمەای نان»

«نگرانی تهران از صلح در کردستان ترکیە»«نگرانی تهران از صلح در کردستان ترکیە»

«ب مثل بیگانه»«ب مثل بیگانه»

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , , , , ,